In 1998 kwam aan het nieuwjaarsvieren bruusk een eind, aangezien op 10 januari niet minder dan twee producties in première gingen, die het fascisme als onderwerp hadden.

In de Minnemeers leidde Eddy Vereycken laatstejaarstudenten van de conservatoria van Gent en Brussel doorheen “Het onderzoek” van Peter Weiss (bovenstaande foto). Het was de eerste maal dat een dergelijk evenement als een volwaardige theaterproductie wordt gepresenteerd, maar het was wel de bedoeling dat het een traditie zou worden en dat ook Antwerpen zich er in de toekomst bij zou bij aansluiten (dat jaar waren er daar geen laatstejaars). Eddy Vereycken legde er dan ook de nadruk op dat hij met deze jonge mensen heeft gewerkt alsof het reeds professionals waren. Dat bleek er dan vooral op neer te komen dat ze veel samen op de zwier zijn gegaan en dat is misschien merkwaardig, gezien het onderwerp (de uitroeiingskampen), maar dat is het nu juist niet. Blijkbaar woog de problematiek zo zwaar op de jongeren dat afreageren noodzakelijk werd. Het premièrefeest werd voor één keer wel tot na middernacht uitgesteld. Nochtans was er ook in de voorstelling zelf veel humor verwerkt en dan wel in de vorm van de joods-Duitse cabarettraditie. Oorspronkelijk was het de bedoeling een marathonvoorstelling te brengen (tiens, waar heb ik dat nog gehoord?), maar uiteindelijk werd het stuk teruggebracht van zes naar drie uren. Op die manier waren er dan twee voorstellingen per dag, namelijk om 14 en om 20 uur. Eigenlijk werd het stuk zelfs teruggebracht naar één uur, maar door er improvisaties aan toe te voegen kwam men zo opnieuw aan drie uur. Dat kwam nog goed uit ook, want aangezien de Minnemeers als “een gezellig concentratiekamp” (dixit Vereycken) werd ingericht (met die strenge zaalwachters zal het gezelligheidsaspect allicht het moeilijkste geweest zijn) kunnen er per voorstelling slechts 120 mensen binnen. Hoe het ook moge aflopen, het is alleszins verheugend dat jongeren zich nog steeds kunnen vastbijten in deze problematiek. Op die manier wordt het ook macaber realistischer, want de kampbeulen waren eveneens erg jong. Al worden kinderen onder de veertien wel verzocht thuis te blijven. Bij de aanwezigen op de première was ook strafpleiter Jef Vermassen, die juist het proces van SM-rechter Aurousseau had verloren en uitstekend geplaatst was om het onderscheid tussen folteren mét en zonder toestemming toe te lichten…
Zoals gezegd ging tegelijk in Arca “Rijksdag” in première. “Rijksdag” heette oorspronkelijk “Rustdag” en was gebaseerd op de lectuur van allerlei teksten die met fascisme e.d. te maken hadden. Philippe Ceulemans maakte daarvan een theatertekst en Hugo Van Laere regisseerde o.a. Kadèr Gürbüz en Rafaël Troch in een fantasie waarin een aantal individuen worden uitverkoren om op één dag de wereldbevolking uit te dunnen. “Zij hanteren daarbij zowel linkse als rechtse argumenten,” zei Van Laere op de persconferentie en het was verontrustend dat ook Eddy Vereycken in De Standaard van 9/1/98 stelde: “Het komt er niet op aan langs welke kant je staat. Dat zal het publiek wel uitmaken. De schuld is van iedereen.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s