Morgen zal het precies vijftig jaar geleden zijn dat “How I won the war” in première ging. Ik kan ook wel lezen dat er op bovenstaande foto staat dat het in december is, maar ik baseer me op de Internet Movie Database en ik ben er vrij zeker van dat die juist is (*)

“How I won the war” was de derde film die Richard Lester met The Beatles draaide, maar met dien verstande dat hij deze keer enkel een beroep deed op John Lennon. Ik heb ooit eens de kans gehad de film te zien (op televisie), maar ik heb hem niet uitgekeken: I was bored to death.
Niet te verwonderen dus dat ik er tot hiertoe geen enkele aandacht aan heb besteed op mijn blog. Het enige wat ik heb gevonden is een merkwaardig stukje uit augustus 2009 dat ik “Leve de tondeuse!” heb genoemd.
“Eviva il coltello!”, “Leve het mesje!” riep men vroeger in de opera en dat was dan om hulde te brengen aan een of andere castraat. Nu roept men dat naar verluidt nog af en toe, maar dan is het eerder naar aanleiding van een slecht optreden van de een of andere tenor, die mits enige chirurgische ingreep misschien nog een aanvaardbare castraat was geweest.
Rik Van LooyEen mesje kwam er bij mij niet aan te pas en een schaar vond ik te gevaarlijk (iets te vaak naar “Dial M for murder” gekeken), daarom zijn we gisteren bij Vandenborre (in tegenstelling tot Lucas Van den Eynde word ik niet betaald voor deze reclame) een tondeuse gaan kopen. Enfin, nu heeft zo’n ding een veel technologischer naam, maar het is en blijft een tondeuse. En deze morgen heeft mijn vrouw dus niet de schaar maar wel de tondeuse gezet in mijn haardos, die weliswaar niet de lengte van de hierbij gevoegde foto samen met Rik Van Looy meer dan dertig jaar geleden had, maar toch bijna.
En nu voel ik mij zoals Elvis Presley toen hij in 1958 dienst nam in het leger of John Lennon die tien jaar later deed alsof hij dienst nam in het leger, maar dat was dan enkel voor de film “How I won the war”. Maar hoe dan ook, vannacht zal ik ongetwijfeld beter slapen met zo’n fris kopke!
Tot zover dus mijn ontboezemingen van zoveel jaren geleden. Ondertussen is die tondeuse alweer in de kast verdwenen en mijn haar staat op dit moment weer zo lang als dat van The Beatles in hun nadagen. Misschien moet ik er dus toch maar eens naar op zoek gaan.
Maar goed, dat korte haar van Lennon was natuurlijk nieuws in die tijd (“You can see my ears!”), maar veel belangrijker bleek uiteindelijk het brilletje dat hij tijdens de film zou dragen. The glasses worn by John Lennon were known as “metal British National Health Service (NHS) style frames”. The standard issued eyeglasses were covered by the “free” British health care system. John Lennon was “blind as a bat” claimed fellow Beatle Paul McCartney. So while making the movie, John felt a sense of liberation being able to see while not worrying about how he looked in them. The glasses, which at the time were the farthest thing from being fashionable were a keeper. They have now become known as John Lennon glasses and are available in most optical store in the western hemisphere, aldus een medewerker van de IMDb.

(*) Zoals gewoonlijk staan zowat àlle release-datums, voor de diverse landen, op de IMDb en dan is het opvallend dat tegen december de “voornaamste” landen al aan bod zijn gekomen (b.v. de VS op 23 oktober en de Bondsrepubliek op 7 november). Opvallende uitzonderingen zijn Frankrijk (14 februari) en Nederland (18 april). Maar ’t strafste van al is dat het in Vlaanderen zou duren tot 9 maart 1973 en dat zou dan in Gent gebeurd zijn. Ik neem aan dat dit dan in Studio Skoop moet zijn geweest (geopend op 16 september 1970)?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s