De Britse actrice Tara Fitzgerald wordt vandaag ook alweer vijftig jaar.

Tara Fitzgerald is zeker geen “Oxbridge”-product zoals velen denken. Integendeel, ze werd opgevoed door haar moeder, Sarah Fitzgerald, een soort van hippie-fotografe, die in zeer armoedige omstandigheden leefde. Fitzgerald verliet de school reeds op zestienjarige leeftijd en besloot pas actrice te worden na twaalf stielen en dertien ongelukken, meestal in de horeca-sector (dienster zeg maar). Dat idee had ze wellicht van de acteur Norman Rodway, die een tijdlang de vrijer van haar moeder is geweest, al was het zeker geen gelukkige verhouding. Tara’s eigen vader, die toen ze drie jaar was reeds het huis uit was, was de would-be schilder Michael Callaby, die zelfmoord pleegde toen ze elf jaar was. Geobsedeerd door dit gegeven, heeft zij zelf later een verhouding gehad met collega-acteur Dorian Healy, wiens vader eveneens zelfmoord heeft gepleegd toen hij (Dorian) zeven jaar was, terwijl zijn moeder zich heeft doodgedronken toen hij vijftien was…
Tara Fitzgerald debuteerde in 1991 in “Hear my song” van Peter Chelsom, één van de beste muzikale films van de jongste jaren. Vertrekkend van een waar gebeurd verhaal over de tenor Josef Locke (gespeeld door Ned Beatty), die van Engeland naar Ierland vluchtte om aan de belastingen te ontkomen, vertelt hij het verhaal van impressario Mickey O’Neill (Adrian Dunbar) die om zijn liefje Nancy “with the laughing face” (Tara Fitzgerald) te herwinnen de tenor terug gaat halen uit ballingschap. Hij had namelijk een nep-Locke opgevoerd (William Hootkins), die haar moeder Cathleen Doyle (Shirley Ann Field) opnieuw had verleid, nadat de echte Jo Locke dat in 1958 ook al had gedaan toen hij haar had uitverkozen als Miss Zuivel. Bij de “daad” wordt de nepfiguur echter ontmaskerd en Cathleen is erg boos over de “ontering”. Ook Locke is erg verontwaardigd en daarom neemt hij het risico van terug te keren. Eind goed, al goed, met zelfs de nep-Locke die een handje toesteekt om de echte Locke uit de handen van de politie (David McCallum) te houden. Een hartverwarmende “feelgood movie”.
In 1993 speelde Tara Fitzgerald in “Sirens” van John Duigan (de maker van “Romero”, “Mouth to mouth”, “Winter of our dreams”, “The year my voice broke”, “Flirting” en “Wide Sargasso Sea”). Hugh Grant speelt in deze humoristisch-erotisch bedoelde prent de pas afgestudeerde Engelse dominee Anthony Campion die in het begin van de jaren dertig naar een afgelegen parochie in Australië wordt gestuurd. Daar wordt hij geconfronteerd met Sam Neill (The Piano, Jurassic Park) als de schilder-bohémien Norman Lindsay die omringd is door zijn vrouw Rose (Pamela Rabe), die zelf poseerde voor “The crucified Venus”, en zijn naaktmodellen, de communistische Pru (Kate Fischer), de onervaren Giddi (Portia De Rossi) en de “verdorven” Sheela, gespeeld door het Australische topmodel Elle Macpherson, bijgenaamd “The body”. Voor haar debuutfilm gaat ze al meteen uit de kleren en dan nog wel in een lesbische scène met Tara Fitzgerald, die in de film de rol vertolkt van Estella, de vrouw van Grant.
Alhoewel de film uiteraard fictie is, is het vertrekpunt (die “Crucified Venus”) wél authentiek. Norman Lindsay was zowat de Australische Félicien Rops. In plaats van de schilder echter “tot inkeer” te brengen, is het integendeel de vrouw van de dominee (Tara dus) die stilaan meegesleept wordt door de sensualiteit die overal in het huis hangt. Eerst jaagt het haar nog angst aan zodat ze zich b.v. inbeeldt dat ze naakt in de kerk zit (foto), maar als er ook nog een halfblinde klusjesman is die haar lusten opwekt, dan wil ze ook wel eens met de meisjes zelf “dollen”, vooral in de scène waarin de vrouwen zich aan hun gezamenlijke fantasie overgeven. Alhoewel regisseur John Duigan weliswaar letterlijk het beeld van de slang in de Hof van Eden hanteert, is er hier toch geen sprake van een zondeval, veeleer van een bevrijding.
Daarna volgde “The Englishman who went up a hill but came down a mountain” van Christopher Monger met opnieuw Hugh Grant als tegenspeler. En in 1996 was ze te zien in “Brassed off”.
Van “The student prince” uit 1997 met de mooie Tara Fitzgerald in de hoofdrol dient gezegd dat het concept van deze film wel gebaseerd is op “Cyrano de Bergerac” met een bodyguard, die moet zorgen dat een studerende prins uiteindelijk in het bed van een Amerikaanse beursstudente terechtkomt, alhoewel hij het eigenlijk zelf is die er verliefd op is. Tijdens de ontknoping (met name een opvoering van “Cyrano” zelf) wordt alles duidelijk en uiteraard loopt alles goed af, zelfs de onhandige prins krijgt nog een presentje in zijn bed geworpen. Die voorspelbaarheid doet wel afbreuk aan de film, al verrast-ie dan wel op het eind met een virulente aanval op het koningshuis. En zeggen dat het eigenlijk een BBC-film is!
In 1999 was Fitzgerald te zien in een Luxemburgs(!)‑Amerikaanse actiefilm “New World Disorder” van Richard Spence met Rutger Hauer in de hoofdrol. Kortom, het zou me helemaal niet interesseren, ware het niet dat Humo er een fotootje bij afdrukt waarbij we Tara in een soort van SM‑pakje zien, terwijl ze wordt bepoteld door een andere jonge dame…
Samen met Kenneth Branagh was Tara ook te zien in “Five children and it”, een jeugdfilm van John Stephenson uit 2004. Ik denk dat Branagh hierin “it” speelt, zijnde een oud, knorrig zandmannetje.
De laatste tijd is Tara vooral aan het werk in het theater en op televisie (in “Waking the dead” b.v.).

Referentie
Ronny De Schepper, Sirens: girls just want to have fun, Steps magazine december 1994

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s