Jimi Hendrix zou vandaag 75 jaar zijn geworden. Tracht je vooral niet voor te stellen hoe hij er dan wel zou hebben uitgezien, herinner hem liever zoals hij was.

Genetisch gezien is Jimi Hendrix zoiets als het prototype van ‘de Amerikaan’. Wat door zijn aders stroomt is immers een mengeling van zwart, blank, indiaans en Mexicaans bloed. De mooiste jeugdherinneringen bewaart hij aan de bezoeken aan zijn grootmoeder van moederskant die volbloed Cherokee was en in een reservaat in Canada woonde (Hendrix zelf was van Seattle, niet zo heel ver van de grens met Canada). Zij vertelde haar kleinzoon de geschiedenis van haar volk en het leed dat hen door de kolonisten was aangedaan. Elk nieuw verhaal maakt hem meer doordrongen van zijn afkomst en ook steeds trotser op zijn Cherokee-bloed.
De verlegen en introverte Jimi, die door zijn teruggetrokken houding vaak spottende commentaren ontlokte, zocht zijn toevlucht in muziek. Hij ging graag naar de kerk waar de zwarte gemeenschap van elke viering telkens weer een echt feest maakte. Als hij echter op een dag de kerk wordt uitgezet omdat men zijn kledij ongepast vindt, voelt hij zich zo vernederd dat hij er vanaf dan geen voet meer binnenzet.
Dan probeert hij op zijn kamer maar zelf muziek te maken, maar gitaar spelen lukt hem niet. Tot hij erachter komt dat hij eigenlijk linkshandig is. Linkshandige gitaren zijn echter moeilijk te verkrijgen (en precies daardoor ook erg duur), zodat de meeste linkshandigen (Paul McCartney bijvoorbeeld) gewoon “omgekeerd” of “ondersteboven” gitaar spelen. Jimi geeft er echter de voorkeur aan zijn gitaar echt om te vormen tot een “linkshandige” gitaar. Hiervoor moet hij alle snaren omzetten en de brug en de kam aanpassen. Het brengt hem wel een passie voor techniek bij. (Als hij later in Duitsland Andy Tielman aan het werk ziet, die vier snaren had toegevoegd aan zijn Jazzmaster om een stereo-effect op zijn gitaar te creëren, door het geluid telkens naar een eigen versterker te sturen, was Jimi één van diegenen die erop aandrongen om aan Leo Fender een patent te verlenen om dit procédé te commercialiseren, maar Tielman weigerde.)
In 1959 wordt hij ook van school geschopt, naar verluidt omdat hij in de klas de hand van een blank meisje had vastgehouden. Hij laat zich dan inlijven bij de paracommando’s en alhoewel hij daar ook weer veel gepest wordt, is dit toch een goede zet, want hij wordt gestationeerd in Kentucky en daar ontdekt hij veel meer facetten van de Amerikaanse muziek dan in Seattle. Vooral de blues interesseert hem.
In het zogenaamde “chitlin circuit” (zwarte artiesten die voor een appel en een ei optreden als begeleiders van rhythm’n’blues- of rock’n’roll-vedetten) trekt hij de aandacht van Little Richard. Die is op dat moment zijn hele repertoire van Specialty opnieuw aan het opnemen voor Vee Jay en als je Jimi wil horen als begeleider van Little Richard, kan je dus op deze opnames terecht.
Heel even speelt hij zelfs bij Joey Dee & the Starlighters, maar het is als begeleider van John Hammond jr. (*) dat Jimi Hendrix wordt ontdekt door Chas Chandler, de bassist van The Animals (**). Deze brengt hem naar Londen, waar niemand minder dan Johnny Hallyday hem opmerkt en hem meeneemt in zijn voorprogramma in de Olympia van Parijs en in Duitsland.
Daarna wordt The Jimi Hendrix Experience samengesteld met drummer Mitch Mitchell (***) en bassist Noel Redding. Met de hits (‘Hey Joe’, ‘Purple Haze’, ‘Foxy Lady’), twee tracks uit zijn elpee ‘Axis: Bold as Love’ (‘Castle Magic’ en een zeldzame uitvoering van ‘Little Wing’) en zijn dubbelaar ‘Electric Ladyland’ is zijn reputatie definitief gevestigd.
Op 12 mei 1968 wordt Jimi Hendrix door de Canadese douane aangehouden omdat men in zijn bagage hasjiesj en heroïne heeft aangetroffen. Hendrix zegt dat hij van niets weet en dat de drugs er door anderen moeten zijn ingestopt. Zijn versie van de feiten wordt voor waar aanvaard en hij gaat vrijuit, maar ook op dit vlak is zijn reputatie nu definitief gevestigd…
Wie najaar 1968 aanwezig was bij het Jimi Hendrix-concert in San Francisco moet raar hebben staan kijken: ineens begon de gitarist een stukje uit het Halleluja-koor van Händels Messiah te spelen. Waar kwam die kruisbestuiving vandaan? Wel, in Londen woonde Jimi Hendrix in Brook Street 23 en Georg Friedrich Händel woonde enkele eeuwen eerder in Brook Street 25. In het huis van Hendrix heeft zich daarna een verzekeringsmaatschappij gevestigd. De Händel House Trust wilde in 1995 echter die woning overkopen om ze dan samen met het nr.25 tot een Händel-museum in te richten, terwijl de Jimi Hendrix-fans er uiteraard een Hendrix-museum wilden van maken. Pas in 2016 werd er een compromis bereikt.
Op 17 augustus 1969 steelt hij de show op het fameuze Woodstock-festival (foto). Hij treedt er op met een band die een overgang vormt tussen de Experience en The Band of Gypsies. Bassist Noel Redding was immers al teruggekeerd naar Engeland om er Fat Mattress op te richten, maar drummer Mitch Mitchell (1946-2008) was nog van de partij, samen met Billy Cox. Later wordt Mitchell dan toch vervangen door Buddy Miles en spreekt men van The Band of Gypsies.
Op 18 september 1970 stierf Jimi Hendrix op 27-jarige leeftijd, gestikt in zijn braaksel na een overdosis drugs in zijn huis in Londen.
Op het moment van zijn overlijden was Jimi bij de Duitse kunstschaatster Monika Danneman, maar het was zijn vroegere vriendin Kathy Etchingham (****) die met het grootste deel van de nalatenschap ging lopen. Dit leidde tot een aantal schimpschriften van Danneman, die er niet voor terugschrok om Etchingham mede verantwoordelijk te stellen voor de dood van Jimi. Toen ze hiervoor door een rechtbank veroordeeld werd wegens smaad, pleegde ze op 5 april 1996 zelfmoord door het inademen van de uitlaatgassen van haar auto in haar garage in Seaford (Zuid-Engeland).

Ronny De Schepper
(met dank aan Jozef Raffo)

(*) Volgens de film “Jimi: all is by my side” (2013) was dit bij Curtis Knight.

(**) Volgens diezelfde film is het eigenlijk Linda Keith, een ex-lief van Keith Richards, die hem heeft ontdekt en zij is het die hem aan Chas Chandler “doorspeelt” als deze haar vertelt dat hij liever iemand zou “managen” i.p.v. verder bas te spelen.

(***) Nog altijd volgens die film werd Mitchell uitgekozen boven Ainsley Dunbar gewoon door het opgooien van een muntstuk…

(****) Een laatste verwijzing naar de film: daarin is Hendrix tweemaal gewelddadig tegenover haar, maar in dit artikel wordt het waarheidsgehalte daarvan in twijfel getrokken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s