Morgen zal het ook al vijftien jaar geleden zijn dat Dirk Dauw afscheid nam van Het Laatste Nieuws. Ikzelf had hem dat toen al enige tijd eerder voorgedaan, maar toch werd ik nog uitgenodigd om hem met de andere Gentse medewerkers uit te wuiven in het Huis van Alijn. Het werd een memorabele avond…

Ik ken Dirk al heel lang, nog van in de tijd dat we beiden poprecensenten waren. Hij voor “De Gentenaar” en ik voor “De Rode Vaan”. Toen ik daar weg ben gegaan en wat C.V.’s heb rondgestuurd naar diverse instanties om naar een job te solliciteren, stond hij zelfs bij mijn referenties.
Daarna, zo in de tijd dat VTM in het leven werd geroepen, startte hij een productiefirmaatje. Een heel kleintje maar, al was het probleem dat zijn initialen vaak voor verwarring zorgde, zodat men (en dat wil zeggen: o.a. ikzelf) dacht dat hij de man was achter het succesvolle D&D. Echte producties van hem kan ik echter niet opnoemen, tenzij dan misschien een CD’tje van een pianist, een zekere Lamal (ik denk altijd aan Leon, als ik naar de voornaam zoek, maar dat is uiteraard iemand anders). Een pianosolo-CD’tje vol met werk van John Lennon. Niet echt een commercieel succes dus en ik heb hem daarbij trouwens niet kunnen helpen, want ik raakte toen als free-lancer mijn recensie aan de straatstenen niet kwijt. Ik geloof ook niet dat eender welke andere confrater er iets over gepubliceerd heeft gekregen en ik denk dat Dirk hier dus flink zijn broek heeft aan gescheurd.
Maar goed, in de jaren negentig loop ik hem dan opnieuw tegen het lijf en wel als mijn vierde baas bij de Gentse redactie van Het Laatste Nieuws. Kort nadat ik daar ben weggegaan, is hij ook weggegaan of ontslagen, dat weet ik niet precies, er hing alleszins rancune in de lucht op zijn afscheidsdrink in het Huis van Alijn, waarop ik ook was uitgenodigd. Sindsdien mailen we elkaar af en toe eens of ik spring wel eens binnen in het Zuiden van Europa, dus eigenlijk zou je misschien wel van een zekere vriendschap kunnen gewagen. Het was voor mezelf dan ook een grote verrassing toen ik ter gelegenheid van dit artikeltje wat dingen ben gaan opzoeken uit mijn verleden, dat ik op Het Laatste Nieuws zelf niet echt gelukkig was met Dirk als baas…
Laat ik beginnen met een mail van Geert Stadeus, gedateerd op maandag 19 maart 2001. Om 9:39u. precies als je het wil weten. En die mail gaat als volgt (zoals gewoonlijk antwoord ik altijd in de tekst van de mail zelf):
GS: Dag Ronny, klopt het wat ik heb gehoord, dat je zou stoppen met schrijven voor HLN? Ik heb het van Sam De Graeve. Ik had hem overigens verkeerd begrepen. Ik had begrepen dat jij hem had gevraagd of schrijven over cultuur in HLN hem interesseerde, maar het was natuurlijk DD die was beginnen rond bellen. Nu krijg ik de indruk dat het misschien niet jouw beslissing was, in welk geval mijn mailtje wel wat bot zal geleken hebben – excuus daarvoor.
RDS: Jeezes! Dat was juist de voornaamste bedoeling: de eer aan mezelf houden. Zou het gewoon een misverstand zijn of zou DD het bewust zo spelen?
GS: Ik weet dat je de samenwerking met Dirk Dauw nooit leuk vond, ik denk dan ook dat het allemaal daar wel wat mee te maken zal hebben.
RDS: Zo kernachtig heb ik het zelf nog niet kunnen samenvatten, maar het klopt perfect. Samengevat zijn mijn drie grootste verdiensten voor Het Laatste Nieuws wellicht geweest:
1) mijn bemiddelende rol in het interview van Willy Cardon met vader Dutroux;
2) signaleren dat mevrouw Verhofstadt in het koor van de huwelijksmis van Philip en Mathilde zat (voorpaginanieuws, maar zonder vermelding van mijn naam!);
3) mooie Jan van De Grote Avond die als kledingsadviseur zijn mond voorbijpraat tegen Ria De Henau over een “te gek” showprogramma dat op komst is (het Swingpaleis).
Om maar te zeggen…
GS: Wil je stoppen met schrijven of zou je elders aan de slag willen?
RDS: Uiteraard wil ik elders aan de slag, maar ik ben wel zo realistisch om te beseffen dat dit wel eens het einde zou kunnen zijn.
GS: Ik hoop maar dat je je goed voelt bij je beslissing.
RDS: Fifty-fifty. Breuk met DD: zeer goed. Breuk met HLN: half om half (onder Jef Rosiers, Willy Cardon en Hugo Stevens heb ik er eigenlijk wel relatief graag gewerkt). Breuk met journalistiek: bad trip.

