Het is vandaag 265 jaar geleden dat de Engelse regering besloot tot de invoering van de Gregoriaanse kalender in plaats van de Juliaanse kalender, die zij nog gebruikte.

De gregoriaanse kalender, genoemd naar paus Gregorius XIII die hem in 1582 afkondigde, is op dit moment in bijna alle landen van de wereld de officiële kalender, al zijn er wel landen die daarnaast voor religieuze doeleinden een andere kalender gebruiken. Dat was dus ook in Engeland het geval tot 3 september 1752. Herinner u dat de Anglikaanse kerk zich voornamelijk had afgescheurd omdat men het gezag van de paus niet langer wenste te aanvaarden, daarom werd ook deze kalender als een “uitvinding” van de paus afgedaan en tegen alle logica in, ging men dus verder met de juliaanse kalender, alhoewel de aanpassing van de kalender er eerder was gekomen op aandringen van enkele wetenschappers, waaraan de paus dan zijn gezag had verleend.
De aanpassing heeft met name betrekking op het systeem van schrikkeljaren en zorgt ervoor dat het gemiddelde kalenderjaar minder afwijkt van het gemiddelde “tropische” jaar. Een “tropisch” jaar (van Grieks: tropein, wenden of keren) is de gemiddelde tijd tussen twee passages van de Zon door het lentepunt. De rest van de uitleg is te moeilijk voor een simpele geest als de mijne en wie er dus meer wil over vernemen, verwijs ik naar Wikipedia.
De uitleg over de schrikkeljaren is wel simpeler maar over het algemeen toch veel te boring voor mijn blog (laten we samenvatten dat het te maken heeft met schrikkeljaren, die deelbaar zijn door 100, maar niet door 400; dat betekent dat bijvoorbeeld 1600, 2000 en 2400 schrikkeljaren zijn, maar 1700, 1800, 1900, 2100, 2200 en 2300 niet). Zo dienden bij de invoering in 1582 tien datums te worden overgeslagen om het begin van de lente terug te brengen naar 21 maart. Tegen de tijd dat Engeland eindelijk de rest van de beschaafde wereld besloot na te volgen, waren dat al elf dagen, met als gevolg dat in het land vele opstootjes uitbraken, want het volk dacht werkelijk dat men nu elf dagen eerder dood zou gaan.
De fotografie was nog niet uitgevonden, laat staan iphones e.d., daarom bestaan er geen beelden van dergelijke opstootjes. Het enige wat ons als herinnering daaraan rest is een fragment uit het schilderij Humours of an Election van William Hogarth. Eigenlijk betreft het a series of four oil paintings and later engravings by William Hogarth that illustrate the election of a member of parliament in Oxfordshire in 1754. The oil paintings were created in 1755. The first three paintings, An Election Entertainment, Canvassing for Votes and The Polling, demonstrate the corruption endemic in parliamentary elections in the 18th century, before the Great Reform Act. The last painting, Chairing the Member, shows the celebrations of the victorious Tory candidates and their supporters.
The first painting, An Election Entertainment, depicts a tavern dinner organised by the Whig candidates, while the Tories protest outside. The Tories are carrying an antisemitic caricature of a Jew, a reference to recent legislation passed by the Whig government which allowed greater freedom to Jews. A banner containing the words “Give us our Eleven days”, a protest against the adoption of the Gregorian calendar, which was carried by the Tories, is on the tavern floor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s