De Festivalster in 1997 was Florian Heyerick (foto), die ook Paul Van Nevel verving bij “De Vier Temperamenten”, maar om dat niet te erg te doen opvallen, krijgen ze voortaan de benaming “De Prinsen van de Muziek” mee.

Twee van die prinsen, met name Sigiswald Kuijken en Jos Van Immerseel, werden ook gevierd. Wegens 25 jaar “La Petite Bande” bracht Kuijken de integrale van de Parijse symfonieën van Haydn, maar de echte viering vond plaats tijdens de uitvoering van diens oratorium “Il Ritorno di Tobia”. Van Immerseel werd gevierd wegens 10 jaar “Anima Eterna”. De uitvoering van de integrale Schubert-symfonieën (met daaraan gekoppeld de release van een CD-box) stond uiteraard tevens in het teken van de 200ste verjaardag van deze componist. Ook de andere jarige, Johannes Brahms, kwam uiteraard aan bod. Zijn integrale symfonieën kregen we te horen van het Budapest Festival Orchestra o.l.v. Ivan Fischer.

De “Special Guest” was dit jaar Mstislav Rostropovitsj, die niet alleen de cellosuites van Bach en het concerto van Dvorak uitvoerde, maar ook het Filharmonisch Orkest van Vlaanderen dirigeerde als dit de balletvoorstelling “Romeo en Julia” van Prokofiev door het Ballet van Litouwen in Vorst-Nationaal begeleidde. Opvallend is het feit dat de eigen inkomsten van het Festival weliswaar met 22 % gestegen zijn, maar dan wel omwille van een grotere spreiding, want de verkoop van tickets aan één en dezelfde persoon loopt terug. Een duidelijk gevolg van de economische crisis, aldus Jan Briers jr. Als gevolg hiervan kampen de grootste afdelingen met een deficit dat met een aandeel van 18% overheidssubsidie niet wordt weggewerkt.
De happening was weer een succes (de 3000 beschikbare kaarten waren alle de deur uit), maar er dient opgemerkt dat de benaming “happening” zich meer en meer beperkt tot het randgebeuren. De concerten zelf zijn echte concerten geworden, waarvoor men op tijd moet aanwezig zijn om een goede plaats te hebben. Indien men strategisch geplaatst is, kan men misschien wel onopgemerkt verdwijnen, maar elders geraakt men er niet meer in, zodat men ten hoogste nog een pintje kan gaan pakken (zie: “randgebeuren”).
Dat het binnen en buiten lopen storend was, is natuurlijk juist, maar tùssen de nummers door, dat zou toch moeten kunnen. Bovendien is er ook geen enkele interactie tussen de programma’s. Het was b.v. een uitstekend idee om de 17de eeuwse Spaanse muziek van Andrew Lawrence-King (inclusief danser!) naast een flamenco-zangeres (Aurora Vargas) te plaatsen, maar wie dacht dat dit tot een soort van “jam session” zou leiden, kwam bedrogen uit. Het enige wat nog overblijft van het oorspronkelijke happening-idee is dat ondanks de voorziene kinderopvang toch nog vele jonge gezinnen er met hun ukken op afkomen. Maar of dat door iedereen als positief wordt ervaren, valt nog te bezien…
Jan Briers jr. weet dat overigens zelf ook. Kort na de Happening zei hij n.a.v. een vraaggesprek met “De Standaard” waarin hij aankondigde dat er vanaf 1998 ook in Brussel een happening zou plaatshebben: “We willen een verjonging van ons publiek en een culturele verruiming naar wereldmuziek toe. (…) In Gent gaat het er braaf aan toe. In Brussel willen we, naar het voorbeeld van Boterhammen in het park, kunstenaars meer laten samenwerken. Zelfs lang voordien opdrachten geven.”

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.