Het is vandaag al 25 jaar geleden dat de Amerikaanse acteur Anthony Perkins aan aids is gestorven.

Anthony Perkins was de zoon van acteur Osgood Perkins, die stierf toen Anthony vijf jaar oud was. Naar verluidt was hij een moederskindje die zijn vader openlijk dood zou hebben gewenst. Toen deze effectief aan een hartstilstand stierf, beïnvloedde dit de kleine Anthony voor de rest van zijn leven.
Anthony Perkins zelf begon op vijftienjarige leeftijd met acteren. Begin jaren vijftig ging hij naar het Rollins College, Florida. Zijn eerste film was The Actress uit 1953, waarin hij naast Spencer Tracy en Jean Simmons al meteen een hoofdrol speelde. Hij was toen 21 jaar oud. Hierna ging hij studeren aan de Columbia-universiteit. Later acteerde hij zowel in televisiedrama’s als op Broadway, waarin hij onder andere te zien was in Tea and Sympathy van Robert Anderson. Voor zijn rol in Friendly Persuasion van William Wyler uit 1956 werd hij genomineerd voor een Academy Award voor Beste Mannelijke Bijrol. Het jaar daarop speelde hij honkbalster Jimmy Piersall in Fear Strikes Out.
Perkins ging zich specialiseren in neurotische, vreemde jongemannen. In 1960 speelde hij de zachtaardige moteleigenaar Norman Bates, die zich zou ontpoppen tot een psychopathische seriemoordenaar, in Psycho van Alfred Hitchcock. De film was wereldwijd een groot succes en de rol zou zijn hele leven aan Perkins blijven kleven.
De legendarische douchescène ging de filmgeschiedenis in als het toppunt van de gruwel die door de strak georchestreerde camerastandpunten en de uitgekiende montage meesterlijk in beeld wordt gebracht. Hitchcock bespeelt de emoties, de sympathieën en de identificatie van de toeschouwer terwijl de muziek van Bernard Herrmann de suspense zorgvuldig helpt op te bouwen. Acteur Anthony Perkins was niet aanwezig bij de opname van deze scène, omdat hij op dat moment in New York een toneelstuk instudeerde. Hij werd vervangen door een stand-in en zag het resultaat slechts op de première.
Heb ik het verkeerd voor als ik stel dat hij hierdoor getraumatiseerd werd? Alleszins antwoordt hij op een vraag van Carl Huybrechts in de Kortrijkse Pentascoop op 12/10/1986 (zie foto) over het feit dat hij er nog zo patent uitziet: “Wanneer je te snel moe bent, niet krachtig genoeg of niet gespierd genoeg, moeten ze weer een stand-in vragen. Ik word eerlijk gezegd ziek van al die vervangers. Ik denk dat de gouden tijd van de stand-ins maar ‘s voorgoed voorbij moest zijn.”
Om te ontsnappen aan typecasting vertrok hij in de jaren zestig naar Europa, waar hij een succesvolle carrière zou opbouwen. Hier was hij onder andere te zien in Orson Welles’ versie van Franz Kafka’s Het Proces uit 1963.
Eind jaren zestig keerde hij terug naar Amerika om te spelen in films als Pretty Poison (1968) en Catch-22 (1970). Ook speelde hij in de bewerking van Twee Vrouwen naar het boek van Harry Mulisch.
