Klein van gestalte, maar ontzettend taai, reed deze Brusselaar, geboren in Genval, in een korte periode een mooi palmares bij elkaar.

Als jonge knaap verdiende Emile Daems zijn centjes bij de vishandel van Jean Verlught, een sportieve Brusselaar. Het is hij die Daems lanceert in de wielersport. Daems huwde een paar jaar later zijn dochter.
In 1955 wint hij al 14 koersen bij de debutanten en een jaar later, na nog een handvol wedstrijden te hebben gewonnen, stapt hij al over naar de amateurs met vijf zeges. In 1957 wint hij 15 koersen waaronder het Criterium Mondial op de Sachsenring, waar hij de grote Oostduitse staatsamateur Gustave Schur op twee minuten rijdt. Als hij bij de onafhankelijken tweede wordt in het kampioenschap van België in 1959 schakelt hij over naar de profs.
Daems tekent een contract voor het Italiaanse Philco. Hij wil niet als knecht fietsen en krijgt bij de kleine Italiaanse formatie de rol van kopman. In 1960 wint hij met zijn rappe benen twee ritten in de Giro en wordt geselecteerd voor het wereldkampioenschap dat op de Duitse Sachsenring werd gehouden. Hij had daar drie jaar geleden dus al eens gewonnen en weigert zich als enige in dienst te stellen van Rik Van Looy, hij wil zelf winnen (*). Eindverdict: Van Looy werd wereldkampioen, Daems is 19e.
Maar hij haalt zijn revanche al in Ronde van Lombardije. Op een bergachtig terrein, wat eigenlijk niet het zijne is, wint hij voor de Italianen Ronchini en Fontana.
Het jaar daarop is Daems nadrukkelijk aanwezig in de klassiekers. Als voorbereiding daarop wint hij de Ronde van Sardinië. Hij wordt vierde in de Ronde van Vlaanderen, zesde in Parijs–Roubaix, geklopt in de sprint door Van Looy, zesde in Parijs–Brussel en Luik–Bastenaken–Luik. In de Tour wint hij de rit naar Charleroi en geeft daarna zonder reden op in de rit naar Turijn. Dit levert hem een schorsing op en daardoor wordt hij niet geselecteerd voor het wereldkampioenschap. Dit levert nogal wat reacties op in de pers en bij het publiek (**).
In 1962 is hij betrokken bij een vroege vlucht van 29 man in Milaan–San Remo. Op de Turchino, half koers ontsnappen Schroeders, Brugnami en Bailetti. Emile Daems gaat in de tegenaanval in de afdaling van de Capo Berta en haalt de alleen overgebleven Brugnami bij. Hij lost hem op de Poggio en rijdt solo naar de zege. Het eerste peloton met Van Looy komt 1’15″ later over de streep. In Parijs–Roubaix wordt hij tweede, 24 seconden na Rik Van Looy. Het is stuivertje wisselen tussen de twee Belgen. In de Tour wint hij drie etappes waarvan de laatste de mooiste is. Het is de rit naar Briançon over de Restefond, de Vars en de Izoard. Hij wint deze bergrit voor Massignan, Poulidor, Anquetil, Gaul, Planckaert en Bahamontes.
In 1963 stapt Daems over naar Peugeot. Het gaat allemaal wat minder met hem. Zou hij zijn motortje opgeblazen hebben door zijn strijd met Van Looy en zijn doldwaze Tour-escapades? In Parijs–Roubaix wil hij toch nog een keer vlammen. Noël Foré is al vroeg ontsnapt maar kraakt in het zicht van de finish. Rolf Wolfshohl, een ploegmaat van Daems gaat er dan vandoor. De Duitser lijkt te gaan winnen, maar Van Looy zorgt ervoor dat hij bij het opdraaien van de wielerbaan nog net gegrepen wordt. In een helse spurt remonteert Emile Daems echter Rik Van Looy en klopt hem! Een mooie revanche voor het jaar daarvoor!
In 1964 gaat het duidelijk bergaf met Daems. Hij geeft onder meer op in de Tour en in Bordeaux–Parijs. In 1965 rijdt hij weer in Italië, bij Ignis en in 1966 rijdt hij zelfs voor de rode garde van Solo–Superia, als knecht van Rik Van Looy. Het is zijn laatste jaar als renner. Emile Daems opent een restaurant in Genval. Zijn zoon Corneille heeft ook nog een korte tijd bij de beroepsrenners gereden.

Een anonieme medewerker van de Wielersite

(*) Hieruit blijkt nogmaals hoe raar een kinderbrein werkt. Als grote Van Looy-supporter was ik toch ook supporter van Mieleke Daems. Ik moet er wel aan toevoegen dat mijn moeder mij had wijsgemaakt dat het verre familie van ons was (zie mijn FB-vriend Georges Daems).
(**) Zoals gezegd was ik toen nog erg jong, dus heel zeker weet ik het allemaal niet meer, maar volgens mij had dit ook te maken met een incident in het kampioenschap van België, waarbij ploegmaat Jos Hoevenaers hem een wiel had gegeven en dat mocht in die tijd niet omdat men het kampioenschap als “individueel” diende te betwisten. Alleszins Hoevenaers, maar mogelijk ook Daems zelf werd uit de wedstrijd genomen. (Anderzijds: Jos Hoevenaers zou pas in 1962 overstappen naar Philco, dus wellicht heeft dit incident pas een jaar later plaats gehad.)

foto2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s