Dertig jaar geleden had in het Londense Wembley-stadion het grootste rockgebeuren plaats sedert Live Aid. Tientallen topartiesten, 72.000 aanwezigen en bijna een miljard televisiekijkers in zestig landen vierden op die manier de zeventigste verjaardag van Nelson Mandela, de Zuidafrikaanse anti-apartheidsstrijder die op dat moment reeds 26 jaar in de gevangenis vertoefde.

Dit was dan ook tegelijk het grootste onderscheid met Live Aid: alhoewel er wellicht een massa geld werd verzameld dat ten goede zal komen van de Zuid-Afrikaanse kinderen, was het géén liefdadigheidsconcert maar wel degelijk een politiek gebeuren. Op de eerste plaats hadden trouwens de Zuid-Afrikaanse regering zelf, een paar Britse conservatieve parlementsleden en een handvol heethoofden van het National Front die aan de ingang hadden postgevat, dit ingezien. Hun pogingen om de uitstraling van het concert via de BBC te doen verbieden liepen echter op niets uit. Zelfs de toezegging van de Engelse omroep om « als er aan politiek werd gedaan » over te schakelen op interviewtjes met de « vedetten » werd niet nagekomen.
Zo waren al die kijkers er getuige van hoe muzikanten als Stevie Wonder, filmsterren als Whoopi Goldberg en komieken als Lenny Henry (niet toevallig geven wij drie zwarten als voorbeeld, want hun massale aanwezigheid was opvallend) ongehinderd hun solidariteit konden betuigen, niet alleen met Nelson Mandela, zelfs niet uitsluitend met de zwarte bevolking in het algemeen, maar heel expliciet met de bevrijdingsbeweging ANC. Little Steven, destijds initiatiefnemer van het eerste anti-apartheidsproject in de rockwereld met de single « Sun city », ging daarin het verste. Ondanks verklaringen van tieners aan de ingang, « die enkel voor de artiesten kwamen », kon men achter het meebrullen van deze hit ook een politiek engagement vermoeden, net zoals bij andere nummers als « Free Nelson Mandela » en misschien nog het meest bij « Biko », deze keer gebracht door Peter Gabriel begeleid door The Simple Minds. Even hartversterkend was de warme ontvangst die de minder bekende groepen uit de Derde Wereld kregen. Terwijl daarnaast nog in Amsterdam de grootste anti-apartheidsmanifestatie uit de Nederlandse geschiedenis plaatshad, kunnen we ons alleen maar weer eens afvragen waarom de BRT-leiding besliste als één van de weinige landen dit unieke gebeuren niet uit te zenden.
Uiteindelijk zou Mandela in 1990 vrijkomen en werd het ANC gelegaliseerd. Samen met president F.W.de Klerk kreeg Mandela in 1993 de Nobelprijs voor de Vrede voor “hun inspanningen voor het vreedzaam einde van het apartheidsregime en het leggen van de funderingen voor een nieuw democratisch Zuid-Afrika”.
Bij de eerste vrije, niet-raciale verkiezingen in 1994 werd de op dat moment 75-jarige Mandela gekozen tot president van de Republiek Zuid-Afrika. In 1999 trad hij af. Hij zou overlijden op 5 december 2013. Zijn bijnaam was Madiba, de naam in zijn clan voor Thembu-koningen, want in Zuid-Afrika wordt hij beschouwd als de “vader des vaderlands”. [De Rode Vaan nr.25 van 1988 en Wikipedia]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.