Het is vandaag honderd jaar geleden dat blues- en folksinger Huddy William Ledbetter (1885-1949), beter gekend als Leadbelly, “lood-buik”, een bijnaam die hij kreeg omdat er zoveel lood (kogels) in zijn buik zouden gezeten hebben, tot dertig jaar dwangarbeid werd veroordeeld wegens moord.

Zijn vader was een katoenplukker en Huddie deed op heel jonge leeftijd hetzelfde, maar hij speelde ook vlug muziek: eerst de concertina, daarna de mandoline. Van een oude muzikant leende hij eens een twaalf-snarengitaar, wat nadien zijn geliefkoosd instrument werd en dat door hem populair is geworden. In 1910 krijgt hij les van een aantal ragtime-muzikanten uit New-Orleans. In 1917 ontmoet hij Blind Lemon Jefferson en samen trekken ze door Texas tot hij dus wordt gearresteerd voor moord.
Hij wordt vrijgelaten in 1925 omdat de gouverneur een bluesfan was. Op 28/2/1930 wordt hij echter opnieuw gearresteerd omdat hij twee man molesteerde die zijn whisky wilden inpikken. Deze keer krijgt hij tien jaar straf in de gevangenis van Angola (Louisiana). De gevangenis is bekend omdat er veel muzikanten hebben gezeten (bijvoorbeeld Robert Pete Williams) en omdat men er zeer streng en sadistisch was. In 1931 kreeg hij tien zweepslagen voor luiheid (erg verwonderlijk voor iemand die 500 pond katoen plukte per dag). In 1932 kreeg hij er vijftien voor onbeschoftheid.
Alan Lomax (1915-2002), die alle gevangenissen aandeed om opnamen te maken van blues-artiesten, maakt van hem een opname op een primitieve bandopnemer. Eén van de opnamen is een verzoek tot vrijlating, gericht aan de gouverneur C.K.Allen. Deze keer lukt het echter niet. In 1934 komt Leadbelly toch vrij wegens goed gedrag. Hij reist mee met Lomax als diens chauffeur en treedt op aan een paar universiteiten. In januari 1935 huwt hij met Martha Promise (na een maand verkering) in Wilton (Connecticut). Van januari tot maart 1935 maakt hij 45 opnamen voor de American Recording Company, waarvan er zes worden uitgebracht, maar zonder succes. In 1936 publiceert Lomax een boek “Negro folksongs as sung by Leadbelly” (Macmillan). Op 1/4/1939 is Leadbelly in een New Yorkse studio, waar hij onder andere “The bourgeois blues” opneemt, wat over het algemeen wordt beschouwd als de eerste zwarte protestsong.
Op 20/5/1939 krijgt hij opnieuw een gevangenisstraf van één jaar. Daarna, op 15/6/1940, zijn er opnamen voor RCA-Victor en optredens in Greenwich Village, soms begeleid door Sonny Terry. Nadat Leadbelly in 1940 Lomax had bedreigd met een mes, beëindigde deze de vriendschap. Hij krijgt verbod om op te treden in sjiekere clubs in het voorprogramma van Bing Crosby of Frank Sinatra. Hij maakt wel enkele opnames voor Folkways door Moses Asch. In 1949 begon Leadbelly aan zijn eerste Europese tournee, maar werd ziek voordat hij deze kon afmaken. Later dat jaar overleed hij op 64-jarige leeftijd aan de gevolgen van ALS in New York. Hij werd begraven in Caddo Parish (Louisiana).
Tot zijn bekendste nummers behoren The House of the Rising Sun, The Midnight Special, Goodnight Irene, Cotton Fields en Rock Island Line. De Amerikaanse groep Ram Jam bracht in 1977 het nummer Black Betty uit in een hardrockversie en had er een hit mee, maar oogstte ook veel kritiek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.