Lors de son premier voyage, Christophe Colomb rencontra le 13 janvier 1493, les Ciguayos du nord de Haïti dans le Golfe Des Flèches, qui lui parlèrent des îles de Carib et de Matinino. Il nota dans son journal de bord que cette dernière, où il y avait beaucoup d’or, était habitée par des femmes seules. À certaines époques de l’année, les hommes venaient leur rendre visite, de l’île de Carib. Si elles donnaient le jour à un garçon, elles l’envoyaient dans l’île des hommes et, si c’était une fille, elles la gardaient dans la leur. Colomb envisageait de se rendre dans ces deux îles pour en ramener quelques spécimens et les montrer en Espagne, mais il dut se résoudre à prendre le chemin du retour à cause des deux caravelles qui prenaient l’eau. Par la suite, les conquistadores enrichirent cette légende de Matinino, l’île aux femmes, en associant ces dernières aux Amazones. Colomb, qui recherchait des preuves orientales de son périple, se contenta de propager le mythe des îles Masculine et Féminine tiré de la lecture des auteurs arabo-musulmans. (Les éphémérides d’Alcide)

De oudste culturen waren matriarchaal. De man zag immers zijn rol in de voortplanting nog niet in en beschouwde de vrouw die leven kon geven als een superieur wezen. Vandaar het oerbeeld van de vrouwelijke godin uit matriarchale tijden, die de jager met de botte speer aan haar voeten doet neerknielen. Het vamp-image van Theda Bara (foto) was daarop gebaseerd maar men vindt het ook terug in boeken als “L’Atlantide” van Pierre Benoit of “She” van Rider Haggard. Deze godin was maagd, maar dan wel in de oorspronkelijke betekenis van “vir-go”, diegene die geen man nodig heeft. De eredienst werd dan ook gevierd met seksuele riten.
De matriarchale maatschappij verdween tussen 7.000 en 4.000 voor Christus, al leeft ze ondanks alles toch nog een beetje door in het christelijke geloof. De Heilige Geest wordt namelijk in de christelijke iconografie als een duif voorgesteld. Nu is het veelbetekenend dat de duif altijd gestaan heeft voor een vrouwelijke, moederlijke waakzaamheid. (Matthews p.67-68) Eigenlijk zou men de Heilige Drievuldigheid dus ook gewoon als een klein gezinnetje kunnen beschouwen: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, zijnde de Moeder.
De reden om het matriarchaat te verlaten was dat men naast jacht en visvangst ook ging leven van landbouw en veeteelt en vooral bij dit laatste werd het plots duidelijk dat de man toch ook een functie heeft in de voortplanting. Volgens da Vinci is het eerste schilderij zelfs de contouren van een man die in de zon staat. En die man had al meteen een erectie. Al had men daarvoor van de apen (die toen nog niet in de zoo zaten) al de vreugde van het masturberen ontdekt (van “manus”, hand, en “stuprare”, bezoedelen). Of zoals Diogenes het formuleerde: “Het is een wonder dat het zo simpel kan zijn. Kon ik mijn honger ook maar stillen door over mijn maag te wrijven…” De theorie van de Zwitserse arts Tissot hoe je er blind, doof, enfin alles tegelijkertijd van wordt, moest nog komen. En eigenlijk zijn het alleen de Amerikanen die deze theorie geloven. Ene J.H.Kellog vond zelfs de cornflake uit om de drang tegen te gaan. Het dient gezegd dat mijnheer Kellog ook één van de eersten was om aandacht te besteden aan de vrouwelijke masturbatie. Zij het niet in positieve zin. Om het tegen te gaan stelde hij voor de clitoris te bewerken met onverdund carbolzuur. Hij dacht daarbij wel aan opgroeiende meisjes, maar onderzoek heeft uitgewezen dat vandaag de dag 60 procent van àlle mannen en 40 procent van àlle vrouwen masturberen, ook als ze een partner hebben.
Gebruik makend van zijn kracht, maakte de man de vrouw aan hem ondergeschikt, een beeld dat vooral door de christelijke godsdienst werd gepropageerd, met het beeld van de vrouw als de verleidster, als de bron van alle kwaad (cfr.het scheppingsverhaal). Volgens Hieronymus was het zelfs zo dat als een vrouw zou verrijzen het als man zou zijn… Onnodig te zeggen dat deze theorie niet door de heer Christus zelf (als die al als zodanig heeft bestaan) is verkondigd. De preutsheid, waarmee het judeo-christianisme zich aftekent tegenover andere godsdiensten en filosofieën uit die tijd (met uitzondering van het stoïcisme), is gegroeid van bij Paulus (40 à 50 na Christus) tot Augustinus (schreef deze niet in de vierde eeuw: “Inter faeces et urinam nascimur”?). Paulus wilde dat alle mannen zich gedroegen zoals hemzelf, d.w.z. dat ze geen vrouw aanraakten. Maar hij was realistisch genoeg om te beseffen dat dit geen groot succes zou worden en daarom voerde hij het monogame huwelijk in.
Of Christus zelf zich onthield, daarover bestaat er discussie. Denken we maar aan de rol van Maria Magdalena of Maria, de zuster van Martha. Om nog te zwijgen van die secte die vindt dat Christus niet gestorven is, maar getrouwd en uitgeweken naar Zuid-Frankrijk en daar kinderen heeft gehad, waarvan nog steeds nakomelingen leven. Ten tijde van Christus bestond er wél een secte die opriep tot seksuele onthouding, maar dan wel in functie van een op handen zijnde revolutie tegen de Romeinse onderdrukkers. The Judean Liberation Front als het ware. Anderzijds hebben alle onderzoekers reeds de overeenkomst beklemtoond tussen seksuele onthouding en misogynie.
Over seksuele onthouding gesproken, “Daphnis en Chloë” is een “stationsromannetje avant la lettre” uit de derde eeuw na Christus dat werd geschreven door de Grieks schrijvende Romein Longos (“De Lange”) toen hij op het eiland Lesbos verbleef. Of all places! Want dit eiland dat ooit de grote dichteres Sappho inspireerde tot zwoele gezangen opgedragen aan haar jonge dienaresjes, is in dit verhaal zowaar de plaats voor een onwaarschijnlijk kuise story. Zo gaat de jonge held Daphnis weliswaar als een mooie Griekse god ongeremd uit de kleren, maar dan ligt hij vrij hulpeloos naast de al even beeldschone Chloë, die ongerept is gebleven ondanks het feit dat ze tot tweemaal toe door woeste zeerovers is ontvoerd. Dit kan enkel wishful thinking zijn van een stadsmens die hoegenaamd niet wist hoe het er op het platteland aan toe ging en die zich een veel te idyllisch beeld vormt van het leven aldaar.
Toch kon de cultus van de godin niet helemaal onderdrukt worden. Dat blijkt o.a. uit de heksenvervolgingen in de middeleeuwen, want vaak waren heksen eigenlijk zelfstandige vrouwen, die buiten de mannenmaatschappij trachten te overleven.

Referentie
John Matthews, De Heilige Graal, de belichaming van een droom, Amsterdam, De Driehoek, 1992

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.