Dertig jaar geleden namen Piet Lampaert en ik de televisiepagina van De Rode Vaan over van de met pensioen gegane Lode De Pooter.

Recente kijkcijfers tonen aan dat wielrennen en turnen op de BRT opvallend minder kijkers trekken dan enkele jaren geleden. Meer vraag heet er daarnaast te bestaan naar reportages over turnen en motorsport. Voetbal was en blijft evenwel de uitgesproken koploper op de buis en na het spektakelstuk dat F.C. Brugge opvoerde in zijn Europese ontmoeting tegen Borussia Dortmund (9/12/1987) zal dit er nog niet op veranderen. Wij schreven in het verleden reeds dat bepaalde voetbalpartijen op het scherm slaapverwekkend werkten op ons maar deze sporttak kan toch ook voor momenten van intense spanning en waar sportgenot zorgen. Wanneer zij dan nog in een goede geest verlopen als in het Olympia-stadion wordt het vertoon een lust voor het oog. Het gevaar voor het hart hebben wij er graag bijgenomen.

Nadat er een reeks vrij matte verkiezingsdebatten op het scherm kwamen onder de titels « De eerste ronde », « Kiezen of delen » en « De laatste ronde » moest de « verkiezingsshow » (13-12) zogezegd voor het klapstuk zorgen. Wij vonden deze al evenmin erg meeslepend. Wel verdrongen zich naarmate de avond vorderde meer en meer mensen rond de camera om toch maar in beeld te komen, zoals de supporters rond de winnaar van een wielerkoers, maar veel zinnigs werd er daarbij niet gezegd. De muzikale intermezzi die voor rustpauzes moesten zorgen, leken ons mettertijd meer en meer overbodig. En zeggen dat er vooraf zoveel herrie over gemaakt werd omdat er weinig of geen Vlaamse artiesten waren voor gevraagd. Dienen die dan zo graag als decor waar niemand naar luistert, noch kijkt ? Decentralisatie van de uitzending zoals bij de RTBF, lijkt ons wel een betere formule.

Hoe het zinnetje juist luidt, herinneren we ons niet meer, maar het is iets in de trant van « en als presentator jammer genoeg nog steeds Ivan Heylen ». Akkoord, het ligt helemaal in Heylens eigenwijze stijl, maar stilaan begint deze inleiding van « Op zoek naar… » ook een andere, échtere betekenis te krijgen. Steeds meer stemmen gaan immers op om deze wansmaak van het scherm te krijgen. Ook die van ons. We zijn geen zedeprekers en we erkennen zelfs dat Ivan Heylen met het medium televisie creatief probeert om te springen, maar te veel is te veel. Misschien werd de grens wel bereikt nu hij op verkiezingsavond (13-12) op zoek ging naar « bodies ». En hij vond die b.v. in een pashokje, via een doorkijkspiegel… En alsof dat nog niet genoeg bekkentrekkerij met zich meebracht, mochten voorbijgangers dit op de straat nog eens overdoen. Daarnaast werd er ongegeneerd met overleden huisdieren omgesprongen, kwam een leeuwentemmer lachend vertellen over hoe hij een arm en een been werd afgebeten en was er een professor die vond dat de beschaving beklemmend werkte op de mens, want nu mogen we geen winden meer laten of uitgebreid in onze neus peuteren. Allemaal cultuur met een grote C dus, maar het wansmakelijkste was dat Heylen voor dit alles een publiek van blinden had aangetrokken, dat braafjes in de handen klapte na een visuele « grap ». En op de aandoenlijke verklaring van de blindgeboren man, die het liefst van al toch zijn vrouw en zijn kinderen eens zou willen zien, wist Heylen als uitsmijter te bedenken: « Maar misschien had u dit toch ook wel willen zien ! » En dan kwamen er in modder catchende dames op het scherm. Is dit duidelijk genoeg?

Referentie
Piet Lampaert & Ronny De Schepper, Lust voor het oog, gevaar voor het hart, De Rode Vaan, 17 december 1987

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s