Nu, er waren ook wel “objectieve” omstandigheden om ermee op te houden, die dus niks te maken hadden met Dirk of met HLN in het algemeen. Dat was al duidelijk op dinsdag 22 juni 1999 als ik in mijn e-dagboek noteer:
“’t Is nog altijd hetzelfde: als je werkloos bent, word je verondersteld gewoon thuis met je vingers te zitten draaien. Mijn (preventieve) bezoek aan de RVA heeft als enig positief resultaat dat het bevestigt wat ik reeds wist van Lucy Mestdagh: ik kan mijn rubriekje verder publiceren in Het Laatste Nieuws. Ik kan het bij wijze van spreken zelfs nog dubbel zo lang maken (men mag tot 125.000 fr. netto bijverdienen op jaarbasis), maar écht journalistiek werk wordt wel onmogelijk gemaakt: tussen 7 en 18 uur mag je immers niet werken en ook niet tijdens het weekend. Dat wil daarom weliswaar niet zeggen dat mijn rubriekje van maandag niet zou kunnen verschijnen, als ik het maar vrijdagavond schrijf en verstuur. Overdag mag je echter b.v. geen persconferenties bijwonen. Breid zo maar eens je opdrachten uit! Als je dat wel doet, moet je immers een vakje op je dopkaart zwart maken, wat dus inhoudt dat je sowieso niet wordt uitbetaald, los van het feit of je stukje nu al dan niet wordt gepubliceerd of dat je er b.v. minder mee verdient dan een dag uitkering! (Een goede opmerking is natuurlijk: hoe gaat men dat controleren, maar daarmee zitten we natuurlijk alweer in Belgische toestanden…)
Nee, als je écht zelfstandig wil gaan werken, moet je meteen in de diepe springen: met andere woorden, géén uitkering whatsoever. Het enige “vangnet” is dat men negen jaar de tijd heeft om er opnieuw mee op te houden: dan valt men terug op werkloosheidsuitkering.
’s Avonds ontmoet ik Dirk Dauw (op dit moment mijn “baas” bij Het Laatste Nieuws, de vierde op vier jaar tijd, als ik het goed heb) die me aanraadt loopbaanonderbreking aan te vragen. Dan krijg je toch nog negen tot twaalf duizend frank per maand. En als je dan nog wat opdrachten in de wacht kunt slepen, is het toch nog leefbaar.”
Onder andere door deze problemen heb ik op een bepaald moment dus besloten ermee te kappen. Er moet natuurlijk altijd een aanleiding zijn en ik heb altijd gedacht dat dit het incident was rond het interview met de zanggroep Ay Dia Luna (zie elders op deze blog). In deze groep zat immers de dochter van Johan Verminnen, Paulien (ik was het zelf die hier achter gekomen was), en Dirk wou dus een stuk met vader en moeder Katrien erbij. Johan weigerde echter en vond zelfs dat zijn dochter op gelijke voet met de andere leden diende te worden behandeld. Ik heb mij hieraan gehouden, buiten één zinnetje, waaruit moest blijken dat Paulien in de voetsporen van haar vader was getreden.
Mijn artikel werd in die zin geweigerd door Het Laatste Nieuws (al had ik de indruk dat het meer eindredactrice Heidi Dufoor was dan Dirk die zich hierover druk maakte). Ik weigerde het te herschrijven en Dirk heeft het dan maar gedaan. Ik dacht dus dat ik dit incident had aangegrepen om mijn ontslag te geven maar een mailtje aan confrater Karel Van Keymeulen van De Gentenaar op woensdag 14 maart 2001 maakt dat ik alweer mijn mening moet herzien. Het gaat als volgt:
“Dag Karel,
Je bent één van de eersten om te vernemen dat ik besloten heb niet langer voor Het Laatste Nieuws te werken. De aanleiding (en ik druk op het woord ‘aanleiding’, de oorzaken liggen uiteraard dieper en gaan al enkele jaren terug) is een interview met Rik Lanckrock. De overgang van het NTG naar het Publiekstheater is voor hem de aanleiding (of de oorzaak? hier weet ik het natuurlijk niet zo goed) om zich uit het Gentse theaterleven terug te trekken. Hij had me voorgesteld hierover toelichting te geven in HLN. Ik heb dit interview goed voorbereid en stelde toen vast dat dit onmogelijk kon voor HLN. Mijn voorbereiding alleen al was veel te uitgebreid voor de lengte die voor de grootste (!) stukken wordt gereserveerd en dan moest Rik nog aan het woord komen. En Rik kennende, wist ik dat die geen genoegen zou nemen met een ‘beknopte samenvatting’. Neem daarbij nog dat HLN meestal een specifieke invalshoek kiest (‘sensatiezucht’ zou je collega Frank Pauwels het noemen), zodat ik besefte dat ik voor een onmogelijke opdracht stond. Ofwel zou ik het vertrouwen van Rik beschamen, ofwel zou ik alweer een artikel schrijven dat in de prullenmand zou verdwijnen of onherkenbaar verminkt zou worden (en waarvoor ik op de koop toe zou mogen opdraaien, want tenslotte staat mijn naam er toch onder). Vandaar dus…
Rik had begrip voor mijn voorbehoud en kon me ook bijtreden als ik stelde dat ‘De Gentenaar’ een beter forum voor zijn ideeën zou zijn. Met name jijzelf bent daarvoor de geschikte man, vond ik. Als het je dus interesseert, moet je hem enkel nog een telefoontje geven.”
Was het werken voor Het Laatste Nieuws al die jaren dan kommer en kwel?
Zeker niet, ik heb er zelfs iets geleerd. Namelijk dat je beter veel onnozelheid vertelt om de mensen tussendoor ook iets ernstigs mee te geven dan omgekeerd. Juist door die onnozelheden gaat het er namelijk beter in. En dat is iets wat ik op deze blog natuurlijk in toepassing breng… ;-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.