Ik ben op dit moment “De voorlezer” aan het lezen, een boek uit 2003 van een zekere Bernhard Schlink. De toevoeging van “een zekere” wijst er al op dat ik het boek niet doelbewust heb gekozen. Het verhaal hoe ik eraan ben gekomen, is dan ook tamelijk grappig en dus het vertellen waard…

Eerst en vooral moet ik zeggen dat ik gisteren naar de dokter moest (gewoon routine-onderzoek) en dan neem ik altijd een boek mee, want die tijd in de wachtzaal lijkt me eindeloos en de voorhanden zijnde lectuur is meestal knudde. Ik ben op dit moment “Het labyrint der geesten” van Carlos Ruiz Zafon aan het lezen, maar dat is een boek van bijna 900 pagina’s en je moet haast een gewichtheffer zijn om dit mee te sleuren. Daarom had ik een pocketje van mijn geliefde Somerset Maugham klaar gelegd (“The narrow corner”).
Anderzijds moet je weten dat ik al een paar jaar een trouwe klant ben van de Oxfam tweedehands boekenwinkel hier in Gent. Of beter gezegd: mijn vrouw is daar een trouwe klant. Daarmee bedoel ik dat wij van haar dochters vaak geschenkbonnen van de Oxfamwinkel krijgen, waarmee wij dan boeken gaan kopen. Mijn vrouw heeft daar op die manier al tientallen thrillers gekocht, maar ikzelf heb er – dat moet ik helaas eerlijk bekennen – nog nooit iets gevonden dat ik graag had gehad. Ik had daarover eens mijn beklag gedaan tegenover een vriend, die zelf ooit in die boekenwinkel heeft gewerkt. En dus stuurde die mij enthousiast een mail door, waarin de winkel beloofde om naar aanleiding van de start van het wielerseizoen hun wielerboeken eens in het zonnetje te zetten.
Vooral mijn vrouw vond dit een uitstekend idee: nu kon ikzelf ook eens een geschenk krijgen, en dan nog wel op Valentijn!
Bon, wij dus op weg naar Oxfam, in combinatie met dat bezoek aan de dokter. Maar aangezien ik had gedacht met wielerboeken naar buiten te komen, had ik die Somerset Maugham maar thuis gelaten, zodat er bovendien geen misverstand kon ontstaan over het feit dat ik dit boek misschien wel uit hun kasten had gepikt.
Eens aangekomen, bleek die actie echter pas volgende week van start te gaan. Nu ja, dacht ik, jammer van de misgelopen korting of zo die er dan misschien aan vasthing maar die boeken moeten hier dus nu toch al zijn? “Daar weet ik niets van,” moest de vrijwilliger die de winkel bemande bekennen. “Ik weet helemaal niet waar die zitten.” Die mensen zijn natuurlijk enkel maar in Grote Literatuur geïnteresseerd en dan komt daar zo’n onnozelaar naar wielerboeken vragen!
Enfin, zelf op zoek gaan, bracht natuurlijk ook niks op, want dat had ik vroeger reeds herhaaldelijk gedaan. En dus stond ik daar zonder boek. Dan vlug maar naar iets anders gezocht, eender wat, als het maar een handig pocketje was. Maar ook die zoektocht duurde weer al te lang zonder enige resultaat (net als vroeger). Tot ik dan in een soort van “boekenmolentje” deze “Voorlezer” van Bernhard Schlink opmerkte. Ik had al tweemaal (met veel genoegen) de film “La lectrice” gezien met Miou-Miou in de titelrol en ik dacht: zou dit er iets mee te maken hebben? Nee dus, behalve het uitgangspunt dat het over iemand gaat die werken uit de wereldliteratuur voorleest. In dit geval is het echter een jongen van vijftien jaar en hij leest niet voor bij meerdere vrouwen, maar wel bij één en dan nog één die zijn moeder zou kunnen zijn. Maar het werkt wel even seksueel opwindend dan in het geval van Miou-Miou.
