Montserrat Caballé werd op 12 april 1933 als Maria geboren in Barcelona. Aangezien de navelstreng rond haar nek zat gedraaid, stikte ze bijna, maar haar moeder bad tot de Santa Maria de Montserrat en hoor, ze haalde reeds haar eerste hoge C.

Daarop volgen reeds vlug zanglessen, maar als haar vader werkloos wordt na de Spaanse Burgeroorlog, dient een rijke familie uit de buurt zich over haar te ontfermen om haar studies te kunnen bekostigen. Niets liet eigenlijk vermoeden dat ze tot een superster zou uitgroeien, tot ze in 1965 in de Metropolitan Opera van New York “op staande voet” Marilyn Horne moest vervangen in “Lucrezia Borgia” van Donizetti (wel merkwaardig, aangezien Horne een alt is). Zonder enige repetitie deed ze dat zo goed dat haar carrière gelanceerd was.
Rond die tijd huwde ze ook met de tenor Barnabé Marti, met wie ze “Madama Butterfly” zong. Ze hebben een zoon en een dochter die precies zoals hun ouders heten, Barnabé en Montserrat dus. De dochter is eveneens sopraan en treedt op o.a. met José Carreras.
In 1980 gaf Montserrat Caballé een recital in de Gentse opera dat toen in De Rode Vaan door ene R.G. (*) werd gerecenseerd:
“Het recital van de wereldberoemde diva Montserrat Caballé is onder alle oogpunten uitgegroeid tot een ware triomf. « La Caballé » stelde het eerste gedeelte van haar optreden in het teken van Puccini, waarbij zij o.a. op indrukwekkende wijze een aria uit La Bohème interpreteerde, terwijl zij het geheel afrondde met aria’s uit Manon Lescaut en Tosca.
Na de pauze releveerde Caballé zich als een niet minder schitterende vertolkster van het Verdi-repertorium. Bijzonder aangrijpend waren haar interpretaties van « La canzone del salce » en het « Ave Maria » uit Otello. Op indrukwekkende wijze werd de avond besloten met de aria van Elisabeth uit Don Carlos en het « Pace mio Dio », uit La Forza del Destino.
De zaal dankte de kunstenares met een eindeloos lijkende ovatie, terwijl La Caballé welhaast bedolven werd onder een zee van bloemen.
Tot slot weze hier nog opgemerkt, dat ook het muzikale gedeelte keurig verzorgd was. Maestro Eugenio Marco toonde zich een intelligent dirigent, die uitstekend gediend werd door het orkest van de K.O.G.
We kunnen alleen maar hopen dat we nog vaak een dergelijke avond van internationaal niveau zullen mogen meemaken. Voor dit soort initiatieven verdient de Gentse opera werkelijk een open doekje !”
Op 23 oktober 1985 kwam Caballé opnieuw naar Gent om samen met José Carreras enkele fragmenten uit zarzuela’s te brengen, begeleid door Orquesta Arbos de Madrid, o.l.v. Benito Lauret. Deze keer was ik zelf van de partij.
Ondanks haar open visie is ook Montserrat Caballé gekant tegen de vele regisseurs “die hun visuele ambities belangrijker vinden dan de partituur. Terwijl de échte groten waarmee ik gewerkt heb, zoals Luchino Visconti en Franco Zeffirelli, ondanks hun gigantische ego’s, hun werk in dienst stelden van de componist.” (Humo)
Anderzijds is ze een even grote tegenstander van het systeem van regies zonder repetitie, waar de grote vedette vlug even poen komt rapen en weer weg.
Bij de opera-revival in het begin van de jaren negentig stortte Montserrat zich ook op de popmuziek. Ze nam “Hijo de la luna” op van Meccano, zong “Barcelona” samen met Freddie Mercury van Queen, nam op zijn aanraden “Wishing you were somehow here” uit “Phantom of the opera” op, toen hij al stervend was, en opende samen met andere operavedetten de Olympische Spelen van Barcelona 1992, maar “Barcelona” zelf wou ze niet zingen, omdat Freddie er niet meer was.
Haar agenda zat dat jaar zo vol dat zelfs een tussenkomst van koningin Fabiola niet kon bereiken dat ze de jury voor de Elisabethwedstrijd zou voorzitten. Maar ze kwam wél naar de uitreiking van de Ceciliaprijzen, samen met Fabiola trouwens.
Nadat Mercury aan aids stierf, richtte ze in Londen een opvoering van “La Traviata” in, waarbij de opbrengst naar aids-research ging (ze drukte toen trouwens de wens uit een opera over Freddie zelf te creëren, mar bij mijn weten is dat er niet van gekomen). En omdat ze zelf van arme komaf is, zet ze zich ook in voor misdeelde kinderen.
Als één van haar voorbeelden noemt ze ook… Frank Sinatra: “Ik heb veel van Sinatra geleerd, qua dictie, frasering, timing, interpretatie…”
Hopelijk heeft zij iets aan deze technieken, wanneer zij in de zomer van 1996 besluit van scheep te gaan met Los del Rio, het Spaanse duo achter de zomerhit “La Macarena”. De bijbehorende zwoele danspasjes zal ze toch aan iemand anders moeten overlaten, veronderstelde ik en, zie, ik had gelijk, want van het project is niet veel in huis gekomen. Enkele maanden later nam ze wel een CD op vol met duetten met popzangers uit diverse landen. Voor België werd Helmut Lotti geselecteerd en met hem zong ze “Had to be” uit de musical “Heathcliff”, die in Londen werd gecreëerd met Cliff Richard en Olivia Newton-John in de respectievelijke rollen. Een andere duet was o.m. “Bohemian rhapsody” met Bruce Dickinson van Iron Maiden!

Ronny De Schepper

(*) Als iemand weet, wie deze R.G. was, graag!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s