Vandaag zestig jaar geleden huwde Sophia Loren in Mexico bij volmacht met de filmproducent Carlo Ponti (1912-2007). “Bij volmacht” betekent dat het huwelijk eigenlijk werd voltrokken door hun beider advocaten. Aangezien Carlo Ponti nog gehuwd was met Giuliana Fiastri en in Italië echtscheiding nog steeds niet wettelijk was (denk aan Fausto Coppi) moest het zo wel gebeuren. Het Italiaanse gerecht veroordeelde hem dan ook voor bigamie. Daarop nam hij de Franse nationaliteit aan en in 1966 huwden ze nogmaals (foto). Ze kregen twee kinderen, Carlo (°1968) en Edoardo (°1973). Ondanks het enorme leeftijdsverschil en het feit dat Ponti oorspronkelijk de carrière van Sophia Loren helemaal stroomlijnde, hield het huwelijk stand tot bij de dood van Ponti op hoge leeftijd.

Sophia LorenOp het gebied van seks is Italië van oudsher gespecialiseerd in naaktheid “sec”, in blootheid die niet “functioneel” is in een of andere erotische context. De Italiaanse censuur stond hier nogal tolerant tegenover. Vele sterren en nog veel meer sterretjes die later min of meer beroemd zijn geworden, zijn dan ook begonnen als bloot haremmeisje of slavinnetje in ongecompliceerde, quasi-historische avonturenfilms. Zo begon Sophia Loren haar carrière in “Il segno di Zorro” (1950). Daarna werd ze als zwarte opgevoerd in een merkwaardige verfilming van de Verdi-opera “Aida” door Clemente Francassi. Aangezien haar stem vervangen werd door die van Renata Tebaldi, had de regisseur hier zelfs meer dan ooit de kans om eens een echte zwarte in de hoofdrol van deze opera te casten. Maar neen, het werd dus het seksidool van dat moment, Sophia Loren, die met lichtbruine schoensmeer werd ingestreken. Lichtbruin, jawel, want deze Ethiopiërs moesten niet echt zwart zijn, aangezien de Egyptenaren blank als botermelk waren! In 1955 draaide ze o.m. “Il segno di Venere” en “Pane, amore e…” (foto).
In 1957 draaide ze “Boy on a dolphin” (foto) in een regie van Jean Negulesco. Alhoewel de film werd gedraaid in Cinécitta en op locatie op het Griekse eiland Hydra, geldt dit toch als de eerste “Hollywoodfilm” van La Loren.
The plot revolves around the attempts by two competing individuals – an archaeologist and a wealthy art collector – to retrieve an ancient Greek statue of a boy riding a dolphin from the bottom of the Aegean Sea. Alan Ladd portrays the honest academic archaeologist, Dr. James Calder, whose aim is to see to it that the statue is handed over to the rightful Greek authorities. Clifton Webb on the other hand, plays a rich and unscrupulous grave-robber, Victor Parmalee, who wants to find the statue and keep it in his own private collection. Sophia Loren plays a Greek sponge diver, Phaedra, who accidentally found the statue and is trying to make money by assisting Webb’s character, but gets romantically involved with Ladd’s character.
Because of the disparity in the heights of Sophia Loren and Alan Ladd, their love scenes presented something of a problem for director Jean Negulesco and his crew. Ladd was 5′ 6″ (1.625m) and Loren was 5′ 8″ (1.73m), requiring him to stand on a box for two shots; for a scene where the two walked together along the beach, a trench had to be dug for Loren to walk in, so Ladd would appear taller.
The title song was performed by torch song/blues singer Julie London, done in her famous sparse style of singing intimately close to the microphone accompanied only by a guitar, and can be heard in the opening credits. Aldus Wikipedia.
In 1960 draait ze de lamentabele film “The Millionairess” van Anthony Asquith (nochtans naar een stuk van George Bernard Shaw). Hierin speelt Peter Sellers een Indische dokter die belaagd wordt door Sophia Loren, denk maar aan de hitsingle “Oh goodness gracious me” die werd uitgebracht om de film te lanceren, maar de heerlijke spiritualiteit van het singeltje is nergens terug te vinden in de film, ook de single zelf niet trouwens.
In 1971 was er dan “La moglia del prete” en in 1988 voor de televisie nog “La Ciociara”, telkens met Dino Risi als regisseur.
In “Prêt-à-porter” van Robert Altman uit 1994 doet Sophia Loren haar striptease uit “Gisteren, vandaag en morgen” (1963) nog eens over, maar – teken des tijds – Marcello Mastroianni valt deze keer in slaap. La Loren was nochtans nog altijd het zien waard (zie foto).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s