Kurt Van Eeghem wordt vandaag 65 en ik zie op Knack.be dat dit meteen een aanleiding is om zijn afscheid van Klara aan te kondigen (dik tegen zijn zin). De meesten zullen hem echter kennen van zijn televisiewerk zoals in “De drie wijzen” (foto) of “Hitring”, waarin hij als Raphael Goossens de slogan “Tachtig wordt prachtig” lanceerde. In de jaren tachtig streefde hij trouwens zelf ook een carrière in de popmuziek na en zo bracht ik enkele weken terug nog in herinnering dat hij in die hoedanigheid in 1982 te gast geweest op het Feest van De Rode Vaan. Bij die gelegenheid had Peter Van den Eede (niet de acteur, maar één van de directeurs van Kunstencentrum Vooruit) een gesprek met hem, dat u hieronder kunt vinden. Wie graag nog meer verneemt over Kurt van Eeghem, kan o.a. op mijn pagina over zijn televisieprogramma “Kurt en C°” terecht.

Kurt Van Eeghem heeft met de bij hem hoog aangeschreven Duitse regisseur R.W.Fassbinder o.a. dit gemeen : noem eender welke artistieke markt en hij zal er wel ergens kaas van gegeten hebben. Er is de theaterman, niet alleen de acteur maar ook ooit de leider van het Ei-gezelschap (« ik was Eileider »). Er is de zanger die de singles « Cool hé, jongen », « Doe de Maffia » en « Kind van de Jaren ’80 » fokte. En natuurlijk was er Rafael Goossens en was er vooral de presentator van Hitring op de BRT. Het lijstje kan nog heel wat langer worden, plannen heeft Van Eeghem bij de vleet. Zo staat er b.v. een speelfilm op het getouw, « Aardwolf », maar daarover hebben we het pas onlangs gehad. Het gesprek liep trouwens veel langer uit dan wat we hier op deze pagina kwijt kunnen. Kurts uitspraken over de Belgische filmindustrie sparen we dan ook op voor een volgende keer. Wat ons immers vooral interesseerde was zijn satirische show « Met Kurt wordt het anders », waarmee hij naar het RV-feest komt.
Op het Humorfestival van Knokke-Heist waar dit gesprek plaatsvond werd de show maar moeizaam geslikt door pers en publiek, maar Van Eeghem is daar geenszins van onder de indruk. Ook niet als we hem op de man af vragen :
— Die show van jou in Knokke-Heist, het levensverhaal eigenlijk van Kurt Van Eeghem af en toe onderbroken door imitaties van min of meer bekende songs. Is dat geen achterhaald procédé, zeg maar gemakkelijkheidsoplossing ?
K.V.E.
: Dat kan zijn, het hangt er van af hoe je het wil bekijken. Eén ding moet je goed beseffen, het ging om een uitstuif, om een eenmalige gebeurtenis. Een uitdaging ook, ik wilde wel eens weten wat ik improvisatorisch al dan niet aankan. De aanvang is wat dat betreft… mislukt. Maar er zijn anderzijds dan toch dingen gebeurd die me een kick gaven, die me duidelijk maakten, god ja, ik moet er mee doorgaan. Wat nu die imitaties betreft; er wordt al geïmiteerd sinds het ontstaan des mensheids, maar als dat nu goed gebeurt in een aangepaste contekst dan is dat nog steeds interessant entertainment. En zeker geen gemakkelijkheidsoplossing. De techniek is geen lolletje, probeer jij zo maar es even iemand te imiteren. Wel ben ik niet van plan dat te blijven brengen zoals in Knokke-Heist maar op een andere leest geschoeid.
— Die aangepaste contekst. Iedereen ging richting wolken voor een uitstekende TC Matic in jouw kielzog. Het schoentje wrong bij de ietwat te klassieke vegen aan VdB en moe Backer, en de ontgoochelende uithaal naar de homofiliewetgeving.
K.V.E.
: Te neerste, ik zei het al, ben ik improvisatorisch te keer gegaan. Kwam daarbij dan nog de stress hier in de kleedkamers. Want vooraan zie je daar een Jango Edwards bezig die voor de 200 miljoenste keer datzelfde programma brengt; afgewerkt, opgebouwd naar een climax toe… broekafzakkerij op hoog niveau eigenlijk; iets wat een enorme respons van het publiek krijgt natuurlijk. Maar hij doet dat goed… en jij komt daar dan achteraan met een improvisatorische happening ! ! !
En met een publiek dat op de naam Van Eeghem komt afgestormd. Hoe voel jij je dan t.o.v. die ontgoochelde meute ?
K.V.E.
: Ik voelde me achteraf, hoe gek dat ook moge klinken, ontzettend gelukkig. Het was voor mij een test case en er waren toch een aantal zaken, maar die vergeet men snel, die niet alleen bij mij maar ook bij de toeschouwers wél overgekomen zijn. Bepaalde liederen b.v. waarvan ik dacht, kijk het kan. Je moet er rekening mee houden, ik heb ongeveer twee jaar lang niet echt meer opgetreden, uitgezonderd wat aankondigingen en zo. En als je dat dan weer gaat doen, moet je ergens een stap overwinnen, over een ramp heen zeg maar. En voor mij is dat nu voor een stuk gebeurd, ik had echt een bevrijdend gevoel achteraf. Nu weet ik dat ik het geheel moet kanaliseren, het programma grondig uitschrijven en voorbereiden. Hier kreeg je louter improvisatie te zien. We hadden ten hoogste 5 uur gerepeteerd, een groep als TC Matic, jongens die ik al jaren ken zijn niet altijd vrij, maar echt… Kijk, een leuke kritiek was « Hij heeft heel wat mogelijkheden maar hij smost ermee ». Dat gevoel had ik ook maar dat was bewust. Ik heb inderdaad te veel hooi op de vork genomen maar dat geeft dan toch de bedenking, zie je wel, we zijn er nog niet maar het kàn allemaal.
— Ga jij nu toch op tournee of niet.
K.V.E.
: Ik ga een programma maken en daar ben ik mee bezig, punt. We zijn al volop aan het repeteren voor een totaal ander gegeven, een avond die zal gestructureerd zijn. Met een andere bezetting trouwens. En die bestaat uit Joris Schelfhout (ex-Kreuner), Werner Pensaert (ex-Toy) en Luc Van Echelpoel (ex-Polizei), alle drie jongens die te goed zijn om in een andere groep te zitten dan « De Mooiste Groep van België ». Er zit een hoop actualiteiten en parodie in… ik kan er nog zo weinig over kwijt of je zou al nummer per nummer moeten gaan bespreken. Maar het is een avond die zal indruisen tegen het gewone verwachtingspatroon.
— Jij bracht ook een lied waarvan de tekst geschreven was door de pas onlangs overleden Duitse regisseur R.W. Fassbinder. Wat betekent die man voor jou ?
K.V.E.
: Twee jaar terug werd ik geconfronteerd met Ingrid Caven (ex-echtgenote van R.W.F., trad meermaals op in zijn films, nvdr) die in de Parijse Pigall’s enkele nummers van Fassbinder zong, op muziek van Peer Raben (vaste componist voor de R.W.F.-films, nvdr). Ik kocht onmiddellijk haar LP’s en raakte zwaar geïnteresseerd, zelfs geïmponeerd door wat zij deed. En ik heb toen al het plan opgevat, en dat gaat nu ook doorgaan, van ooit eens een compleet Fassbinder-programma te brengen.

Referentie
Peter Van den Eede, “Met Kurt Van Eeghem wordt het anders”, De Rode Vaan nr.34 van 1982

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s