Jakob Lindberg is a Swedish lutenist, performing solo, in small and large ensembles, and also directing operas, using instruments of the lute and guitar families. He is known for the first ever recording of the Complete Solo Lute Music of John Dowland as well as for recording music never before recorded, with repertoire dating back to the Renaissance period. Ik ontmoette hem in augustus 1991 in Nordmaling, waar hij een master class gaf.

Jakob Lindberg was born in Djursholm and began his studies on the guitar with his first inspirations being the music of The Beatles. At the age of fourteen he started studying the guitar with Jörgen Rörby; it was Rörby who first introduced Lindberg to the lute.
Lindberg studied music at Stockholm University before going on to study at the Royal College of Music in London. He combined his studies with Diana Poulton on lute and classical guitar with Carlos Bonell at the RCM and began to focus his attention on performing Renaissance and Baroque music on period instruments. Lindberg’s solo Wigmore Hall recital debut took place in 1978, and he has subsequently toured internationally throughout Europe, the United States and Canada, Japan, Mexico, Russia, and Australia, as a soloist, accompanist, continuo player, and ensemble/consort player.
Lindberg started teaching as professor of lute at the Royal College of Music in London in 1979, taking over the position from Diana Poulton, together with taking part in lecture recitals (as for example Gresham College, London).
Lindberg has recorded lute music that had never before been recorded, largely under the BIS label. Recorded works include Italian chitarrone collections, music by Scottish composers, the first ever recording of the complete solo lute music by John Dowland, and solo lute works of Johann Sebastian Bach, together with chamber music by Vivaldi, Boccherini and Haydn.
Lindberg appears in and plays the lute in the 1983 Doctor Who episode “The King’s Demons”.
He founded the Dowland Consort in 1985, which specialized in performing music from Elizabethan and Jacobean times, most notably John Dowland and Sylvius Leopold Weiss. As a continuo player (theorbo, chitarrone and archlute), he has performed with many period instrument ensembles, such as the English Concert, the Orchestra of the Age of Enlightenment, the Academy of Ancient Music, the Taverner Choir, the Monteverdi Choir, the Purcell Quartet, and the Chiaroscuro Quartet. He is a frequent accompanist for singers such as Nigel Rogers, Ian Partridge, Emma Kirkby and Anne Sofie von Otter. In Nordmaling werd hij ook verondersteld een workshop te leiden samen met Emma Kirkby, maar die kon niet plaatsvinden omdat de gerenommeerde Britse zangeres in haar thuisland nog een zomercursus gaf en pas te laat ter plekke kon arriveren.  “Dat de workshop met Emma Kirkby niet kon doorgaan was erg spijtig,” vertelde hij mij. “De deelnemers aan de verschillende master classes worden immers aangemoedigd om samen te musiceren. Evenwel niet met de bedoeling uiteindelijk ook samen een concert te geven, de samenstelling van de ensembles verandert trouwens vaak nog dezelfde dag.” Toch kwamen Carlo Andrea Giorgetti en Marzio Matteoli met de wagen helemaal uit het verre Pisa om voor hun leermeester Jakob Lindberg speciaal een ‘chitarrone’ mee te brengen, een soort van buitenmaatse luit (zie bovenstaande foto) die in Italië werd ontworpen op het einde van de 16de eeuw. Het instrument dat zij meebrachten was een kopie van een origineel dat onlangs in Lucca werd ontdekt.
Carlo Andrea organiseert zelf ook soms master classes en zo zijn hij en Lindberg met elkaar in contact gekomen. Toch zijn de rollen van leraar en leerling niet zo omwisselbaar als men hieruit zou kunnen afleiden. De leerlingen uit Lindbergs klas zijn zowel beroepsmuzikanten als amateurs. De eisen liggen wel tamelijk hoog, maar meestal zijn het gitaarspelers die willen overschakelen op luit of althans hun techniek willen verbeteren.
Als ik opper dat er toch niet veel toekomstmogelijkheden zijn voor luitspelers neemt Lindberg gepassioneerd de verdediging van zijn instrument op. “Het was de piano van de renaissance,” zegt hij, “en precies daarom is er meer voor geschreven dan voor eender welk ander instrument, tenzij dan misschien voor de piano.” Dat kan dan misschien wel zijn, maar dat is dan meestal ‘begeleiding’ bij zang? “Er is toch ook een heel groot solorepertoire,” weerlegt Lindberg, “en dat is precies wat deze mensen willen leren.”
Lindberg has directed several Baroque operas from the chitarrone at the Drottningholm Palace Theatre as a production staged by the Royal Swedish Opera. His opera performances include Purcell’s Dido and Aeneas in 1995 in which he collaborated with Andrew Parrot, and Jacopo Peri’s Euridice in 1997. On 3 July 2013, Lindberg gave a concert of the music of John Dowland at The Queen’s Gallery, Buckingham Palace to coincide with the 350th anniversary of John Dowland’s birth. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s