De oorspronkelijke titel van dit stukje in mijn wekelijks televisierubriekje in “De Voorpost” was “De dinsdagavond mag dan al dol zijn, die van zaterdag koortsig, de zondagavond is oervervelend!” met een referentie naar het toenmalige popprogramma op de BRT, “Dolle dinsdag”, en uiteraard ook naar “Saturday night fever”. De oorspronkelijke titel zorgt echter voor problemen op WordPress (hij kan niet op drie lijnen in de titel) en daarom heb ik er maar “een doorsnee oervervelende zondagse televisieavond” van gemaakt.

Is het sinds de invoering van de vijfdagenweek op de scholen? Toen ik nog op de middelbare school zat (de jaren zestig), was het alleszins nog niet het geval. Op vrijdagavond stak men thuis de voeten bij de kachel en “uitgaan tijdens de weekends” beperkte zich tot zaterdag- en zondagavond. Nu is dit verlegd naar vrijdag en zaterdag. Extremisten pimpelen ’s zondags natuurlijk nog door, maar scholieren en arbeiders blijven die avond meer en meer thuis (of bij de al dan niet toekomstige schoonouders) om met een pilsje binnen handbereik, een asbak, een lief of een hond op schoot en de wekker op halfzeven naar de buis te turen.
Je zou dan allicht verwachten dat de televisiestations hun lamentabele zondagavondprogramma een beetje opvijzelen, omdat de kijkdichtheid op die avond groeit. Niks daarvan! Laten we hiervoor de avond van 14 januari eens bekijken. Eerst en vooral zenden BRT en RTB slechts via één kanaal uit. Dat halveert dus de keuzemogelijkheid reeds. Ten tweede moet je om de zondag door te kunnen komen, niet enkel een sportliefhebber zijn maar vooral een voetballiefhebber! Voornamelijk de BRT en de NOS maken van die avond één aaneenschakeling van voltreffers en gemiste kansen. Als je dan toevallig van voetbal houdt, dan “tref” je het wel, anders heb je een “kans gemist”…
Dat waren twee algemene vaststellingen, laten we nu even elke zender apart analyseren. Na het onvermijdelijke Sportweekend (indien de verhouding voetbal/andere sporten wat meer uitgebalanceerd was, zou ik hiertegen geen bezwaren hebben) volgt Alle schepsels groot en klein. Misschien zijn er mensen die dit een grappig feuilleton vinden. Misschien zijn er mensen die dit een leerrijk feuilleton vinden. Misschien zijn er zelfs mensen die op deze manier een diploma van veearts trachten te behalen. Ik vind het echter knudde. Geen enkele aflevering heeft mij tot nu toe voluit kunnen boeien. De karaktertekening blijft nog steeds in het vage en de onderwerpen triviaal. Laat Dokter Vlimmen daar naar kijken, ik niet.
Dan kwam er een documentaire over De fluwelen Brueghel. Dat is nu juist iets waar een doorsnee Vlaming zit op te wachten voor zijn zondagavond: een documentaire over een schilder! Lieve God, zelfs tijdens de week wil geen mens daar naar kijken. Dat is natuurlijk jammer, maar op zondag kan de programmatie van zo’n cultureel onderonsje ook van mij geen goed woord krijgen.
Of we schakelen de twee netten in! Dan zou op dat tweede (“culturele”) net ook de opera thuishoren of het toneelstuk dat men ook nogal eens pleegt uit te zenden op zondagavond. Een avondje uit noemt men dat dan. En vroeger was het inderdààd ook meestal een stuk dat “live” in een theater was opgenomen. Een komisch stuk ook dikwijls, of toch meer volks toneel. Dat was nog niet zo slecht. Nu krijgt men echter steevast een steriele televisiebewerking. Nogmaals: tijdens de week of op het tweede net zou ik er niet om geven, op zondag wil ik echter wat anders. Jij niet soms?
De RTB geeft een spelprogramma Voulez-vous jouer? Dat is ook niet erg aardig ten opzichte van hun Nederlandstalige landgenoten, die hiermee niets kunnen aanvangen, maar ja, de RTB is bijna nooit vriendelijk voor ons. Daarna, uitgerekend wanneer we op de andere posten eindelijk van al die voetbal verlost zijn, pakt de RTB uit met Caméra-sports.
Op Nederland 1 pleegt de TROS haar misdaden. Ze haalt dan bovendien nog het onderste uit de kan: TV-privé, Muziek uit duizenden (TROS-cultuur!) en TROS-aktua. Om 23 uur, wanneer we allemaal al ons bedje hebben gespreid, komt Art Blakey met zijn Messengers wat jazz tussen onze lakens blazen.
Op Nederland 2 zit die andere extremist, de VPRO. Vroeger zat ik dus geheid op deze zender. De laatste tijd ben ik er echter erg door ontgoocheld. Symbolisch bijna is de diarree van All in the family. Dit vroeger zo spitse feuilleton is nu één kleffe sentimentele bedoening geworden.
Maar, over de TROS gesproken. Diezelfde avond heb ik nog kunnen « genieten » van “Are you being served?” Ik geef toe, ik moet daarom lachen, maar ja, als ik een paar pinten achter de kiezen heb, durf ik ook wel eens met een vuile bak uitpakken. Want dat zit je toch in de kleren, niet? (Om in de terminologie te blijven) Bovendien vallen in vertaling de vulgairste dingen dan nog weg. Zoals deze week over een Japanner: « He has some difficulties about getting his tongue around his r’s » (hij heeft moeilijkheden om de ‘r’ uit te spreken, maar r’s klinkt net als arse = aars, vandaar dat de nichterige Humphries antwoordt: oefening baart kunst).
Frankrijk 1 en 2 tenslotte geven films. Die weten tenminste wat een mens verlangt! Maar om de één of andere duistere reden programmeren die sinds jaren reeds films die uitgerekend een paar dagen daarvóór door één van de Benelux-zenders zijn uitgezonden. En daarbij moet je natuurlijk ook nog dat ellendige postsynchroniseren tellen! Zoals die bewuste 14de: een western en français (Major Dundee) en dan het Southern Comfort-Amerikaans van Tennessee Williams omgebogen naar een Molière-achtig Frans (Cat on a hot tin roof).

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s