Op 30 mei 1983 ga ik voor de derde maal naar een optreden van Rod Stewart in Vorst-Nationaal (deze keer samen met Jan Mestdagh).

Als het originele roze voorhang wordt opgetrokken blijkt de micro van Stewart niet terdege te functioneren. Dit wordt pas in het tweede nummer opgemerkt en bij het derde laat ook de vervangmicro het even afweten. Ondertussen struikelt Rod enkele keren over draden die god-weet-waarom over het podium verspreid liggen en krijgt hij van pure nervositeit z’n jasje niet uit. Best mogelijk dat sommige recensenten die achteraan in de zaal zaten te slapen hiervan niks hebben opgemerkt, maar vooraan kon men Rods ogen vonken zien schieten. Dit slechts om aan te duiden dat het tenminste een half uur geduurd heeft voor het Stewart-concert écht op gang kwam.
Maar dan waren we wég. Als fan, wel te verstaan, want als criticus kon ik nog wel een aantal opmerkingen maken. Zoals het feit dat Rod steeds minder ballades opneemt in zijn programma en dat als hij het tóch doet, het ofwel de verkeerde zijn (“You’re in my heart”) ofwel dat ze naar de knoppen worden geholpen door een meebrullend publiek (“I don’t want to talk about it”). Bij dit laatste gaat Rod trouwens ook niet vrijuit, want ik zie hem ooit nog eens eindigen als leider van het “community singing” op Wembley.
Kortom, we kregen vooral de rocker Rod Stewart te horen en minder de bluesy voice die zelfs bikkelharden als ondergetekende tot tranens toe kan ontroeren. Maar binnen dat rock-idioom bezit Stewart natuurlijk genoeg routine om met “Stay with me”, “Maggie May” en andere “Hot legs” het publiek stapelgek te maken.
Deze tournee was er echter vooral om ruchtbaarheid te geven aan zijn nieuwe elpee, “Body wishes”. En alhoewel als ik me niet vergis slechts drie nummers eruit werden vertolkt, dan gaf het concert er toch een goed beeld van. Inderdaad, de tear-jerkers zijn zo goed als afwezig op deze plaat (behalve het traditionele slotnummer “Satisfied”, door Jan Van Rompaey snel ontdekt en op het album goed ingeleid door “Strangers again”), maar dat zou vooral komen omdat Rod in september reeds opnieuw de studio induikt om met producer Tom Dowd (“Atlantic crossing”) een elpee vol covers van oude ballads op te nemen (gaande van Otis Reddings “Pain in my heart” tot Ray Charles’ “Take these chains from my heart”, zo werd ons beloofd).
Ondertussen suste Stewart het ongeduld van zijn 1.000.000 fans (de hoes is een referentie aan de bekende Elvis-elpee “1.000.000 Elvis-fans can’t be wrong”) met een routineuze dansplaat, die binnen de toenmalige platenproductie zeker boven het gemiddelde uitsteeg, maar in zijn eigen discografie zeker geen hoogtepunt is. Toch schat ik “Body wishes” iets hoger in dan “Foolish behaviour”, de plaat van de vorige Europese Stewart-tournee en die ben ik op dat moment nochtans aan het “herontdekken”.
Misschien dat dit dus binnen drie jaar ook wel gebeurt met de medium-tempo nummers “Sweet surrender” en” Body wishes” zelf, die ik nogal aan de “gewone” kant vind of de rockers “Dancin’ alone” (dat live beter klonk) en “Ghetto blaster”. Andere up-tempo nummers slaan wél onmiddellijk in: “Move me”, “Ready now” en natuurlijk ook de single “Baby Jane”, die evenwel iets te veel disco-elementen bevat om lang te blijven boeien.
Hetzelfde zou wel eens kunnen gebeuren met mijn lievelingsnummer bij het verschijnen (“What am I gonna do”), dat nogal drijft op een gimmick (steeldrums). ’n Beetje vakantie-atmosfeer, zei Rod op het concert, en dat is ook zo.

Referentie
Ronny De Schepper, Body wishes: routine in afwachting van voltreffer, De Rode Vaan nr.25 van 1983

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.