“Je zou je kunnen afvragen of er in de jaren vijftig überhaupt wel radio gemaakt werd hier in Vlaanderen. Soms mocht ik dan toch eens op kosten van de BRT een plaatje kopen, maar als ik dan later opnieuw geld vroeg, dan zeiden ze: jamaar, je hebt de keerzijde nog niet gedraaid!” Guy Mortier is een rasverteller en we mogen dan ook eens goed lachen met de gierige BRT in de oertijden, maar eigenlijk was het wààr: wij speelden wél de b-kanten van de platen die we kochten, zelfs tien jaar later nog.

Vijf jaar geleden ben ik dankzij de Facebook-groep Music For Ever er opnieuw achter gekomen wat de b-kantjes waren van “Days of Pearly Spencer” en “This side of heaven”, de hitjes van David McWilliams (namelijk resp. “Harlem Lady” en “Mr.Satisfied”). En dat maakte mij ook effectief “Mr.Satisfied”, zie, want zelfs al kan ik me nauwelijks nog herinneren hoe ze klonken, nu kan ik weer rustig inslapen.
Wij hadden in de tijd van de Blommenkinders trouwens een eigen hitparade en soms stonden een aantal b-kantjes daarin zeer hoog. Zo b.v. in 1967 “Had a dream last night” (de b-zijde van “Puppet on a string” van Sandie Shaw), “The British grin and bear”, de b-zijde van “I was Kaiser Bill’s Batman” van Whistling Jack Smith (*) en natuurlijk “Opgedragen Aan De Oorden Der Benevelde Agrariërs”, het b-kantje van “Blommenkinders” van Armand zelf!
Trouwens als je die B-kantjes niet draaide, dan kon het volgende gebeuren, zoals tijdens de opname van het luisterspel “Michelle“, waarin The Beatles de hoofdrol speelden. Uiteraard gebruikten we dan ook alle mogelijke Beatle-platen die we in ons bezit hadden ter illustratie. En zo werd op een bepaald moment dus ook “Hold me tight” gespeeld, de b-kant van “Roll over Beethoven”. “Hé,” zei Paul Vermeulen (John Lennon in het hoorspel), “dat is een leuk nummer! Van wie is dat plaatje eigenlijk?” En, jawel, je voelt het al aankomen: het was zijn plaat!

Ronny De Schepper (met dank aan het opzoekingswerk van Raymond Thielens)

(*) Dit pseudoniem was een duidelijke knipoog naar de populaire zanger uit de jaren twintig en dertig Whispering Jack Smith (1898-1950).

4 gedachtes over “Plaatjes draaien (2): de B-kanten

  1. Twee reacties: bij ons in Aalst was er in de jaren 50/60/70 een speciaalzaak in fonoplaten. De BVBA Kiekens, met achter de toog Desiré (Den Dizzjen) Kiekens. De man droeg steeds een wit hemd, en een strikje. Ik heb altijd gevonden dat hij veel weg had van George Martin. Overigens was hij ooit zelf muzikant, en wist hij behoorlijk veel over wat hij verkocht. Hij bestelde ooit voor mij in Engeland de platen van Syd Barrett om maar iets te zeggen.
    Bon nu waarom schrijf ik dit? Een van zijn gevleugelde woorden in het Aalsters (zeg Oilsjters) was: “De Kanderen ant oeik iensj opleggen?” Hij verkocht platen met 2 kanten en was zich daar dus zeer van bewust.

    Iets anders. Ik heb een kameraad (die ik hier niet ga noemen, want hij zwerft ook op de internetgolven dezer dagen), en het doet er ook niet toe hadden ze in een dorpscafé de bijnaam “geusken achterkant” gegeven, omdat hij geuze dronk en voornamelijk – in hun ogen- rare b-kanten duwde op de juke-box. Livin’ lovin’ Maid bijv. of Don’t worry Kyoko etc,
    Een paar super b-kantjes:
    B-kant van Because I love van Majority One, Get Back Home (het tegenovergestelde van de softe a-kant.
    B-kant van Gimme Gimme goed lovin van Crazy Elephant, The Dark part of my Mind
    B-kant van Cry Like a baby van The Box Tops , The door you closed to me.
    enz…enz…

    Iets anders wat ook niet meer bestaat is de dubbele A-kant
    Evil haerted you/Still I’m sad van de Yardbirds bijvoorbeeld. Meer bekend waren de dubbele A-kanten van Beatles en Stones zoals Dandelion of Ruby Tuesday of Day Tripper enz…

    Geliked door 1 persoon

    1. Volledig akkoord wat het onderdeel “dubbele A-kanten” betreft, maar misschien is dat een apart stukje waard?
      Maar waar ik vooral wil op inpikken is op de zin “Ik heb een kameraad, die in hun ogen rare b-kanten duwde op de juke-box.”
      Ik had namelijk ook zo’n kameraad, en ik ga hem wél met name noemen want het was Roland Hiel, ook gekend als D.J.Rolle, omdat hij een discobar had waarmee hij vooral fuiven van middelbare scholieren opluisterde. Of hij de gewoonte had rare B-kanten op te zetten, weet ik eigenlijk niet, maar ik weet wel dat hij door zijn voorkeur voor “The Inner Light” (van Georges Harrison, de B-kant van Paul McCartney’s “Lady Madonna”) eens op het nippertje aan een grote pandoering is ontsnapt. Hij duwde dit nummer namelijk ook eens in een ruig café in Antwerpen en op de kortste keren ging er zo’n kleerkast met een vossenstaart en vol tatoeages (wat nu natuurlijk niet meer zou opvallen maar eind jaren zestig nog wél) naar de jukebox en gaf er een stevige dreun tegen zodat het plaatje stopte. En dan ging hij in zijn volle glorie voor Rolle staan en zei in ’t plat Aantwaarps: “Wij moeten ier nie zoe van emme, van zoe’n muziek.” En daar was uiteraard niks tegen in te brengen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.