Het is ook alweer vijf jaar geleden dat de Indiase sitarspeler Ravi Shankar op 92-jarige leeftijd is overleden aan de gevolgen van een longinfectie.

Shankar werd wereldberoemd in de jaren zestig en zeventig door zijn samenwerking met The Beatles. Aan George Harrison komt inderdaad de verdienste toe de wereld te hebben gewezen op deze Indische sitarspeler, die in 1965 voor de muziek voor de film “Chappaqua” van Conrad Rooks instond. Dat gebeurde in Parijs en het probleem was dat Shankar niet vertrouwd was met het westerse notenschrift, zodat hij moeilijkheden ondervond om zijn muzikale ideeën over te dragen op de andere sessiemuzikanten. Daarom werd de jonge Amerikaan Philip Glass aangezocht om als “muzikale tolk” te fungeren.
Ravi Shankar was samen met George Harrison ook de bezieler van de benefietactie “The concert for Bangladesh” in 1971. Legendarisch is zijn uitspraak “if you enjoy the tuning so much, I hope you’ll like the playing even more” als het publiek (dat met zijn muziek hoegenaamd niet vertrouwd was) begon te applaudisseren nadat hij en zijn begeleiders hun instrumenten hadden gestemd.
Eind jaren tachtig stelt Peter Baumann van Tangerine Dream voor om Ravi Shankar en Philip Glass opnieuw samen te brengen. Niet om te “jammen” op een melodie van Ravi Shankar, zoals vroeger b.v. Yehudi Menuhin of Jean-Pierre Rampal reeds hadden gedaan, maar om tot een echt samenhangend geheel te komen op basis van eigen composities. Zo werden twee thema’s van Ravi Shankar verwerkt door Glass (“Offering” en “Meetings along the edge”) en twee thema’s van Glass door Shankar (“Sadhanipa” en “Ragas in a minor scale”). Daarnaast brachten ze elk ook nog een eigen compositie in: “Channels and winds” is de overgang die Shankar componeerde tussen zijn twee Glass-bewerkingen en met het meditatieve “Prashanti” (“Peacefulness”) sluit Philip Glass “Passages” af.
Ravi Shankar kreeg drie kinderen met drie verschillende vrouwen, de bekendste hiervan is ongetwijfeld Norah Jones, waarvan hij echter enkel de verwekker is geweest. Hij heeft m.a.w. geen enkele rol gespeeld in haar opvoeding en dus ook niet ertoe bijgedragen dat ze nadien eveneens in de muziek is gestapt (zij het in een totaal ander genre). Het is dus weer zo’n typisch voorbeeld van hoe muzikale aanleg enkel en alleen door de genen wordt overgedragen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.