De Italiaanse acteur en regisseur Roberto Benigni, die vandaag zijn 65ste verjaardag viert, is natuurlijk vooral bekend door “La vita è bella” uit 1997.

Terecht, want regisseur (en scenarist en hoofdacteur) Benigni heeft hier toch wel een huzarenstukje uitgehaald door een komedie te situeren in een uitroeiingskamp tijdens de Tweede Wereldoorlog. Benigni heeft niet getracht grapjes te maken over het kampleven zelf (daarvoor was de realiteit uiteraard veel te gruwelijk), maar door het verhaal te vertellen van een vader die voor zijn zoontje deze vreselijke waarheid tracht te verbergen door er een spel van te maken, kan Benigni zijn publiek tegelijk ontroeren en aan het lachen brengen. Dat het zeker geen Hollywood-productie is geworden, moge trouwens blijken uit het einde van de film, dat ik hier niet willen verklappen voor de zeldzame filmfreak die deze film nog niet zou gezien hebben, maar waarvan ik alvast toch kan zeggen dat het niet rooskleurig is over de hele lijn.
Roberto Benigni stamt uit de typisch Italiaanse traditie van humoristen, zoals Toto, Sordi en Dario Fo, die hij echter wel heel opvallend vergeet te vermelden in het interview met Fernand Denis van La Libre Belgique (16/2/1994). Zelfs zo dat Denis hem op dat moment (het is bij de release van “The son of the Pink Panther”) vraagt waar dan wel zijn politiek engagement gebleven is. Daarop antwoordt Benigni dat hij wel degelijk ooit politiek geëngageerd was (zijn eerste film heette “Berlinguer, I love you”), maar dat hij nu niet meer gelooft in “rechtstreekse boodschappen”.
Toch verduidelijkt hij zijn politieke standpunten later nogmaals aan Jan Temmerman in De Morgen van 16/10/1998: “In tegenstelling tot iemand als Nanni Moretti ben ik niet zo ontgoocheld in de huidige linkerzijde. Moretti is heel verstandig en politiek natuurlijk veel meer onderlegd dan ik, maar ik ben wel degelijk een grote fan van de linkse regering. Zelfs als zij dingen doet waar ik niet bepaald van hou, hoef ik maar aan het alternatief te denken. Alleen al de gedachte aan Berlusconi is voldoende! (…) Umberto Eco heeft een boek geschreven over de voortekenen van het nieuwe nazisme en het nieuwe fascisme. Het is niet zo dat mensen op straat lopen te brullen dat ze alle joden willen vermoorden. Op die manier zou het fascisme makkelijk te herkennen zijn. Maar zo werkt het niet. En trouwens, de voortekenen kunnen verschillend zijn en op het moment zelf niet altijd als dusdanig te herkennen. In mijn film is er bijvoorbeeld die scène met de drie mannen en het grapje van dat groen geschilderde paard. Het lijkt misschien onschuldig, maar in het verlengde daarvan liggen de concentratiekampen. Het is een voorteken, maar op het moment zelf vaak moeilijk in te schatten.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s