Wiet Van de Leest is een Vlaamse violist, die bekend werd met de bands Rum en Madou. Hij was ook één van de deelnemers aan mijn eerste rondetafelgesprek over het statuut van de artiest (zie elders op mijn blog).

Rond 1969 richtte hij samen met Paul Rans en Dirk Lambrechts Rum op. Hij verliet in 1979 deze groep samen met Vera Coomans, die Rum was komen versterken als zangeres, om Madou op te richten. Deze band kende kortstondig succes met de singles Witte Nachten en Niets Is voor Altijd, maar werd na één album (uitgebracht in 1982) ontbonden.
Na de split trok Van de Leest zich terug uit het publieke leven en ging hij aan de slag als boswachter in het Zoniënwoud. Wel bleef hij ook in deze periode muzikaal actief als altviolist in het strijkkwarter Quatuor Halvenalf. Daarnaast nam hij met het Eerste Wereldoorlogproject Les Enfants de L’Yser de albums Grijsland (2003) en Tatave (2006) uit. Dit laatste album was een ode aan de musettevirtuoos Gus Viseur.
Omstreeks 2005 blies hij samen met Paul Rans en Dirk Van Esbroeck ‘Rum’ nieuw leven in. Deze hernieuwde samenwerking werd echter verstoord door de dood van Dirk Van Esbroeck. Ze gingen echter verder onder de naam A la Rum en betrokken Jokke Schreurs en Marc Hauman erbij.
In 2010 schreef hij de arrangementen voor Derroll’s Dream, een muzikaal project rond Derroll Adams. Het was onder meer te horen op Brosella, Dranouter en de Gentse Feesten. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s