Paolo Giordano viert vandaag zijn 35ste verjaardag. Ik moet toegeven: ik moest ook gaan kijken wie dat dan wel mocht zijn, maar als ik zeg: “De eenzaamheid van de priemgetallen” dan hoor ik uw nikkel vallen tot hier…

Ik heb “De eenzaamheid van de priemgetallen” van Paolo Giordano in oktober 2010 op twee dagen uitgelezen. Ik kan dus zeker niet zeggen dat het boek uit 2008 me is tegengevallen, integendeel. Maar anderzijds begrijp ik helemaal niet hoe zo’n boek overal ter wereld in de bestsellerslijst kan terechtkomen. Dat begreep ik bij Stieg Larsson ook al niet, maar daar ging het over het feit dat hij in mijn ogen zo overduidelijk zijn boek volstopte met zijn Trotzkistische ideeën dat ik niet kon verstaan dat die miljoenen lezers daardoor niet afhaakten, want het boek zelf was wél behoorlijk spannend en het tweede was nog beter en het derde bleek uiteindelijk het beste (*). Maar bij Giordano lijkt Mattia wel de tweelingbroer van Lisbeth Salander, het grote verschil is echter dat er in dit boek – na de twee openingshoofdstukken die respectievelijk Mattia en zijn vrouwelijke tegenhanger Alice situeren – werkelijk niks meer gebeurt. Op p.276 lijkt er even iéts te gebeuren – ik zei nog tegen mijn vrouw: “Wat gaan we nu krijgen: er gebeurt iets!”, maar ik voegde er onmiddellijk aan toe: “Als het geen vergissing is natuurlijk” – en jawel, het zal wel een vergissing geweest zijn, alleszins vormt het in het boek geen aanzet tot een “peripetie”. Uiteindelijk blijft alles bij het oude. Zeer deprimerend dus en misschien leggen de meeste lezers het boek dan ook ontgoocheld weg. Maar als dat dan al zo zou zijn, waarom heeft dit dan nog niet zijn weg gevonden naar de “mond-aan-mond-reclame” (of anti-reclame in dit geval)? Misschien omdat de meeste mensen zich realiseren dat Giordano hier weliswaar twee extreme types heeft opgevoerd, maar dat wij in de grond allemààl priemgetallen zijn en allemààl even eenzaam en radeloos…

Ronny De Schepper

(*) Wie enkel de filmversie heeft gezien, zal raar opkijken bij deze opmerking. De derde film is inderdaad zowat de minste van de drie. Hij bestaat immers voor het grootste gedeelte uit gebabbel. Maar in een boek kan “gebabbel” uiterst boeiend zijn. Het bewijst nog eens dat het twee verschillende media zijn. Boeken hebben bijvoorbeeld niks of toch heel weinig aan spectaculaire explosies en “car chases”…

Referentie
Paolo Giordano, De eenzaamheid van de priemgetallen, De Bezige Bij, 2009, ISBN 978 90 234 3496 2

Een gedachte over “Paolo Giordano wordt 35…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s