Op 1 november 1967 namen we onze eigen versie op van Mark Twains “Tom Sawyer”. Met Erik Westerlinck in de titelrol en ikzelf als Huckleberry Finn. Willy Gosselin was zowel Ben als Injoe Joe en Etienne Van Damme was Potter. Aangezien Erik ook al de rol van Michelle had vertolkt in ons Beatle-luisterspel, was het de bedoeling dat hij met falsetstem ook de rol van Becky Thatcher (het vriendinnetje van Tom) voor zijn rekening zou nemen, maar uiteindelijk werd voor deze rol niemand minder dan mijn moeder opgetrommeld. Zelfs mijn vader werd overhaald om de (kleine) rol van rechter op zich te nemen.

Aan dit luisterspel zijn, net zoals bij “Yellow submarine”, allerlei anekdoten verbonden die ontzettend grappig zijn voor de deelnemers, maar die voor buitenstaanders verschrikkelijk onnozel blijken. Ik probeer er toch een aantal over te brengen. Zo bijvoorbeeld Willy die Becky Thatcher tot “Becky Tetjes” omdoopte of Etienne die zich door Mark Twain liet meeslepen en van de zin “er waren tientallen gangen” maakte: “er waren tientallen, honderdtallen, duizendtallen gangen!”
Uit de vele moppen halen we de volgende citaten: “Oh miljarde dju” (Ron), “Koekoek” (Etienne), “Bid Frans” (Etienne), “Dat is precies een vrouwmens dat lacht” (Red, maar ’t was hemzelf).
Met Mark Twain zelf hebben we trouwens ook goed moeten lachen toen hij schreef: “Tom voelde in zijn zak: hij had maar een stompje meer…”
Iedereen aanwezig. Kas: 160 fr. Red koppig; nochtans veel pret gehad. Uitslag songfestival: 1.Ron Dovan 85 p., 2.Etienne Van Damme 54 p., 3. Ken Stevens en Red Baron 52 p.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s