Dertig jaar geleden had er zowaar een volleybaltornooi plaats n.a.v. de twintigste verjaardag van het uitkomen van de elpee “Sgt.Pepper’s lonely heartsclub band” van The Beatles. Ik sprak daarover in De Rode Vaan met organisator Wilfried Van Mol in onze rubriek “aan het lijntje”…

42 zo'n monument verdient een abonnement1987 is het jaar van Sgt.Pepper, dat moeten we u niet meer vertellen, zeker niet na ons opgemerkt 1 mei-nummer met een aangepaste hoes van deze 20 jaar oude Beatle-elpee op de cover. Ook de volleyballers van toen herinneren zich blijkbaar hun sportbeoefening van destijds met deze elpee als muzikale achtergrond. Hoe dan ook, de vroegere coach van ons nationale damesteam, Wilfried Van Mol, schijnt daar toch zo over te denken, want een tornooi voor oud-spelers dat hij op zaterdag 5 september 1987 in de gemeentelijke sporthal van De Pinte organiseert, heeft hij alvast die naam meegegeven. En wie zal er dan die dag zoal van de partij zijn, mijnheer Van Mol?
Wilfried Van Mol: Op dit ogenblik zijn vast ingeschreven: V.C.Aalst, Rood-Wit Brandweer Gent, Eendracht Gentbrugge, V.C.Zelzate, Kuhlmann Ertvelde en Herentals. Verder heb ik nog contacten met een aantal vooral Gentse en Antwerpse ploegen, zodat ik vermoed dat we uiteindelijk met acht zullen zijn, dus twee reeksen van vier, waarna een finale. Het zal een rustig tornooi worden, met ook nog een barbecue erbij, want het accent ligt op de gezelligheid en niet op de competitiviteit.
— Zoveel weet ik nu ook niet af van volleybal, maar dat lijken me toch niet de topploegen van twintig jaar geleden te zijn ?
W.V.M.:
Nee, dat zijn bijna allemaal ploegen uit wat toen de derde nationale afdeling heette. De derde hoogste reeks kom, want nu is dat allemaal herzien. Dat was de reeks waarin ik ook speelde, namelijk met Eendracht Gentbrugge. Neen, die topploegen dat is voor later, dat weet ‘k uit ervaring. Dat is nu al sedert 1963 dat ik diverse tornooien organiseer en elk tornooi moet langzaam groeien. Mijn oudste tornooi, daar nemen nu reeds meer dan honderd ploegen aan deel ! Ik ben er dan ook van overtuigd dat volgend jaar dit Sgt. Pepper-tornooi al een veelvoud van acht deelnemers mag ontvangen. Zo’n tornooi kan immers niet mislukken, enerzijds omdat we zowel binnen als buiten kunnen spelen en anderzijds omdat de mensen zeker blij zullen zijn elkaar nog eens terug te zien.
— Destijds zat ik als student op kot met twee internationalen van Rembert Torhout, Ignace Verhelst en Guido De Clerck, en daarom heb ik misschien een vertekend beeld, maar ik heb de indruk dat het peil van het Belgische volleybal er op die twintig jaar niet is op vooruitgegaan…
W.V.M.:
Oh, maar dat is de vergissing die een leek inderdaad zou maken ! Neenee, ons volleybal heeft op dit ogenblik een zeer hoog niveau. Maar het is wel zo dat we op Europees vlak erop achteruit schijnen te gaan. Dat is gewoon omdat een aantal andere landen het volleybal enorm professioneel zijn gaan aanpakken. Vijftien jaar geleden won de Belgische mannenploeg nog geregeld de West-Europese kampioenschappen. Zelf ben ik in 1970 nog als delegatieleider meegeweest naar het wereldkampioenschap in Bulgarije en daar eindigden wij achtste ! Dat is sedertdien ondenkbaar geworden, maar dat komt omdat in België het amateurisme, zonder daar een negatieve bijklank te willen aan geven, te lang is blijven nasudderen.
— Terloops, dit Sgt.Pepper-tornooi richt zich enkel tot mannenploegen. Moeten de vrouwen dan op een Janis Joplin-tornooi wachten (overleden in 1970) ?
W.V.M. (lacht):
Aangezien ik voornamelijk met de promotie van het vrouwenvolleybal bezig ben, heb ik daaraan uiteraard wel gedacht. Maar ik heb eens gepolst en dat was praktisch niet mogelijk. Ten eerste waren er in België twintig jaar geleden heel weinig vrouwenploegen en ten tweede moet je rekenen dat de gemiddelde leeftijd rond de veertig jaar schommelt. Het is dus bijna onmogelijk dat er nog voldoende vrouwen zouden zijn om in ploegverband aan te treden. Je kan die mensen misschien nog wel samenbrengen maar dat zal dan eerder zijn om koffie te drinken dan om te volleyballen. Toen stopte de carrière van een vrouw immers veel vroeger dan die van een man. Trouwen was toen synoniem van stoppen. Nu is dat wel enigszins anders geworden, maar om een valabel tornooi in het teken van « twintig jaar later » op te zetten, zullen we nog tenminste tien jaar moeten wachten.

Een Blondie-tornooi dus!

Referentie
Jan Draad, Wilfried Van Mol aan het lijntje, De Rode Vaan nr.36 van 1987

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s