Vandaag is het al 25 jaar geleden dat de Russisch-Franse pianist Nikita Magaloff is overleden. Twee jaar voor zijn dood heb ik hem nog aan het werk gehoord in het Gentse ICC.

Nikita Magaloff was born in Saint Petersburg to a Georgian noble family named Maghalashvili. Zijn ouders vluchten na de Oktoberrevolutie naar Frankrijk, zodat hij zijn opleiding kreeg in Parijs. Among his friends there he numbered Ravel, who, when he graduated in 1929, said ‘In Magaloff a great, a truly extraordinary musician is born.‘ Toch volgde hij ook les bij Prokofiev. Voor de Elisabethwedstrijd mocht het niet baten: hij werd uitgeschakeld in de voorcompetitie.
Nikita Magaloff was married to Irene, the daughter of the violinist Joseph Szigeti with whom he had established his international reputation in concerts before the war interrupted his career. He was best known for his espousal of the music of Chopin, and was accustomed to perform the complete piano works in series of six recitals. He recorded the complete works – the first time anyone had done so. While these recordings have been criticised for their failure to plumb the depths of Chopin’s works, they were innovative for their textual fidelity and unsentimentality. Magaloff, for example, preferred and recorded Chopin’s own manuscript versions of the waltzes rather than the familiar versions published posthumously by Julian Fontana. He was especially critical of Paderewski whom he believed had “falsified Chopin“.
He once described himself to the critic and writer Piero Rattalino as ‘a vieux style pianist‘. His playing, however, underwent a change in his later years. He remarked, in an interview with Eugenio Scalfari “at the age of seventy, I have come to the conclusion that only the sentiment and fear of death can induce an immoderate passion for life.”
En die “passion for life” vond hij dus terug in extreem-romantische pianomuziek (naast Chopin ook nog Liszt b.v.). Maar ook Mozart en Beethoven voert hij op die zoetsappige manier uit, zoals ik twee jaar voor zijn dood in het ICC kon horen. Met “zoetsappig” bedoel ik dan de grote romantische traditie die tot voor enkele jaren niet kon of mocht worden aangevochten. In de programmabrochure maakte men er b.v. een punt van om te onderlijnen welk een memorabel geheugen Magaloff wel had, ondanks zijn gevorderde leeftijd. Nu, zelf had ik liever een meer persoonlijke versie van Mozart of Beethoven gehoord i.p.v. een man die zodanig in beslag werd genomen om zich alles toch maar terdege te herinneren dat de muziek niet echt tot leven kwam.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.