De derde tienerproductie (12-16 j.) van het Gentse Speeltheater wijkt enigszins af van de twee vorige (« Pas maar op » en « Soort zoekt soort »). Niet zozeer omdat er voor het eerst een andere cast is (want het blijft de verhouding tussen twee jongens-één meisje, maar omdat de realiteit hier wordt ingeruild door de fantasie.

Iedere tiener droomt ervan ooit eens een ster te worden (tiens, waar heb ik dat nog gelezen ?), maar voor Veerle De Pauw (Els Olaerts, foto Bart Baevegems via Wikiportret.nl) wordt die droom ook waarheid — omdat het toneel is natuurlijk en dat beseffen de (jeugdige) toeschouwers maar al te best.

De afstand tussen publiek en vertolkers is dus groter dan in de vorige producties die met hun generatie- en vakantieproblemen zozeer op de middelbare scholieren waren geënt dat je gerust wilde aannemen dat de bijna dertigjarige Jakob Beks in feite nog in de vierde Latijnse zat…
Nu, voor hoofdpersonage Els Olaerts is dit gelukkig ook nog het geval (om het identificatieproces niet te zeer te bemoeilijken), maar dan toch vooral wegens haar jongemeisjesfysiek. Bij de twee andere acteurs is dit er zeker niet meer bij. Hoe aandoenlijk Loek Sijbers ook haar afgewezen vriendje Mark speelt, het blijft een acteur die een knaap speelt. En alhoewel Erik Kerremans zich soms hinderlijk inspireert op de natuurlijk onvervangbare Luk De Koninck, komt hij wel waarachtiger over in de « volwassen » rollen.
Voeg hierbij een voor deze leeftijd toch wel erg ongebruikelijk « unhappy end » (Veerle kiest voor haar carrière en laat Mark achter) en je zou verwachten dat het publiek « afhaakt ». Niets is echter minder waar. De reacties in de zaal waren puberachtig spontaan, misschien omdat in het achterhoofd van velen het nummer van The Kinks speelde : « Everybody’s in showbizz, everybody’s a star »…
Door die grotere afstand moest regisseur André Vermaerke dus meer de fantasie gaan prikkelen. En visueel is hij daar alleszins in geslaagd (b.v. het filmfragment dat wordt « gespeeld »), maar auditief heeft hij ons vermogen toch wel een beetje overschat. Het is namelijk onbegonnen werk om enkel en alleen met een elektrisch pianootje (behoorlijk betokkeld door Loek Sijbers, dat wel) rocktoestanden te willen oproepen. Bovendien bleek Elsje niet te kunnen zingen (wat we haar niet verwijten, ze is tenslotte actrice, geen zangeres). Als tienerproducties dan blijkbaar toch al niet zonder muziek kunnen, kan hieraan dan niet worden gesleuteld ? En kunnen misschien ook de talrijke verkleedpartijen, die voor dode momenten zorgen in het stuk, een beetje worden vereenvoudigd ? Indien deze « laagten » nog worden weggewerkt, dan wordt « Hoogtevrees » op de juiste… hoogte getild.

Referentie
Ronny De Schepper, “Hoogtevrees”: laagten nog wegwerken, De Rode Vaan nr.24 van 1983

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.