Anthony Perkins was echter zodanig geobsedeerd door “Psycho” dat hijzelf nog in behandeling is geweest voor een irrationele vrouwenhaat ten gevolge van een te grote gehechtheid aan zijn moeder Janet Esselstyn Rane. Hij lag dan ook aan de oorsprong van niet minder dan drie sequels die werden gedraaid (in 1983, 1986 en 1990), waarbij hij de tweede sequel ook zelf regisseerde, zijn debuut als regisseur trouwens. Hoe deze sequel werd ontvangen, weet ik niet, maar van “Psycho 2” wordt verteld dat Quentin Tarantino has stated that this is one of his favorite films, and that he prefers it to the original Psycho. Ik moet zeggen dat ik hem daarin wel kan bijtreden. Writer Robert Bloch published the novel “Psycho II” in 1982. The plot of the book is very different than the feature film. It has Norman Bates escaping from the mental institution and traveling to Hollywood, California to stop the production of a film based on his life. Universal Studios was reportedly upset by Bloch’s take on the horror film industry and this lead to the development of this 1983 film sequel. Richard Franklin was selected to direct the movie because of a film he made called Roadgames (1981) that was considered to be influenced by Rear Window (1954), one of Hitchcock’s most famous films. Director Richard Franklin was in fact a Hitchcock student. They first met when Franklin ran a Hitchcock discussion/retrospective during his first semester at USC. He even visited him on the set of Topaz (1969). The film was originally conceived as a made for TV movie however when Anthony Perkins decided to reprise his role as Norman Bates, the film became a theatrical release. When the film was released, critics criticized that the shower scene from the first film was used as the opening. Richard Franklin was so keen to have Jerry Goldsmith compose the score, he turned down Universal’s offers of Bernard Herrmann’s cues for the original film, and even his unused work for Torn Curtain (1966). Still, Jerry Goldsmith had written a musical theme for Norman Bates that Franklin rejected. The theme ended up being used in Twilight Zone: The Movie (1983). (IMDb)
Perkins zou op het moment van de eerste “Psycho” nog maagd geweest zijn. Er wordt beweerd dat hij pas op zijn veertigste is ontmaagd door Dallas-actrice Victoria Principal, die hij had leren kennen toen ze samen de film “The life and times of judge Roy Bean” (John Huston, 1972) draaiden. Wellicht mag men ervan uitgaan dat Perkins eigenlijk homo was. Dat mag men toch wel stellen als men avances van zowel Ava Gardner als Jane Fonda, Brigitte Bardot en Shirley MacLaine heeft afgewezen.
Een jaar na zijn ontmaagding zal hij desondanks in het huwelijk treden, maar dan wel met Berry Berenson, de schrijvende zus van actrice Marisa Berenson. Samen kregen ze twee zonen, Osgood en Elvis, respectievelijk genoemd naar zijn vader en zijn grote idool Elvis Presley. Ze bleven gehuwd tot Perkins op 12 september 1992 aan aids zou sterven.
Waarschijnlijk liep Perkins tijdens het draaien van Psycho III (*) het hiv-virus op. During filming of this movie, Anthony Perkins was diagnosed as HIV-positive when he went to a clinic for routine medical examination. Perkins kreeg pas in 1990 officieel te horen dat hij seropositief was. Hij moest het vernemen via een artikel in roddelblad The National Enquirer, dat illegaal en zonder zijn medeweten een bloedmonster van hem had getest op het virus. Perkins stierf op zestigjarige leeftijd aan een door aids veroorzaakte longontsteking. Berry zelf stierf bijna op de kop af negen jaar later: zij was met name één van de passagiers in het vliegtuig dat in de WTC-toren crashte.
In 1995 verscheen de biografie Anthony Perkins: A Haunted Life, geschreven door Ronald Bergan. Het jaar daarna verscheen een tweede biografie, Anthony Perkins: Split Image (Alyson Books, 1996), geschreven door Charles Winecoff. (met dank aan Wikipedia en Raymond Thielens)

(*) Die hij overigens zelf regisseerde. It became the lowest grossing film in the Psycho film series. In an interview with American Movie Classics just before his death, Anthony Perkins admitted he was not up to the task of directing this film, feeling his technical knowledge to be too limited. When the film went into pre-production, Anthony Perkins asked Psycho II director Richard Franklin to co-direct the film with him; however Franklin declined. On the other hand, actress Juliette Cummins was nearly fired by director Anthony Perkins after making an unintentional joke about his homosexuality. (Internet Movie Database)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.