De Italiaanse filmactrice Claudia Cardinale wordt vandaag tachtig jaar. Door haar initialen (CC) werd zij oorspronkelijk als Italiaanse tegenhanger van BB gelanceerd.

56 Claudia CardinaleClaudia Cardinale werd geboren in Tunesië, maar haar beide ouders waren van Siciliaanse afkomst. In 1957 won zij een schoonheidswedstrijd in Tunesië; haar prijs was een bezoek aan het filmfestival van Venetië, waar zij werd ontdekt door haar latere echtgenoot Franco Cristaldi. Zij maakte haar debuut in 1958 met de film Goha, in datzelfde jaar gevolgd door I Soliti ignoti. In de jaren 60 speelde zij in vele Italiaanse films, beginnend in 1960 met Rocco e i suoi fratelli van Luchino Visconti en Austerlitz van Abel Gance, een monsterproductie die niet werd afgewerkt en enkel de geschiedenis is ingegaan omdat filmcomponist Jean Ledrut vond dat Joe Meek het thema van Telstar van hem had afgekeken, een aanklacht die pas na de zelfmoord van Meek werd afgewezen.
Later volgde Il gattopardo (1963) van Luchino Visconti. Fellini draait in 1963 “Otto e Mezzo” met Marcello Mastroianni, Claudia Cardinale, Anouk Aimée, Sandra Milo, Rosella Falk, Barbara Steele, Mario Pisu, Guido Alberti, Madeleine LeBeau, Jean Rougeul. Een regisseur tracht in een kuuroord tijd en inspiratie te vinden voor een nieuwe film. Niet alleen zijn echtgenote en minnares verstoren zijn zoektocht naar inspiratie, maar ook de diverse actrices die om rollen komen bedelen en de lastige critici die hem op de hielen zitten zorgen ervoor dat het scenario niet vordert. Vlak voor de opnamen besluit de regisseur om de zoektocht naar inspiratie en de vele obstakels tot onderwerp van de film te maken. Ook de eigen jeugdherinneringen, dromen en fantasieën van de regisseur komen in deze schildering van een creatief gedachtenproces bovendrijven. Deze film over gebrek aan inspiratie werd paradoxaal genoeg een van Fellini’s rijkste en meest meeslepende films, vol indringende scènes en beelden en verrassende, groteske personages. Nog in 1963 was er The Pink Panther met Capucine als de onbetrouwbare echtgenote van Clouseau (Peter Sellers), David Niven als Sir Charles, Robert Wagner als George en Claudia Cardinale als Princess Dala.
“The magnificent showman” van Henry Hathaway uit 1964 gaat over circuseigenaar Matt Masters, die als ik me niet vergis echt heeft bestaan (rol helaas gespeeld door John Wayne) en die op zoek gaat naar de moeder van een meisje dat aan hem is toevertrouwd nadat haar vader (één van de circusmensen) zelfmoord had gepleegd. Dat meisje wordt gespeeld door Claudia Cardinale en haar moeder door Rita Hayworth.
Haar grootste succes was in Once Upon a Time in the West (1968) van Sergio Leone. Een enorme flop daarentegen was de oorlogsfilm “Escape to Athena” van George Pas Cosmatos uit 1979. Daarin speelt ze een hoertje in een bordeel van waaruit het verzet tegen de nazi’s opereert, maar ze heeft geen enkele zinvolle scène. Het meest opvallende is uiteindelijk nog de pseudo-sirtaki die ze op het einde danst met verzetsleider Telly Savalas. Componist Lalo Schifrin was overigens totaal niet geïnspireerd, want zijn “gewone” filmmuziek bestaat uitsluitend uit pastiches op Amerikaanse standards zoals “When the saints go marchin’ in”, “John Brown’s body”, enz.
Carole Laure is in 1993 zowaar de dochter van Claudia Cardinale (op dat moment toch ook nog steeds niet te versmaden) in “Elles ne pensent qu’à ça”, een titel die typisch is voor Wolinski en die is inderdaad verantwoordelijk voor het scenario. De regie is in handen van Charlotte Dubreuil, die twaalf jaar uit de beweging is geweest.
Tot slot nog een persoonlijke anekdote. In de jaren zestig had ik onderstaande foto in kleur uit de “sjiekenbak”. Samen met nog een aantal dergelijke foto’s had ik die in een boek gekleefd dat ik mee naar school bracht in die periode na de examens en vóór de vakantie, zo’n periode dat de leraars niet goed weten wat ze met hun leerlingen moeten aanvangen. In dit geval was dit bij de heer Calmeyn, bijgenaamd “de klos” (hij moet ooit eens gezegd hebben: “Ik ben weer eens de klos!”) en op dat moment al stokoud in onze ogen. Hij stond wellicht op de drempel van de pensioenleeftijd en was zeer behoudsgezind. Toen hij die foto zag, schoten zijn ogen vuur en werd ik aangemaand om dat boek vlug op te bergen. Later, toen we alweer gewoon les kregen, vroeg hij aan een leerling: “Soutenu, de quel verbe est-ce que c’est, Hectors?” En Chris doodserieus: “Soutien, monsieur!” Achteraf zou hij me vertellen dat hij eigenlijk “soutiendre” had gezegd, maar dat deed er niet meer toe, want ik was natuurlijk al in lachen uitgebarsten, waarop de Klos heel boos tegen mij: “Ja, daar weet gij alles van, hé De Schepper?” Doelend op het incident met de foto van mooie Claudia…

e6b16a294f917a5a5360b8dc8c2c9007

Een gedachte over “Claudia Cardinale wordt tachtig…

  1. De waarheid over Claudia’s start in het leven is iets minder glorieus dan het hier beschreven is.
    Cardinale won in 1955 in Tunesië een schoonheidswedstrijd. De prijs was een bezoek aan het filmfestival van Venetië. Ze werd in Italië verkracht, en raakte zwanger. Om de opvoeding van haar kind te kunnen betalen koos ze voor een carrière als actrice – wat ze tot dan toe had afgewezen. Haar latere echtgenoot Franco Cristaldi nam haar onder zijn vleugels en regelde dat ze discreet in Londen kon bevallen van haar zoon.
    Op latere leeftijd begeleidde ze een hele tijd de Franse president Chirac op zijn reisjes en dat was niet om zijn handje vast te houden. Zij was één van de vele in het rijtje van diens maîtresses.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.