Vandaag is het al dertig jaar geleden dat Jacques Anquetil zijn eeuwige rivaal Raymond Poulidor opbelde om hem te melden “dat hij wéér tweede zou worden”, waarna hij inlegde en rustig op zijn voortijdig einde (veroorzaakt door maagkanker) lag te wachten.

Gevoel voor (zwarte) humor had hij dus wel, maître Anquetil. En hij was ook goed in ingewikkelde liefdesverhoudingen. Niet alleen was hij net als Coppi met de zes jaar oudere vrouw van zijn dokter ervandoor (typisch dat dit in Frankrijk – al was het maar een paar jaar later en een paar honderd kilometer noordelijker – veel minder ophef maakte), maar later maakte hij het écht ingewikkeld door bij zijn stiefdochter Annie (de dochter van Jeanine en de dokter dus) een kind te verwekken (Sophie). Dat gebeurde dan nog wel op vraag van Jeanine, die geen kinderen meer kon krijgen. Zij had al gezien dat Jacques zijn oogje had laten vallen op haar bevallige dochter en zij verkoos een ménage à trois boven in de steek gelaten worden. Deze merkwaardige verhouding hield vijftien jaar stand, ’s avonds ging Jacques met Annie naar bed en tegen de ochtend ging hij Jeanine verwennen. De voordelen van een leven als sportman!
Maar dan wilde Annie meer het laken naar zich toetrekken. Jeanine wilde de leiding van het huishouden niet uit handen geven en Annie verliet met haar dochter het huis. Daarom haalde Jeanine haar zoon Alain weer terug binnen, maar deze was ondertussen getrouwd met Dominique. Jacques palmde ook zijn schoondochter in en zo werd Christopher geboren in 1986, dus niet zo heel lang vóór de dood van Jacques. Jeanine, die ondertussen van hem was gescheiden (omdat Dominique wel slaagde, waar Annie had gefaald), vergaf hem alles en spaarde na zijn dood haar lof op haar echtgenoot in genen dele.
Eveneens zeer opvallend is dat al deze avonturen met de mantel der liefde (zeg dat wel) werden bedekt, terwijl deze pas vijftien jaar later breed zouden uitgesmeerd worden in de pers. Dat doet een beetje denken aan de Marilyn Monroe-anecdote in de VS (een journalist moest Kennedy “schaduwen” en zag tot zijn verbazing dat hij rendez-vous had met Marilyn; dat kwam niet in de krant, ondanks het feit dat het om politieke tegenstanders ging), zodat men zich met recht en rede kan afvragen of beschaving inderdaad een proces is van steeds beter worden…

2 gedachtes over “Jacques Anquetil (1934-1987)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s