Zo stond het dus op de kaft (behalve natuurlijk de parallel met Miou-Miou) en het sprak me wel aan. En jawel, het wachten duurde weer uren, zodat ik al meteen halfweg het werk zit. De kaft beloofde evenwel nog een onverwachte wending, zodat ik er later nog eens zal op terugkomen. Voorlopig moeten jullie het, naar gewoonte, stellen met een bijdrage van Wikipedia.
Bernhard Schlink (Großdornberg, 6 juli 1944) is een Duits schrijver en jurist, die opgroeide in Heidelberg en daar rechten studeerde. In 1975 promoveerde hij. Sinds 2004 is hij hoogleraar in staats- en bestuursrecht en rechtsfilosofie aan de Humboldt-Universiteit in Berlijn.
Zijn carrière als schrijver begon met een reeks detectiveromans met als hoofdpersoon Selb, een naam die afgeleid is van het Duitse woord voor “zelf”. In 1995 publiceerde hij Der Vorleser, die in 2008 als The Reader door Stephen Daldry (*) verfilmd is. Het boek (en de film) gaan over een tienerjongen die een relatie heeft met een oudere vrouw die plotseling verdwijnt, maar die hij weer ontmoet als hij tijdens zijn rechtenstudie een zaak over oorlogsmisdaden bijwoont. Het boek werd een bestseller en werd in 39 talen vertaald. Het kreeg diverse literaire prijzen, ook in het buitenland. In 2000 verscheen een collectie korte verhalen, Liebesfluchten (De liefdesval).
Verdomme! Zoals zo vaak staat er weer een spoiler in Wikipedia en zo moet ik dus vaststellen dat ik ook deze film reeds heb gezien (op 15 maart 2014 om precies te zijn: zie hier). Kate Winslet (*) speelt de rol van de vrouw (***) en David Kross de jongen (als volwassene wordt dat dan Ralph Fiennes). Ja, dan is de kans klein dat ik hieraan nog iets heb toe te voegen natuurlijk…

(*) Later zou ik op de Internet Movie Database vernemen dat Daldry het boek op één treinreis had uitgelezen. Die treinreis moet dus dubbel zo lang hebben geduurd als mijn wachtbeurt in de dokterszaal.
(**) Kate Winslet’s omission of Harvey Weinstein in her Oscar win acceptance speech was intentional. Even though she’d not been sexually proposition by him, she found his aggressive ‘business behavior’ with her over the years to be downright repugnant.
(***) De schrijver wilde het zo, de regisseur had eerder Nicole Kidman op het oog (maar die zegde af wegens zwangerschap) en de producer Anthony Minghella wou dat het “zijn” Juliette Binoche zou zijn. Minghella stierf echter nog vóór het draaien goed en wel begon (aan de gevolgen van een operatie). In 2005, Kate Winslet appeared on the English TV comedy series Extras. In Extras Kate Winslet plays a bawdy, irreverent version of herself. In that guise, she made fun of actors who do movies about the Holocaust specifically to try to win Oscars, including a dig at her future The Reader costar Ralph Fiennes, who starred in Schindler’s List. Her “Kate Winslet” character denies that she is making a Holocaust movie for noble reasons like using her profile to keep the message alive about the Holocaust: “I don’t think we really need another film about the Holocaust, do we? It’s like, how many have there been? You know, we get it – it was grim, move on. No, I’m doing it because I’ve noticed that if you do a film about the Holocaust – guaranteed Oscar! I’ve been nominated four times. Never won. The whole world is going ‘why hasn’t Winslet won one?’… That’s it. That’s why I’m doing it. Schindler’s bloody List. The Pianist. Oscars coming out of their arse.” Three years later, Winslet made The Reader (in which she played a guard at the Auschwitz Concentration Camp) and did win an Oscar for Best Performance by an Actress in a Leading Role.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.