Frank Degruyter is een verteller, die ik elk jaar wel present tekent op de Gentse Feesten en die ik in die hoedanigheid dan ook vaak aan het werk heb gezien. Zo b.v. al in 1987.

In de periode van de Gentse Feesten heeft blijkbaar alles succes. Zelfs een poëzieprogramma kan dan volle zalen trekken. Zoals « Aan & uit » van Frank Degruyter in Arca. Ook hij mag dus op onverdeeld succes rekenen. Het verschil met wat voorafgaat is dat ik mij deze keer wél aansluit bij het koor van lof. Zij het (om maar meteen toch ook de kritiek te signaleren) dat ik me ook kan vinden in het voor de hand liggende « verwijt » dat het allemaal nogal braaf is, vooral dan de chanson-bijdragen, die nieuw zijn, maar helaas geen verbetering betekenen. Zijn begeleiders Rik Debonne (piano) en Patrick Vankeirsbilck (fluit) musiceren trouwens op dezelfde manier: accuraat maar braaf.
« Aan & uit » is een programma over relaties en al wordt de titel nergens expliciet verklaard, alle mogelijke allusies (kleren aan en uit, licht aan en uit, verhoudingen aan en uit) gaan wel in dezelfde richting. Misschien slaat hij juist op het geheel van al deze interpretaties…
Hoe dan ook, het is de aanleiding voor een handige collage van gedichten van Hans Lodeizen, Hans Andreus, Roel Richelieu van Londersele, Adriaan Magerman, Degruyter zelf en nog tal van anderen — zo handig dat mijn eerste indruk, namelijk dat ik het wel de baas zou kunnen zonder voortdurend op het programma te spieken, vals is gebleken, zodat ik nu slechts een globaal oordeel kan vellen (enkel de gedichten van Herman De Coninck — en natuurlijk ook de twee « verhalen », nl. « Orfeus en Euridike » en « Floris en Blancefloer » — zijn me als afzonderlijke entiteiten bijgebleven, wat in het geval van De Coninck toch wel wijst op een zeer eigenzinnige/fijnzinnige formulering).
En dat oordeel is dan dat Degruyter zich vooral thuisvoelt in het lichtere genre. Hij beweegt zich dan (ook fysiek) als een vis in het water en het publiek hangt als het ware aan zijn lippen. Ik ontzeg hem evenwel niet de capaciteit om ook diepgang te brengen, maar misschien vormden in dit geval de ernstige (en dan nog doodernstige!) gedichten een zo kleine minderheid, dat ze het in het superlichte geheel en, niet te vergeten, ook omwille van de feestelijke stemming van de toeschouwers, minder konden maken. Misschien kan Degruyter b.v. eens aan een « winterprogramma » denken om ons dat facet van zijn persoonlijkheid te laten ontdekken, maar anders zie ik hem graag volgend jaar rond deze tijd weer met een dergelijke lichtvoetige bloemlezing.
Voor dat « winterprogramma » moest ik anderzijds nog wachten tot in 1995. Niet toevallig op 11 november gaat, in de Tinnen Pot, het nieuwe solo-programma van Frank Degruyter in première. Het heeft de misleidende titel « Voor een wals met Matilda », maar de ondertitel « over de onvoorstelbare menselijkheid van de oorlog » zegt veel meer waarover het gaat.
In het refrein van « Tom Traubert’s blues » van Tom Waits zit het lied « Waltzing Matilda », dat de Australische soldaten tijdens de Eerste Wereldoorlog zongen. Een beetje zoals «Lili Marleen» een kwarteeuw later.
Er zijn nog voorstellingen op donderdag 16 en 23, vrijdag 17 en 24 en zaterdag 18 en 25 november, telkens 20 uur, in de Tinnen Pot. Reservaties : 09/225.18.60. — DSRG

Referenties
Ronny De Schepper, Eén tegen allen, De Rode Vaan nr.31 van 1987
Ronny De Schepper, Voor een wals met Matilda, Het Laatste Nieuws 10 november 1995

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s