Het is vandaag precies 25 jaar geleden dat ik aan de slag ging als eindredacteur van “Zelfstandig”, het maandblad van de vzw Vlaamse Socialistische Zelfstandigen. Dat was op vraag van de voorzitter van deze vzw, niemand minder dan Piet Lampaert, mijn vroegere hoofdredacteur op De Rode Vaan.

Dat was een hartelijk weerzien. Ik herinner me nog hoe we reeds de allereerste dag tijdens de middagpauze “op bedevaart” gingen naar de Lemonnierlaan, waar vroeger de redactie van De Rode Vaan was gevestigd. We gingen er eten in een restaurantje waar we ook met de redactie vaak gingen eten en we zouden vast en zeker ook een pint gaan pakken zijn in de “buitenlandredactie”, zijnde ons stamcafé “Au Coup d’Eclat”, halverwege tussen de redactie en de drukkerij in de Kazernestraat, maar dit café was ondertussen overgenomen door allochtonen en een heel ander soort “café” geworden. (Om het verschil aan te duiden met vroeger: ook de Coup d’Eclat werd in de letterlijke zin van het woord door “allochtonen” uitgebaat: Kitty, de volumineuze bazin, kwam uit Luxemburg en haar man Giovanni was, zoals de naam het al aangeeft, van Italiaanse afkomst. Maar dit waren “allochtonen” die zich moeiteloos hadden aangepast. Eigenlijk hebben we Giovanni en zijn madam nooit als “vreemd” ervaren.)
Het mooie liedje bleef helaas niet lang duren. Kort daarop werd Piet door Daniël Termont weggeroepen om hem op te volgen als hoofd van het waterbedrijf, de TMVW. Piet was dus enkel nog in naam mijn baas. In werkelijkheid zag ik hem nog zelden en moest ik zelf het kantoortje runnen. Alhoewel ik dit deed tegen het loon van een tewerkgestelde werkloze, werd mijn inzet niet geprezen door de bazen van de Socialistische Mutualiteit, binnen wier imposante gebouw aan het Sint-Jansplein we gehuisvest waren. Integendeel, ik had eerder de indruk dat ze me als een soort imbeciel beschouwden, omdat ik deze taak tegen die voorwaarden op me wou nemen.
Eerlijkheidshalve moet ik er wel aan toevoegen dat ik fameus gezakt was voor een examen over de ziekteverzekering dat ik verplicht moest afleggen. Ik had hier immers niet voor gestudeerd, aangezien ik geen enkele ambitie had om carrière te maken binnen de mutualiteit. Op vraag van een andere collega van De Rode Vaan, Jan Mestdagh, stapte ik op 15/3/1995 dan ook over naar de Centrale voor Socialistisch Cultuurbeleid om daar als stafmedewerker aan de slag te gaan. Piet had me nog gewaarschuwd dat ik van de regen in de drop zou terechtkomen, en hij kreeg gelijk natuurlijk. Maar gelukkig liggen beide episodes, dus die bij de VSZ en die bij de CSC, nu al lang achter mij en hoef ik daar niet meer aan terug te denken. Tenzij misschien op een dag als vandaag…

Een verklaring bij bovenstaande foto: vaak moest ik ook buitenlandse delegaties ontvangen. In dit geval b.v. Theodoros A.Kallianos uit Griekenland.

01 contract van luc carsauw

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s