Op 23 september 1992 zag ik in het Klein Raamtheater in Antwerpen het stuk van Terrence McNally (°1939) “Frankie and Johnny in the clair de lune” in een regie van Léonil McCormick (°1948) en een decor van Marc Cnops.

De vertaling van Walter Van den Broeck is in het “plat Antwerps”, wat zeker te rechtvaardigen is bij een liefdesgeschiedenis die zich tenslotte afspeelt tussen de kok en een serveuse van een goedkope snackbar. Toch staat de taal wat haaks op het hyperrealistische decor van Marc Cnops, New York Skyline incluis. Bovendien moet er toch soms worden overgeschakeld op het Engels om liedjesteksten of Shakespeare-citaten te integreren in de tekst. Dit laatste is samen met de klassieke muziek (de titel slaat op de pianosonate van Claude Debussy en ook de Goldberg-variaties van Bach gespeeld door Glenn Gould spelen een belangrijke rol in het stuk) eigenlijk een beetje ongeloofwaardig binnen dat kader, maar je aanvaardt het grààg omdat je wil dat deze twee gewone mensen op een of andere manier minder alledaags zijn.
Daarom zou je ook graag gewild hebben dat de realistische (cynische?) Frankie (gespeeld door Nora Tilley) voet bij stuk houdt en niet valt voor het romantische gezwans van de (weliswaar sympathieke) Johnny (Frank Aendenboom). Maar néé, daarvoor is het stuk te Amerikaans (McNally, afkomstig uit het zuiden van de States, leerde het vak in de Actors’ Studio van Elia Kazan in New York; was de privé-leraar van de kinderen van John Steinbeck en woonde op een bepaald moment samen met Edward Albee).
Het is trouwens moeilijk om Nora Tilley en Frank Aendenboom (beiden uitstekend op dreef) niet te gaan vergelijken met Michelle Pfeiffer en Al Pacino die de rol in de bijna gelijknamige film vertolken (het “clair de lune”-gedeelte is weggelaten; maar ook de muziek?). Zonder Pfeiffer onrecht aan te doen, kan men zelfs stellen dat Nora eigenlijk te mooi is voor deze rol. Akkoord, Johnny bezingt de lof van zowat al haar lichaamsdelen (van haar tenen over haar ‘foefke’ tot het litteken op haar hoofd), maar dat is natuurlijk “if you could see her through my eyes”.
Regisseur McCormick, een Amerikaan die via zijn vader op jeugdige leeftijd in België belandde (Florennes), was ooit nog een Donovan-epigoon, schreef liedjes voor Ann Christy en Pierre Rapsat, opende een restaurant (La Valette) in Ittre, waar hij in 1988 een toneelgezelschap aan toevoegde. Dààr speelde hij zelf Johnny en zijn betrokkenheid kun je dan ook nog steeds goed voelen. Die betrokkenheid is trouwens voor mijn generatie erg groot: The Beatles, Bruce Springsteen, Simon and Garfunkel in Central Park, de identificatie kon nauwelijks groter zijn. (Foto Herman Selleslags)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s