De Franse zangeres en Eurovisiesongfestivalwinnares France Gall is overleden. Ze vocht de afgelopen twee jaar tegen kanker en belandde midden december nog met ademhalingsproblemen in het ziekenhuis. In oktober was ze nog maar pas zeventig geworden. Sedert de dood van haar echtgenoot Michel Berger leidt ze een eerder teruggetrokken leven.

Het Eurovisiesongfestival heeft altijd al iets gehad met Lolita’s en dat lang voor Sandra Kim! In 1964 speelde Gigliola Cinquetti als songfestivalwinnares in op de belangstelling voor de (al dan niet voorgewende) zuiverheid van de Lolita’s. Toen volstonden een blote knie en een spannend truitje nog opdat de Rode Ridder niet meer klein te krijgen was (nietwaar, Urbanus?). Na haar overwinning tekende ze een filmcontract waarin gestipuleerd werd dat er zelfs niet mocht worden gekust! (Daar kan Sanne Van Neygen nog een puntje aan zuigen – of mag ik dat niet zeggen?) En een jaar later was het de beurt aan Parisienne France Gall die met “Poupée de cire, poupée de son” van Serge Gainsbourg (het thema voor het refrein haalde hij uit het prestissimo van de eerste pianosonate van Beethoven), “I belong” van Kathy Kirby, “N’avoue jamais” van Guy Mardel en “Warum nur warum” van Udo Jurgens achter zich liet. Kirby gaf haar uit nijd een draai om haar oren en bovendien maakte haar vriendje Claude François het uit vlak voor ze opnieuw op moest voor het bisnummer, vandaar haar zwakke vertolking en haar rood omrande ogen (*).
France Gall was in het vak gedonderd doordat haar vader eerst zelf zanger, maar later vooral een succesvol componist was (“La Mama” van Charles Aznavour is van hem). France debuteert op 16-jarige leeftijd (in Brussel als voorprogramma van Sacha Distel) met de single “Ne sois pas si bête”. Nadien volgt reeds een werkje van Gainsbourg, “N’écoute pas les idoles”, waarna “Les rubans et la fleur” en “Sacré Charlemagne” volgen van papa Gall. Dat laatste is wellicht autobiografisch, want moeder Gall zag het hoegenaamd niet zitten dat haar dochter faalde op school. Gainsbourg schreef dan voor haar het fameuze “Annie aime les sucettes à l’anis”, dat France met (voorgewende?) onschuld zong, want “les sucettes” gaat evenmin over lekstokken als “tutti frutti” over ijskreem zou gaan (**).
72 france gall en serge gainsbourgIn 1968 breekt France met Gainsbourg, die ze verwijt haar jeugd te hebben “gestolen”, maar buiten “Bébé Requin” wordt het akelig stil rond haar. In 1972 gaat ze zelfs op het platteland wonen met een andere zanger, Julien Clerc. Al vlug komt ze echter tot de bevinding dat dit geen leven voor haar is. Ze hoort “Attends-moi” van Michel Berger en besluit dat hij degene is die haar terug aan de top zal brengen, net zoals hij dat heeft gedaan met Véronique Sanson. In november 1974 lukt het met “La Déclaration” en een tijdje later (1976) wordt Berger ook haar wettige echtgenoot. Al is France Gall nog even mooi als destijds, de hoesfoto’s getuigen nu toch van een heel ander soort erotiek, nl. die van de jonge vrouw. De muziek is ondertussen even speels gebleven, maar de thema’s werden meer volwassen. Haar elpee “Paris-France” (WEA) werd omwille van het succes van de single “Il jouait du piano debout” (opgedragen aan Elton John) omgedoopt tot deze titel en opnieuw uitgebracht. “Strategisch opgesteld in de slaapkamer kan de hoes heel wat diensten bewijzen”, schreef Miel Appelmans ooit eens over een elpee van Linda Ronstadt en ik sluit mij daar voor wat France betreft zeker bij aan (zonder Linda te verloochenen uiteraard).
Op 3 augustus 1992 stierf Berger echter plotseling en alsof een ongeluk nooit alleen komt werd in april ’93 bij mooie France een kankergezwel uit haar borst verwijderd. Een paar jaar later stierf hun dochter Marcia op 19-jarige leeftijd. Zij had al sinds haar prille jeugd een ongeneeslijke ziekte en het is niet duidelijk of ze daar uiteindelijk aan ten onder is gegaan dan wel of ze zelf een eind heeft gemaakt aan haar lijden. France bleef dan nog achter met haar zoon Rafaël en trachtte er het beste van te maken. Tot in 2017 dus…

(*) Claude François was namelijk bang dat ze hem, na die overwinning, in populariteit zou overtreffen. Enkele jaren later zou hij over hun breuk het nummer “Comme d’habitude” schrijven, wat in een bewerking van Paul Anka als “My way” zowat het meest gecoverde nummer ter wereld zal worden. Jammer dat weinig van die covers dus teruggaan op het origineel. Onze eigen Raymond Van het Groenewoud is een uitzondering met “Zoals gewoonlijk”.
(**) Toen ik in 1967 en 1968 tijdens onze jaarlijkse vakantie in Monieux (Zuid-Frankrijk) met mijn Franse vrienden naar “partijtjes” ging, dan namen die steeds lekstokken mee. Als ze dan een meisje ten dans vroegen en die weigerde, dan haalden ze die lekstok boven en vroegen: “Vous voulez une sucette?” Aangezien ik het nummer van France Gall pas in 1969 heb leren kennen (Marc De decker had het epeetje), is het nooit bij mij opgekomen om te vragen of er soms een verband was?

2 gedachtes over “France Gall (1947-2018)

    1. Klopt. Overleden dochter heette Pauline en was sinds haar geboorte muco-patiënte. Toch nog een paar aanvullingen:
      France heette eigenlijk Isabelle, maar werd door haar familie “Babou” genoemd, en werd voorgesteld haar voornaam te wijzigen om verwarring met Isabelle Aubret te vermijden, die toen furore maakte.
      France heeft later Claude François gedumpt, waarna Claude’s liefdesverdriet inspiratie gaf voor het schijven van zijn mondiale succes, “Comme d’Habitude”.
      Julien Clerc, die ze leerde kennen bij de musical “Hair” heeft ze ook gedumpt na 5 jaar omdat ze het beu was een leven te slijten in de schaduw van Julien.
      Michel Berger troostte zij na zijn liefdesbreuk met Véronique Sanson, die tijdens een opname zei dat ze sigaretten ging halen en is nooit teruggekeerd. Ze was er stilletjes van tussen gemuisd om naar Amerika te vertrekken om haar geliefde Stephen Stills te vervoegen waar ze stiekem verliefd op geworden was. Berger bleef verweesd achter, van niets wetend, zelfs haar eigen ouders waren onwetend en zo ongerust dat ze bij Interpol een zoektocht lanceerden wegens onrustwekkende verdwijning.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.