Vandaag is het al 65 jaar geleden dat de zwarte orkestleider Fletcher Henderson is gestorven. Hij moet zowat de enige zijn van de grote pioniers van de jazz wiens naam stilaan in de vergetelheid begint te geraken en daarom wil ik hem vandaag nog eens speciaal in herinnering brengen.

Fletcher Henderson heeft immers een beslissende invloed uitgeoefend op latere ontwikkelingen in de jazz. En dat zowel als arrangeur (op Duke Ellington b.v.), maar ook als herwaardering van de blues (zijn orkest begeleidde o.m. Bessie Smith) en tenslotte als voorbeeld van hoe men een groot solist (met name Louis Armstrong) in een big band moest inschakelen, want het is inderdaad zo dat deze twee, ogenschijnlijk paradoxale, stromingen samen optreden: de vraag naar big band en de vraag naar solisten (eerst instrumentalisten, later vocalisten). De oplossing die Henderson hiervoor had gevonden was de vraag-en-antwoord-vorm, die nochtans voor de hand lag, daar de negerkerken op die manier te werk gingen.
Mede door de economische crisis heeft Henderson nooit kunnen rekenen op de erkenning die hem toekwam. Het is eerder zijn leerling Duke Ellington die met de pluimen ging lopen. Henderson had trouwens een neus voor talent: hij is zoals gezegd ook de ontdekker van Bessie Smith en Louis Armstrong.
Henderson werd veel gecopieerd, ook door blanken, maar noch de echte zwarte jazz, noch de blanke copies hadden enige invloed op de populaire markt. Integendeel, mede door de economische depressie (Wall Street Crash) liep de platenverkoop terug van honderd miljoen exemplaren in 1927 tot amper zes miljoen exemplaren in 1931! Bovendien leek Henderson na een ernstig auto-ongeluk in 1928 zijn interesse in de zakelijke kant kwijt te raken en stond hij bekend als ongedisciplineerd. Desondanks bleef hij wel een belangrijke schrijver. Zo schreef hij nummers voor de band van Benny Goodman.
Toen Goodman in 1934 werd gevraagd om de huisband van het radioprogramma Let’s Dance te worden kocht hij een groot aantal nummers die Henderson aan het begin van de jaren dertig had geschreven. In 1939 verliet Henderson zelfs zijn eigen band om zich bij Goodman te voegen, in eerste instantie als pianist, maar later alleen als schrijver.
Toch richtte Henderson zijn band meerdere malen opnieuw op in de jaren veertig. Zo toerde hij tussen 1948 en 1949 b.v. met Ethel Waters. In 1950 kreeg hij echter een hartaanval waardoor hij gedeeltelijk verlamd raakte en moest stoppen als pianist. Twee jaar later overleed hij in New York City.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s