Vandaag is het al zeventig jaar geleden dat de West-Vlaamse wielrenner Richard Depoorter op dramatische wijze om het leven is gekomen in de Ronde van Zwitserland.

Richard Depoorter verdient het om zijn palmares te worden herinnerd (hij won tot tweemaal toe de klassieker Luik-Bastenaken-Luik: in 1943 en in 1947), maar toch zal hij voor altijd geassocieerd worden met de mysteries die zijn dood omgeven. Tijdens de etappe van Thun naar Altdorf in de Ronde van Zwitserland van 1948 stond hij tweede in het algemeen klassement en zette hij alles op alles om de leiderstrui nog te pakken. Het parcours, met o.a. de beklimming van de Süstenpas, leende zich immers perfect voor een aanval op leider Ferdi Kübler.
De Zwitser, die oren had gekregen van Depoorters plannetje, anticipeerde echter en koos al snel samen met de Fransman Jean Robic het hazepad. Depoorter liet evenwel niet begaan en samen met Stan Ockers trok hij in de tegenaanval. Op de top had het achtervolgende duo al heel wat tijd goed gemaakt. Echter nog niet voldoende, waardoor Depoorter als een razende aan de afdaling begon. Daarbij schuwde hij geen enkel risico.
Enkel kilometers na de top, in de buurt van het plaatsje Wassen, moesten de renners door de slecht verlichte Scheitteltunnel. Depoorter kwam tegen 90 km/u met zijn hoofd tegen de tunnelwand terecht en stierf onmiddellijk. Aldus het officiële politierapport.
Familieleden van Depoorter twijfelen echter aan die conclusie en gaan niet veel later op onderzoek uit. Daarbij stoten ze op opmerkelijk ‘bezwarende bewijzenlast’. Op de trui van Depoorter zitten immers sporen van een autoband. Dat is nog niet alles. Het autopsierapport meldt immers ook dat zijn borstkas ingedrukt is. Later zou blijken dat Depoorter aangereden werd door zijn eigen volgwagen, maar dat werd echter angstvallig verzwegen. Waarom? In een lokale krant liet Depoorters broer Willy weten dat Richard bewust werd aangereden. “De reden daarvoor is me nog altijd onduidelijk. Hij kon die ronde op zijn naam schrijven, maar aan de andere kant werd altijd gesteld dat Ferdi Kübler moest winnen. Er waren vermoedens dat er Belgen in het complot zaten”, aldus Willy Depoorter. Zo bleek later dat de tubes van Depoorter niet op de velg waren geplakt.
De volgwagen werd overigens niet bestuurd door sportbestuurder Lomme Driessens, maar door ‘manusje van alles’ Louis Hanssens. Hanssens werd veroordeeld tot zes maanden voor ‘dood door schuld’, maar voor hij zijn straf kon uitzitten, overleed hij.
Al die tijd kreeg Driessens, die niet veel later de bedenkelijke bijnaam Lomme de Slaper kreeg opgespeld, heel wat verdachtmakingen naar zijn hoofd geslingerd. “Een ploegleider die tijdens een cruciale bergrit doodleuk ligt te slapen… dat kan toch niet?” zegt de anonieme auteur op de website “Sterke wielerverhalen“, die het meeste aandacht aan dit incident besteedt. En hij voegt er als slotwoord aan toe: “Wat er ook van moge zijn. Het exacte verhaal zullen we wellicht nooit te weten komen. Alle hoofdrolspelers zijn immers niet meer onder ons.”
Dat is ook het geval met Rode Vaan-redacteur Raymond De Smet die ik destijds ging interviewen voor een reeks over oud-RV-redacteurs en die het ongeval ter sprake bracht: “Als je spreekt van een krant die durft, wel wij waren er toen zo één. Zo brachten wij de uitslagen van de zesdagen soms zes uren voor het einde. Wij organiseerden ook wielerwedstrijden. Tot vier per dag. Met alle gevolgen vandien. Het ongeval van Richard Depoorter, die Belgische renner die in een tunnel tijdens de Ronde van Zwitserland dodelijk werd aangereden, daar waren wij ook de eerste bij om dat aan te klagen.”
Helaas ging mijn interview dus eigenlijk over helemaal iets anders en heb ik niet doorgevraagd over deze opmerking. Ik kan mij nu wel voor de kop slaan, maar ja, ’t is te laat, Raymond is overleden. Maar ik had desondanks toch kunnen vragen wat De Rode Vaan precies als eerste wilde “aanklagen”? De slechte verlichting van de tunnel? De pogingen om de echte doodsoorzaak in de doofpot te stoppen? Of nog erger zaken?
Niet onbelangrijk om weten is dat De Rode Vaan in die naoorlogse tijd een goed verkopende krant was, die ook reporters op pad stuurde om wielerwedstrijden te volgen. Lode De Pooter b.v., maar ook Raymond De Smet zelf. En de hamvraag was dus: was Raymond aanwezig in die Ronde van Zwitserland?
Maar goed, ik was in die tijd meer geïnteresseerd in het feit dat Raymond De Smet ook de naamgever en peetvader van Raymond Van het Groenewoud was en hoe dat dan wel was gekomen en zo heb ik een kans gemist om de dood van Richard Depoorter misschien daarom niet “op te klaren”, maar er toch een ander licht op te laten schijnen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.