Het is vandaag precies 35 jaar geleden dat Maurice De Wilde (1923-1998) in de Gentse Opera de Geuzenprijs mocht ontvangen voor zijn reeks “De Nieuwe Orde“. Tom Lanoye was één van de gasten op de uitreiking van de Geuzenprijs door het studentengenootschap « ’t Zal wel gaan ». Naast prijswinnaars Maurice De Wilde en Jeroen Brouwers zouden (*) o.m. ook nog Wannes van de Velde en Raymond van het Groenewoud van de partij zijn. Deze laatste zal weliswaar niet zingen, maar dat doet Lanoye ook niet (zijn overigens geslaagde Al Jolson-imitatie daar gelaten) en toch zijn ze beiden een verplaatsing overwaard.

Ik herinner mij dit vooral omdat ik om de een of andere reden terecht gekomen was aan de tafel van de gevierde. Uiteraard werd er aan tafel nog volop over de reeks gediscussieerd en toen het op een bepaald moment over Pierre Joye (zie ook hieronder) ging, meende ik ook iets te moeten inbrengen, waarop Maurice De Wilde op zijn gekende manier mijn neus afbeet met de vraag: “Wie zijt gij eigenlijk?” Enfin, eigenlijk was Lode De Pooter beter naar die viering gekomen, maar Lode huldigde toen ook al het principe dat nu ook het mijne is, namelijk dat hij liever niet uit zijn huis kwam. En al helemaal niet om naar het verre Gent te gaan! (Lode woonde in Evere.) Maar hij schreef in De Rode Vaan meestal wel over de programma’s van Maurice De Wilde. Zo b.v. “In de derde aflevering van « De verdachten » (16-12) had Maurice De Wilde het meer speciaal over « de spooktreinen » die deze mensen bij het begin van de Tweede Wereldoorlog naar het Zuiden van Frankrijk voerde. Het waren verschrikkelijke tochten tijdens de eerste weken. Daarover waren alle betrokkenen — wat beklagend aangepord door M.D.W. — het eens. Ook het verblijf in de Franse concentratiekampen was niet zo gezellig al liepen de meningen daarover uiteen. Onze kd. Pierre Joye liet zich daarover genuanceerd uit en zegde dat er geen vergelijking mogelijk was met de lichamelijke afjakkeringen die in de nazi-kampen werd doorgevoerd. Ingevolge het feit dat deze tegenstelling niet geplaatst werd in een algemeen kader dreigt de jongere kijker een ietwat vervormd en vals beeld te krijgen. In de zaak van de wegvoeringen naar Frankrijk handelde het om een slecht voorbereide actie van een land dat in verwarring was geraakt door een vijandelijke aanval. In de kwestie van de deportaties naar Duitsland ging het om een weloverwogen plan tot fysische uitroeiing van miljoenen mensen. Een verschil ! Een groot !
De slotaflevering van « De verdachten » (23-12) heeft onze vorige indruk enkel bevestigd : te veel herhalingen, te lang uitgesponnen. Maar als document mocht de reeks er zijn. Net zoals deze over « De collaboratie » die gaat volgen. De geschiedenis houdt nog zoveel zaken voor ons verborgen (zie nu weer de SS-majoor Verbelen die voor de CIA ging werken na de oorlog !) dat elke opheldering welgekomen is. Moed en volharding Maurice De Wilde. Er blijft nog heel wat te onthullen. Er moeten nog heel wat « eerbiedwaardige » personen in hun hemd gezet worden. Vooral zij die fortuinen verdiend hebben tijdens de zwarte oorlogsjaren…” (Lode De Pooter in De Rode Vaan nr.52 van 1983)

(*) Ik heb deze aankondigende tekst in De Rode Vaan in de voorwaardelijke wijs gezet, omdat ik mij de aanwezigheid van Jeroen Brouwers en Raymond Van het Groenewoud helemaal niet meer kan herinneren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s