Vandaag is het reeds tien jaar geleden dat BRT-medewerker Miel Louw is gestorven. Ik herinner me vooral zijn droge humor in programma’s als “Echo” (1968-1974), van zijn jaren daarvóór als journalist bij de nieuwsdienst herinner ik me niet veel omdat ik op die jeugdige leeftijd niet echt geïnteresseerd was in het nieuws. Daarna werd Miel het gezicht van het consumentenmagazine “Wikken en Wegen”. Dat was in de tijd dat ik op De Rode Vaan werkte en ik heb dus nog enkele recensies van mijn collega Lode De Pooter teruggevonden…

In de consumentenrubriek « Wikken en wegen » (30-11-81) werd een echtpaar ten tonele gevoerd dat zich een zeer speciale stofzuiger had aangeschaft. Dit toestel maakte niet enkel de grond proper maar, het ververste ook de lucht. En men kon het zelfs als haardroger gebruiken. In één woord, het was een wondertuig dat echter… 65.000 BF kostte. En dat vond het koppel wel wat veel, terecht ten andere daar de prijs in het land van herkomst (de USA) ten hoogste 40.000 BF bedroeg. Presentator Miel Louw vroeg dan ook — misschien met wat te veel nadruk — dat andere bedrogenen zich zouden kenbaar maken teneinde een proces in te spannen tegen de woekerfirma in kwestie. Maar een wat “vermanendere” vinger naar de goedgelovige mijnheer en mevrouw die zich door een handige verkoopster een nutteloos tuig hadden laten aansmeren, ware naar onze mening ook nuttig geweest. Sommige mensen dienen immers tegen zichzelf beschermd te worden…

De jongste aflevering van het verbruikersmagazine « Wikken en wegen » (22-2-82) was zeer interessant. Eerst werd er via vele kijkersreacties nog eens gewezen op het bedrog dat er gepleegd wordt via de deur-aan-deur verkoop en vervolgens werd een postorderbedrijf dat met een innerlijke loterij geknoeid had duchtig de broek uitgekuist door Miel Louw. Goed zo. Het publiek kan immers niet genoeg gewaarschuwd worden tegen praktijken die u zogezegd 150.000 frank doen winnen en die u nadien enkel een stel wenskaarten bezorgen. Ook de fameuze gerechtsdeurwaarder — die zogezegd alles gekeurd had — kwam maar kleintjes uit de affaire. Maar wat wil je ? Wanneer je voor « Spel zonder grenzen » half Europa moet afreizen ga je geen tweemaal naar de Kempen om daar een tombola te controleren. Dan « backleert » men zulk een zaakje in een handomdraai. Tot de dag komt…

Dat honden fokken een riskante onderneming is en het aanleren van het beroep van handelsreiziger vele verrassingen inhoudt, maakte Miel Louw duidelijk in de « Wikken en wegen » van deze week (22-3-82). Wij wisten echter niet dat sommige firma’s een teef aan 100.000 frank verlappen aan would-be huisfokkers die er zogezegd 32 jongen tegen 6.000 frank per stuk uit kunnen kweken. Zoals wij ook niet wisten dat andere ondernemingen primitieve cursussen in verkoopstechnieken aansmeren a rato van 40.000 frank. Nu zijn wij echter verwittigd. Zo wij het ooit eens over een andere boeg moeten gooien, hondenfokker of handelsreiziger leren wij wel nooit. Bedankt, vriend Miel, voor uw waarschuwend woord…

Referenties
Lode De Pooter in De Rode Vaan nr.49 van 1981 en nr.9 en nr.13 van 1982

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.