Het is vandaag al tien jaar geleden dat de eerste boekenmarkt op de Gentse Ajuinlei plaatsvond. Het was meteen een succes zoals Het Laatste Nieuws de dag nadien kopte.

Het was een initiatief van de Gentse kunstenaar en binnenhuisarchitect Thierry Bonnaffé, die sinds 2002 in een pand op de Ajuinlei gehuisvest is. Op de benedenverdieping is niet alleen zijn atelier, maar ook zijn galerie gevestigd, heel toepasselijk The Nudes Gallery genaamd, want Bonnaffé maakt uitsluitend tekeningen van mooie, naakte vrouwen. Dat ligt uiteraard duidelijk niet in de lijn van het SMAK-tijdperk en daarom moest hij wel zijn eigen galerie creëren, want elders kwam hij niet aan de bak.
Eigenlijk wou tekenaar Bonnaffé films draaien. Maar daarmee kun je in Vlaanderen je boterham niet verdienen. Na enkele kortfilms hield hij het dan ook voor bekeken.
“Het waren sensuele films, zoals ik mijn tekeningen ook niet erotisch, maar wel sensueel zou willen noemen. Ik hou van het vrouwelijk lichaam, dat is waar, maar ik zie dat als een lichaam in de ruimte. Eigenlijk ben ik zelfs op dat moment nog altijd een beetje binnenhuisarchitect,” lacht hij relativerend.
Maar als dat zo is, waarom “verdwijnt” de achtergrond dan op zijn tekeningen?
“Daar zit een evolutie in. Stilaan begin ik de achtergrond er wel bij te betrekken. En soms hebben de vrouwen ook een kledingstuk aan.”
“Maar worden de tekeningen precies daardoor ook niet erotischer?”
vraag ik als hij me als voorbeeld een werk toont, waarbij een meisje een trui over het hoofd trekt.
“Eigenlijk wel. Misschien is dat ook een evolutie. Net zoals ik nu ook twee vrouwen samen wil afbeelden.”
Thierry Bonnaffé heeft het wel moeilijk om modellen te vinden. Een probleem dat fotografen als Robert De Vos of Michèle Francken niet kennen: “Het is in het preutse Vlaanderen inderdaad nog steeds een grote stap om uit de kleren te gaan. De mannelijke partners van de modellen leggen immers altijd een link met seks, hoewel die er helemaal niet is,” zucht hij.
Het merkwaardige is dat hij wel tamelijk makkelijk modellen vindt om voor zijn lessen te poseren. “Ik vind dat niét zo merkwaardig. Men is dan wel naakt voor een groepje leerlingen, maar dat is bijlange niet zo intiem als urenlang alleen met een tekenaar op een zolderkamertje…”
Daarom wil Thierry langs deze weg een oproep lanceren: wie zin heeft om zich naakt te laten portretteren kan met hem contact opnemen via het telefoonnummer 09/234.14.73.
THE POWER OF THE PUSSY
In galerij Myriël in de Breydelstraat liep in 1996 een verkoopstentoonstelling, gewijd aan “katten in de kunst” met o.a. ook pasteltekeningen van galerijhoudster Mireille Desimpelaere zelf.
Jean-François Chalon maakte een gravure van de kat als handlanger van de heks. Daarnaast beklemtoont hij ook het erotische karakter in “Matin intime”.
Niet voor niets wordt het vrouwelijke geslachtsdeel immers soms een poes genoemd, zoals Josette Loffet heel expliciet toont in “Poesjemin”. Haar overige keramische werken zijn echter meer geïnspireerd op de sprookjeswereld of op kinderliedjes waarin een kat voorkomt.
De symbolische symbiose van vrouw en kat wordt dik in de verf gezet door Leonardo Torfs in “De harde weg”, terwijl bij Liliane Van Ginderdeuren in haar kleurpotloodtekeningen het mysterieuze van de kat binnensluipt.
De merkwaardigste bijdrage komt o.i. van de Italiaan Franco D’Anna. Zijn beeldhouwwerken stellen geen realistische taferelen voor, al kunnen perverse (of creatieve?) geesten wellicht zich wel voorstellingen maken bij de abstracte constructies. De erotiek zit volgens ons echter vooral in de behandeling van de materialen (brons, marmer…).
Wie in 1996 de tentoonstelling “katten in de kunst” heeft gezien in galerij Myriël in de Breydelstraat, zal wel niet verbaasd zijn dat galerijhoudster Mireille Desimpelaere daarna heeft geopteerd voor het thema “erotiek in de kunst”. De olieverfschilderijen van Pierre Petit liggen b.v. helemaal in de lijn van de vorige tentoonstelling en ook de humoristische kijk van keramiste Josette Loffet vinden we hier weer terug.
De grote schilderijen van Francis Liesen vallen vooral op door hun felle kleuren. De thematiek is echter eerder traditioneel. De vergelijking tussen een vrouwenlichaam en een cello hebben we immers natuurlijk wel al eerder gezien.
Het is opmerkelijk hoe de gebeurtenissen rond de zaak Dutroux op een korte tijd de tijdsgeest totaal hebben veranderd. Denk maar aan de mooie Mexx-affiches, die desondanks met verf werden beklad. We vroegen dan ook aan de galerijhoudster of ze geen moeilijkheden vreesde. Eerst en vooral wilde ze erop wijzen dat deze tentoonstelling een half jaar geleden al gepland was en daarna stelde ze uitdrukkelijk (en terecht) dat erotiek en porno niet hetzelfde zijn, integendeel ze zijn eerder elkaars tegengestelde. Toch merkte ik op de lijst van de tentoongestelde werken dat “Blue SM pleasure” van Jan Wellens geschrapt was. En dan bleek dit inderdaad “uit voorzorg” te zijn. Nochtans zijn de pentekeningen van de heer Wellens, die geobsedeerd is door fijne lingerie en door kikkers (in die volgorde), zeker geen eenduidige kunstwerken. Men moet ze m.a.w. een tijdlang bekijken vooraleer alles tot je doordringt.

