Dertig jaar geleden ging “De vrek” van Molière in een regie van Dirk Tanghe (bovenstaande foto) in het NTG in première.

« Theater moet herkenbaar zijn voor de mensen van nu. Vooral jonge mensen zijn echt bang van klassieke stukken. Ze kregen die ingelepeld als dode stukken tekst. »
« Dat vind ik nu precies één van de taken, zo niet de hoofdtaak van wat men dan een repertoiregezelschap noemt, namelijk die oude stukken, ik zou bijna zeggen die verplichte schoollectuur, opnieuw actueel te maken, op te frissen, af te stoffen. »

Twee citaten om mee te beginnen. Het eerste is van regisseur Dirk Tanghe in de « Gazet van Antwerpen », het tweede van NTG-dramaturg Frans Redant in ons eigen blad, allebei heel recent opgetekend. Deze twee uitlatingen zijn zó gelijklopend, dat het geen wonder mag heten dat het N.T.G. voor een nieuwe montering van Molières « Vrek » de jonge Tanghe (31) heeft aangetrokken. Had hij zijn eigen axioma immers niet ten volle waargemaakt in Shakespeares « Getemde feeks », waarmee theater Malpertuis zelfs nu nog steeds succesrijk rondtoert?
De persconferentie die aan het stuk voorafging was dan ook reeds een performance op zich. Niet als de eerste de beste, maar als een sympathieke L.S.P.’er (hoe contradictorisch dit ook moge klinken) prees Tanghe zijn eigen product de hemel in. « De mooiste productie die ik ooit gemaakt heb ». « Ontroerend en op het scherp van de snee ». « Het is een thriller, ik wil dat de mensen op het puntje van hun stoel zitten ».
Gek eigenlijk, want juist door deze persconferentie (voor één keer eens de moeite waard om bij te wonen) was de voorstelling voor ons een beetje een ontgoocheling. Let wel: enkel door de (zéér) hoge verwachtingen die Tanghe zelf had gecreëerd. Want anders was het zeker een meevaller. De aankleding b.v., modern maar niet opdringerig (op een vraag of oude mensen de moderne aankleding wel zouden accepteren, antwoordde Tanghe gevat: « Ik hou van ouderen die heel jong van hart zijn »). En ook de tekstbewerking, al was ze minder uitgesproken als bij de « Feeks » en al stoorde het herhaalde foutieve gebruik van « moest » ons (« Ik ben niet vormelijk, goede smaak mag niet worden afgedaan als vormelijk », maar dat geldt ook voor het taalgebruik, ouwe jongen).
En er was ook een prachtig decor, of beter, alleen maar een ellenlange radiator van de centrale verwarming: om de « kilte » op te vangen die was ontstaan door het afsterven van de eerste vrouw van de vrek? Alhoewel, die radiator zal wel niet branden, gezien juist zijn vrekkigheid — wat trouwens bewezen wordt doordat iedereen erop gaat zitten. Maar ook hier is er een « maar »: behalve voor een « spektakelmoment », zoals Tanghe het zelf noemt, blijft deze radiator het enige waartegen je bijna drie uur moet zitten aankijken. En hij zorgt er ook voor dat er uitsluitend lateraal wordt geacteerd. Maar dan wel uitstekend geacteerd.
64 bob hoskinsInderdaad « op het scherp van de snee » vooral dan door Nolle Versyp in de titelrol (nevenstaande foto) en door Eddy Vereycken als zijn zoon.
En daarnaast was er alweer de prachtige muziekkeuze. Minder prominent dan in de « Feeks », toegegeven, maar niettemin uitzonderlijk knap aangewend. Tanghe: « Muziek is voor mij de elfde acteur. De Vrek is een gesproken opera. Als mijnheer Mortier komt kijken zal hij mij onmiddellijk een regie aanbieden in de Munt. »

Referentie
Ronny De Schepper, Molières Vrek als gesproken opera, De Rode Vaan nr.47 van 1987

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s