O die zalige tijden toen moeder voorlas over Hans die in de oven zou branden en branden. Of vader met zijn tweedelige Baekelandt-avontuur over moord en verkrachting. Toen in elk verhaal een heks voorkwam, waar (lekker!) op elke bladzijde seksuele allusies gemaakt werden en, zeer verborgen, rolpatronen en machtsstructuren op ons werden losgelaten. Sneeuwwitje als superieure hoer, Repelsteeltje als geraffineerde gigolo, Assepoester als femme fatale, de koning als symbool voor de CVP, de kikker stond voor de KP en veranderde in de mooie prins.

Hans en Grietje handelde over incest, Klein Duimpje had het over kindermishandeling, Vrouw Holle behandelde de inflatie, Lange Nek stond voor homoseksualiteit maar bleef steken bij groepsseks en sekstherapie. Heerlijke dagen, heerlijke verhalen. Toen werd je als kind nog voorzichtig geïndoctrineerd en even ouder kon je al die verborgen verleiders gaan zoeken. Nu niets meer daarvan, open en bloot worden alle problemen gepresenteerd. Zonder enig voorbehoud slaan wij de kinderen om de oren (niet letterlijk, niet letterlijk!) met rassenproblemen, integratie van de bejaarden, gehandicaptenzorg, liefde voor en problemen van de evenmens kortom. Niet dat je ze verborgen moet houden, zeker niet, maar soms wordt het mij van het goede (?) toch teveel.

“Kapitalisme wordt totalitarisme in z’n uiterste consequentie! Geen reformisme maar revolutie, en dan nog wel permanente revolutie!”
Hol nu nog niet naar de winkel, beste lezer, om je dit nieuwe standaardwerk van het marxisme aan te schaffen, want het betreft niets minder dan het nawoord van… een sprookje! “Rolonio” is inderdaad een sprookjesboek van de Italiaanse kinderarts Marcello Bernardi over de gelijknamige held, een levensgenieter, die omdat hij geen vrees kent het rijk van koning Profit (geen verduidelijking nodig zeker?) omver werpt. Voorwaar een nobele bedoeling van Dr. Bernardi, maar heeft hij wel de juiste vorm gekozen om zijn ideeën te verwoorden?
Rolonio is niet in de eerste plaats een sprookje voor kinderen maar voor allen in wie het kind nog voortleeft“, zo staat er in de perstekst, maar dat maakt de zaak alleen maar erger. In plaats van de omweg van een (niet bijster denderend) sprookje gevolgd door een bijna even lange nabeschouwing, had de auteur immers beter rechtstreeks voor een politiek tractaat geopteerd.
Of hij had zich wél specifiek tot kinderen kunnen richten, maar dan had hij het sprookje toch moeten ontdoen van moeilijke woorden als kaalslag, bevreemd, vegetariër, gardisten, satanisch, corpulent, verzengen, bezwendelen en zelfs bliksemmoeten, waarvan wij het bestaan niet eens bevroedden. Bovendien doen de vertalers er nog een schepje bovenop met wangedrochten als “hebzuchtigheid” en “hoogstens”.
Schitterend is dit werkje echter wel uitgegeven met prachtige illustraties en in handschrift enzovoort. Maar je betaalde er dan ook reeds in de jaren tachtig 750 frank voor en dat zagen we ook weer niet zo direct zitten. Boeken voor kinderen moeten door hen kunnen worden gebruikt. En welke volwassene heeft er nu behoefte aan een luxueus uitgegeven sprookjesboek?

Referentie
Johan de Belie & Ronny De Schepper, Een revolutionair sprookje, De Rode Vaan nr.44 van 1982

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.