Ronny De Schepper

(*) Het artikel is van Rudy Tollenaere, maar wie de mooie foto heeft genomen, staat er niet bij op de website van De Gentenaar.
(**) Bij haar eindwerk “De Rode Reeks” uit 1995 b.v. zijn de vrouwen gefo­togra­feerd tegen een dieprode achtergrond, terwijl ze elk een perso­na­ge uit de Griekse mythologie, uit Bijbelse verhalen, legenden, sprookjes vertolken. Zo herkennen we o.a. Carmen, Judith, Leda, Sa­lomé, Judith en Ophelia. De ensceneringen verwij­zen vaak naar afbeel­dingen in de schilderkunst, waar het klas­sieke verhaal een verontschuldiging was om vrouwelijk naakt uit te beelden. Priscilla koos haar modellen in functie van deze rollen uit haar kennissenkring, maar sprak ook gewoon vrouwen aan op straat of op café. Die rode achtergrond is een bewuste keuze geweest: rood is de eerste kleur waaraan de mens een naam gaf, zo ontdekte ze in haar literatuurstudie. Het donkerrrood dat ze uitbeeldt is vrouwelijk, geheimzinnig. Dit rood roept associ­aties op met theater en passie, bloed en liefde. Dit rood draagt ertoe bij de foto’s de krachtige expressionistische uitdrukking te geven, die ze nastreefde. (Fons Mariën)

Een gedachte over “Tien jaar geleden: eerste boekenmarkt op de Gentse Ajuinlei

  1. Het was niet alleen Thierry die droomde van een boekenmarkt in Gent. Daarom besloten Thierry en ik (was toen deken van de dekenij Sint Michiels) en de andere leden van de dekenij om een voorstel op te maken voor een wekelijkse boekenmarkt. Ik weet nog heel goed de eerste vergadering in de Hotsy Totsy en de eerste afspraak met de burgemeester die ons direct steunde. Thierry heeft ongelooflijk veel gedaan voor de boekenmarkt maar alle lof naar hem richten is niet eerlijk en vooral niet correct.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s