Het is vandaag precies 180 jaar geleden dat de Britse apothekers John Lea en William Perrins hun recept voor de fameuze Worcestershire Sauce deponeerden.

In het algemeen is de saus vooral bekend omwille van zijn onuitspreekbare naam (vraag dat maar aan Jan Verheyen b.v.), maar ik heb toch een zeer persoonlijke reden om dit te vermelden. Deze saus stond ook op tafel in het “huisrestaurant” van de redactie van De Rode Vaan, zijnde La Serbie, in de Rue de la Roue (in het Nederlands “de Radstraat”, maar niemand spreekt uiteraard Nederlands in Brussel), een zijstraat van de Stalingradlaan, de laan waar (heel terecht) het partijsecretariaat was gevestigd.
De naam van het restaurant ging terug op vroegere eigenaars die uit Servië kwamen (toen dat nog deel uitmaakte van Joegoslavië), maar de uitbaters in de jaren tachtig waren een Brussels echtpaar. De vrouw heette Lea en daarom noemde Lode De Pooter (altijd voor een grap te vinden) haar zwaarlijvige echtgenoot Perrins. Omwille dus van die “Lea & Perrins”…
Ik heb aan dit restaurant geweldige herinneringen bewaard. Ik ben gescheiden in het begin van de jaren tachtig en mijn moeder was vooral bekommerd om het feit dat ik nu voortaan alleen maar fast food zou eten. Ik moet dit ooit eens langs mijn neus weg verteld hebben in het restaurant en Lea besloot toen spontaan de rol van “tweede moeder” op zich te nemen. Het restaurant bood elke dag een nieuwe dagschotel aan en zij zorgde ervoor dat die goed gediversifieerd was, zodat ik “een evenwichtige voeding” zou krijgen…
Aan “Perrins” heb ik dan weer heel andere herinneringen. Op een bepaald moment kocht hij zich een jong paardje om ermee te gaan racen (niet hijzelf natuurlijk, dat gewicht zou dat paardje niet kunnen torsen, maar een jockey die hij daarvoor betaalde). En welke naam gaf hij dat paardje? Jawel, het kreeg de naam Ronny mee. (Wellicht was het puur toeval, want je weet dat je een paard niet “zo maar” een naam mocht geven en bovendien moet Ronny al een paar jaar oud zijn geweest, want anders kon je er moeilijk mee gaan racen.)
Helaas, Ronny bleef onder de verwachtingen. En aangezien er ook paardenbiefstuk in het restaurant werd geserveerd, lanceerde Lode (weer hij) op een bepaald moment de slogan: “Wij zijn de Ronny aan het opeten!”
Een andere reden waarom dit restaurant onze voorkeur wegdroeg, was dat wij er ons ook op onmogelijke uren konden aanbieden om er te eten. En zo gebeurde het (wellicht op een dinsdag, toen ik samen met Jo Clauwaert “aan de marmer” moest staan om De Rode Vaan “in te vormen”) dat ik eens op een namiddag binnen kwam gevallen met de vraag of Lea nog iets voor mij kon klaarmaken. Op dat moment zat “Perrins” met enkele trouwe klanten aan een tafeltje te kaarten. En als manier om hun punten te onthouden gebruikten ze… de tandenstokers die op tafel stonden. Sinds die dag heb ik altijd mijn uiterste best gedaan om geen tandenstoker te hoeven gebruiken…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s