Het is vandaag al 25 jaar geleden dat de Amerikaanse acteur Anthony Perkins aan aids is gestorven.

Anthony Perkins was de zoon van acteur Osgood Perkins, die stierf toen Anthony vijf jaar oud was. Naar verluidt was hij een moederskindje die zijn vader openlijk dood zou hebben gewenst. Toen deze effectief aan een hartstilstand stierf, beïnvloedde dit de kleine Anthony voor de rest van zijn leven.
Anthony Perkins zelf begon op vijftienjarige leeftijd met acteren. Begin jaren vijftig ging hij naar het Rollins College, Florida. Zijn eerste film was The Actress uit 1953, waarin hij naast Spencer Tracy en Jean Simmons al meteen een hoofdrol speelde. Hij was toen 21 jaar oud. Hierna ging hij studeren aan de Columbia-universiteit. Later acteerde hij zowel in televisiedrama’s als op Broadway, waarin hij onder andere te zien was in Tea and Sympathy van Robert Anderson. Voor zijn rol in Friendly Persuasion van William Wyler uit 1956 werd hij genomineerd voor een Academy Award voor Beste Mannelijke Bijrol. Het jaar daarop speelde hij honkbalster Jimmy Piersall in Fear Strikes Out.
Perkins ging zich specialiseren in neurotische, vreemde jongemannen. In 1960 speelde hij de zachtaardige moteleigenaar Norman Bates, die zich zou ontpoppen tot een psychopathische seriemoordenaar, in Psycho van Alfred Hitchcock. De film was wereldwijd een groot succes en de rol zou zijn hele leven aan Perkins blijven kleven.
De legendarische douchescène ging de filmgeschiedenis in als het toppunt van de gruwel die door de strak georchestreerde camerastandpunten en de uitgekiende montage meesterlijk in beeld wordt gebracht. Hitchcock bespeelt de emoties, de sympathieën en de identificatie van de toeschouwer terwijl de muziek van Bernard Herrmann de suspense zorgvuldig helpt op te bouwen. Acteur Anthony Perkins was niet aanwezig bij de opname van deze scène, omdat hij op dat moment in New York een toneelstuk instudeerde. Hij werd vervangen door een stand-in en zag het resultaat slechts op de première.
Heb ik het verkeerd voor als ik stel dat hij hierdoor getraumatiseerd werd? Alleszins antwoordt hij op een vraag van Carl Huybrechts in de Kortrijkse Pentascoop op 12/10/1986 (zie foto) over het feit dat hij er nog zo patent uitziet: “Wanneer je te snel moe bent, niet krachtig genoeg of niet gespierd genoeg, moeten ze weer een stand-in vragen. Ik word eerlijk gezegd ziek van al die vervangers. Ik denk dat de gouden tijd van de stand-ins maar ‘s voorgoed voorbij moest zijn.”
Om te ontsnappen aan typecasting vertrok hij in de jaren zestig naar Europa, waar hij een succesvolle carrière zou opbouwen. Hier was hij onder andere te zien in Orson Welles’ versie van Franz Kafka’s Het Proces uit 1963.
Eind jaren zestig keerde hij terug naar Amerika om te spelen in films als Pretty Poison (1968) en Catch-22 (1970). Ook speelde hij in de bewerking van Twee Vrouwen naar het boek van Harry Mulisch.
Anthony Perkins was echter zodanig geobsedeerd door “Psycho” dat hijzelf nog in behandeling is geweest voor een irrationele vrouwenhaat ten gevolge van een te grote gehechtheid aan zijn moeder Janet Esselstyn Rane. Hij lag dan ook aan de oorsprong van niet minder dan drie sequels die werden gedraaid (in 1983, 1986 en 1990), waarbij hij de tweede ook zelf regisseerde, zijn debuut als regisseur trouwens.
Perkins zou op het moment van de eerste “Psycho” trouwens nog maagd geweest zijn. Er wordt beweerd dat hij pas op zijn veertigste is ontmaagd door Dallas-actrice Victoria Principal, die hij had leren kennen toen ze samen de film “The life and times of judge Roy Bean” (John Huston, 1972) draaiden. Wellicht mag men ervan uitgaan dat Perkins eigenlijk homo was. Dat mag men toch wel stellen als men avances van zowel Ava Gardner als Jane Fonda, Brigitte Bardot en Shirley MacLaine heeft afgewezen.
Een jaar na zijn ontmaagding zal hij desondanks in het huwelijk treden, maar dan wel met Berry Berenson, de schrijvende zus van actrice Marisa Berenson. Samen kregen ze twee zonen, Osgood en Elvis, respectievelijk genoemd naar zijn vader en zijn grote idool Elvis Presley. Ze bleven gehuwd tot Perkins op 12 september 1992 aan aids zou sterven.
Waarschijnlijk liep Perkins rond het filmen van Psycho III het hiv-virus op. Perkins kreeg pas in 1990 officieel te horen dat hij seropositief was. Hij moest het vernemen via een artikel in roddelblad The National Enquirer, dat illegaal en zonder zijn medeweten een bloedmonster van hem had getest op het virus. Perkins stierf op zestigjarige leeftijd aan een door aids veroorzaakte longontsteking. Berry zelf stierf bijna op de kop af negen jaar later: zij was met name één van de passagiers in het vliegtuig dat in de WTC-toren crashte.
In 1995 verscheen de biografie Anthony Perkins: A Haunted Life, geschreven door Ronald Bergan. Het jaar daarna verscheen een tweede biografie, Anthony Perkins: Split Image (Alyson Books, 1996), geschreven door Charles Winecoff. (met dank aan Wikipedia en Raymond Thielens)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s