De Amerikaanse schrijfster Marisha Pessl viert vandaag haar veertigste verjaardag.

She is best known for her debut novel, Special Topics in Calamity Physics (“Calamiteitenleer voor gevorderden”). Pessl was born in Clarkston, Michigan, to Klaus, an Austrian engineer for General Motors, and Anne, an American homemaker. Pessl’s parents divorced when she was three, and she moved to Asheville, North Carolina with her mother and sister. Pessl had an intellectually stimulating upbringing, recalling that her mother read “a fair chunk of the Western canon out loud” to her and her sister before bed, and entered her in lessons for riding, painting, jazz and French.
Pessl started high school at the Asheville School, a private, co-educational boarding school, but graduated from Asheville High School in 1995. She attended Northwestern University for two years before transferring to Barnard College, where she graduated Phi Beta Kappa with a degree in English Literature.
Dit komt dus merkwaardig goed overeen met het hoofdpersonage (Blue Van Meer) uit “Special Topics”, alleen heeft Pessl “role inversion” toegepast, m.a.w. het is haar vader (een lecturing professor over heel de VS) die voor de “intellectually stimulating upbringing” zorgt, terwijl haar moeder buiten beeld blijft door ze handig op ongeveer de leeftijd van de echtscheiding te laten sterven in een auto-ongeluk (omdat ze aan het stuur in slaap is gevallen wegens te veel slapeloze nachten te hebben gespendeerd aan… haar vlindercollectie).
After graduating, she worked as a financial consultant at PricewaterhouseCoopers, while writing in her free time. After two failed attempts at novels, Pessl began writing a third in 2001 about the relationship between a daughter and her controlling, charismatic father. Pessl completed the novel, titled Special Topics in Calamity Physics, in 2004 and it was published in 2006 by Viking Penguin to “almost universally positive” reviews, translated into thirty languages, and eventually becoming a New York Times Best Seller.
08 marisha pesslVaak werd er in die “almost universally positive reviews” aan het debuut van Donna Tartt gerefereerd (“The Secret History”) en dat was ook logisch, want het zijn allebei campusromans die beginnen met een dode. Een moord in het geval van Tartt, een zelfmoord bij Pessl, maar wie weet draait het nog anders uit (*). Alhoewel, Pessl’s second novel, Night Film (2013), is a psychological literary thriller about a New York investigative journalist looking into an apparent suicide of the daughter of a renowned filmmaker, en het zou dus wel uiterst over the top zijn als de zelfmoord uit “Special Topics” uiteindelijk ook een moord zou blijken te zijn…
Maar goed, persoonlijk vind ik Donna Tartts debuut veel sterker, omdat Pessl zich uitput in het ten toon spreiden van eruditie. Nu heb ik niks tegen een erudiete roman (integendeel zelfs), maar je moet het wel in de hand houden. Een literaire, wetenschappelijke of historische verwijzing in elke zin is echt niet nodig. Zeker niet als er ook nog telkens een exacte verwijzing (wat Lode De Pooter ibidems zou noemen) volgt…
Bovendien blijf je op andere momenten op je honger zitten. Dan heb ik het o.a. over wat in de flaptekst genoemd wordt: “Blues ironische en aangrijpende relaas, gestructureerd als een syllabus voor een collegereeks over de Grote Werken uit de Literatuur…” Daarmee bedoelt men dat elk hoofdstuk de naam van een werk uit de wereldliteratuur meekrijgt. Dat vond ik een uiterst boeiend uitgangspunt. Ik vroeg mij af hoe dit met het hoofdstuk zou matchen. Gewoon inhoudelijk of ook qua stijl b.v.? Welnu, niks van dat alles. Ik zal als voorbeeld hoofdstuk zes geven. Dat kreeg de titel “Brave new world” mee, naar de sombere toekomstroman van Aldous Huxley. Welnu, uiteindelijk heeft dit hoofdstuk niets, maar dan ook helemaal niets met dat boek te maken. Het betekent gewoon letterlijk dat Blue met een “nieuwe wereld” kennismaakt, want voor de zoveelste keer is ze van school veranderd (wegens het mobiele bestaan van haar vader). Eigenlijk zou het hoofdstuk, in de zin van zoals ik die manier van titels geven oorspronkelijk interpreteerde, dan beter “Grease” heten. Maar ja, dat klinkt dan weer niet erudiet genoeg… (Tot mijn stomme verbazing wordt er vele bladzijden later, op p.128 en p.450 om precies te zijn, wel aan deze film gerefereerd.)
Hoeft het nog gezegd dat, dit alles in acht genomen, ook het woord “postmodern” opduikt in de flaptekst? Maar dààrover ga ik me niet uitspreken…

(*) Achteraf bekeken weet ik niet waarom ik bij verhanging automatisch aan zelfmoord dacht (misschien had de zelfmoordpoging van Luc Bomans in “Thuis”, kort daarvoor, er iets mee te maken?), maar ik ben blij dat ik niet alleen was met die overtuiging (ik heb het met name over Blue’s vader, p.381)…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s