De Tsjechische wielrenner Jaroslav Poslusny viert vandaag zijn zeventigste verjaardag. Hij reed in 1981 als prof voor de Oostenrijkse Puch-ploeg en dat was in die tijd best merkwaardig.

De eerste renner uit een communistisch land die prof mocht worden, was Poslusny zeker niet. Eerst en vooral moet ik de klemtoon leggen op het woordje “mocht”. Ik heb het dus niet over renners uit het zogenaamde Oostblok die hier in het westen vertoefden na de Tweede Wereldoorlog en die dus ipso facto bij de beroepsrenners aantraden omdat ze eigenlijk geen “officiële” banden meer hadden met het thuisland. Dan spreek ik meestal over Poolse renners die in Frankrijk woonden zoals Tadeusz Wierucki of de drie broers Klabinski. Maar bij ons was er b.v. ook zowaar een Rus op die wijze prof (Albert Anutchin). Meestal lieten deze renners zich nadien naturaliseren. Toch is het opmerkelijk dat die Franse Polen een paar keer als een eigen ploeg aan de Vredeskoers mochten deelnemen en dat als ik me niet vergis, Wierucki zelfs aan een profwereldkampioenschap heeft deelgenomen!
Maar goed, daarover heb ik het dus eigenlijk niet. De eerste renner uit een communistisch land die met toestemming van het regime prof mocht worden, was volgens mij de Tsjechische achtervolger Jiri Daler (bij Frimatic in 1969). In die tijd was er ook sprake van dat Jan Smolik de overstap zou mogen maken, maar voor zover ik weet is dat er nooit van gekomen. De eerste Joegoslaven werden in 1989 bij Carrera gesignaleerd, heb ik altijd gedacht (Jure Pavlic en Primoz Cerin), maar ik zie nu dat althans Pavlic een jaar eerder al bij G.S.Zalf werd gesignaleerd en Cerin zelfs al in 1985. Ik denk echter dat dit toen (en nu nog altijd eigenlijk) een amateurploeg was (*). Cerin zou in 1986 en 1987 wel al prof geweest zijn bij Bottecchia, een ploeg met PCI-sympathieën. De eerste Pool was volgens mij Czeslaw Lang bij Gis in 1982. Ook hij zou bij Carrera passeren en in 1986 bij Del Tongo dan het gezelschap krijgen van de eerste echte “grote”: Lech Piasecki. Maar dan hing de “perestroika” al in de lucht…
Typisch voor deze renners is wel dat ze pas op latere leeftijd prof mochten worden, toen ze al niet meer in aanmerking kwamen voor nationale selectie. Als we dat b.v. bij Poslusny eens nagaan, dan zien we dat hij debuteerde bij Z.D.Bohumin. In 1972 werd hij al zesde in de Ronde van de D.D.R. en 33ste in de Milk Race, waar hij wel het zogenaamde sprintklassement won. In 1973 werd hij 24ste in de Vredeskoers en een jaar later won hij zowaar de Ronde van Joegoslavië. In 1975 deed hij dit bijna over (hij moest enkel de duimen leggen voor zijn landgenoot Peter Matousek) en in de Milk Race finishte hij deze keer nipt in de top tien.
In 1976 verhuisde hij in eigen land naar de ploeg van Banik Ostrava (dat was eigenlijk uitzonderlijk en had meestal te maken met een letterlijke verhuis) en werd meteen derde in de Ronde van Bohemen. Hij nam ook deel aan de Ronde van Colombia, maar buiten het feit dat de Tsjechische ploeg de ploegentijdrit won (niet heel verwonderlijk in die tijd), weet ik niet hoe hij het er heeft vanaf gebracht. Van dan af verminderen zijn uitslagen, al wint hij in 1979 toch nog de Ronde van Slovakije. Maar het is dus pas twee jaar later dat hij de overstap naar de profs mag wagen. Niet te verwonderen dat hij geen noemenswaardige uitslagen liet optekenen. (De Wielersite)

(*) Op dat vlak was er in 1968 ook nog de Roemeen Constantin Dumitrescu bij de Franse Pampryl-ploeg, die ook zo’n status had tussen amateur- en profploeg. Bovendien ben ik niet zeker of dit met instemming van het regime was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.