Morgen wordt de Amerikaans-Canadese violiste Leila Josefowicz veertig jaar.

Ze was amper 17 toen ze in 1996 een CD uitbracht met aartsmoeilijk werk van Ysaye, Paganini, Kreisler, Bartok en Ernst. Niet enkel slaagde ze hierin met glans, ze wist ook te ontroeren! Een jaar later bracht ze de CD “Bohemian Rhapsodies” uit, een titel die op niets sloeg (wat is er zo “bohemian” aan Ravel, Chausson, Massenet?), tenzij dat ze ermee een jongerenpubliek wilde bereiken: “Ik weet dat je op die manier veel mensen met een aanvankelijke scepsis kunt overtuigen. Als je maar de muziek speelt waarvan je denkt dat ze erin mee kunnen, en ze niet snobistisch en vanuit de hoogte benadert, maar gewoon, als leeftijdsgenoten. En ze laat merken dat je helemaal geen zonderling, overspannen of wereldvreemd schepsel bent, maar net zo levenslustig als zij. En je zal meteen horen dat deze klassieke muziek even gepassioneerd, vrij en direct is als pop.” (tegen Jo Paumen in DS 25/3/97)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s