Vandaag is het precies 45 jaar geleden dat Eddy Merckx in Mexico City een nieuw werelduurrecord vestigde. Hij legde 49,432 kilometer af en verbeterde onderweg ook de wereldrecords over 10 en 20 kilometer.

Merckx verbeterde daarmee het record dat de Deen Ole Ritter ook al in Mexico gevestigd had in 1968 met 48,653 kilometer. Eddy Merckx reed zijn werelduurrecord met een ‘gewone’ fiets. Lange tijd bleef het dan ook op de tabellen staan tot een revolutionaire doorbraak in de vorm van de fietsen ervoor zorgde dat het werd verbeterd.
Toen Francesco Moser in 1984 het record van Eddy Merckx brak, gebruikte hij daarvoor een speciale fiets met een verbeterde aerodynamica, zo was de fiets onder andere voorzien van dichte wielen. De toepassing van steeds geavanceerdere aerodynamica werd in 1993 voortgezet door Graeme Obree die bij zijn werelduurrecord poging gebruik maakte van een tuk-positie, waarbij beide armen onder het lichaam zijn gevouwen en de renner met zijn borst op het stuur ligt. In de jaren hierna werd het werelduurrecord meermaals gebroken, mede door gebruik van extreme zithoudingen en aerodynamische carbon frames.
In 2000 besloot de UCI het gebruik van extreme zithoudingen en geavanceerde frames bij werelduurrecordpogingen te verbieden en stelde beperkende eisen op aangaande de constructie van de frames en zithouding op de fiets. Alle werelduurrecords sinds die van Francesco Moser uit 1984 werden ondergebracht in een nieuwe categorie genaamd ‘Best Human Effort’. Het gevolg hiervan was dat het werelduurrecord van Merckx uit 1972 in ere werd hersteld.
In 2000 deed Chris Boardman, op dat moment ook al houder van het ‘Best Human Effort’ werelduurrecord met 56,375 km, een aanval op het werelduurrecord op een traditionele fiets zoals die van Merckx. Hij fietste 49,441 km, een verbetering van het Merckx’ record met 10m (0,02%). Dit record werd in 2005 verbroken door de Tsjech Ondřej Sosenka met 49,700 km.
In 2014 versoepelde de UCI de regels voor het werelduurrecord weer: bepaalde aerodynamische verbeteringen werden toegelaten, zoals dichte wielen en een ligstuur. Hierdoor kwam het werelduurrecord terug onder de aandacht van renners en fietsenfabrikanten en diverse renners ondernamen in de daarop volgende periode een aanval op het werelduurrecord. Op 18 september 2014 scherpte de Duitser Jens Voigt het record aan tot 51,115 km. Op 30 oktober 2014 bracht de Oostenrijker Matthias Brändle in het World Cycling Center in het Zwitserse Aigle het werelduurrecord op 51,852 km. De Australiër Rohan Dennis bracht het record op 8 februari 2015 op 52,491 km en op 2 mei volgde de Brit Alex Dowsett met 52,937 km. Maar het wachten was op de poging van Bradley Wiggins op 7 juni 2015. De Brit zette het record op 54,526 km in Londen, wat dus nog altijd bijna twee kilometer minder is dan zijn landgenoot Chris Boardman op een nog meer geavanceerde fiets.
Het huidige wereldrecord bij de vrouwen bedraagt 47,980 km, gevestigd door de Amerikaanse Evelyn Stevens. Dat betekent dat zij rapper reed dan Jacques Anquetil in 1967. Ook bij de vrouwen staat het record op een geavanceerde fiets nog scherper, namelijk Jeannie Longo met 48,159 km, eveneens gevestigd in Mexico City. Daarmee deed Longo beter dan Ferdinand Bracke die nog in datzelfde jaar 1967 het record van Jacques Anquetil verbeterde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.