Mia Grijp bracht op 22/08/1992 in het Arcatheater “Een jaar zonder zomer” van Cathérine Anne (foto Libreentreleslignes via Wikipedia), nadat ze vorig seizoen van dezelfde auteur, die in het Parijse theater werkzaam is, in de Korrekelder “Combien de nuits faudra-t-il marcher dans la nuit?” onder de titel ‘En de duisternis noemde hij nacht’ wilde brengen. Om duistere redenen werd zij uit de productie gezet en nam vertaler Jan De Vuyst de regie over. Zowel de vormgeving (een carrousel, een uitstekende vondst, die technisch na verloop van tijd wel op de zenuwen gaat werken, omdat hij nogal veel lawaai maakt) als de muziek van dit stuk werden aan Ivo Vander Borght toevertrouwd. Vander Borght is dan ook de levensgezel van Mia.

Frank Dierens speelde Gérard, een jongeman die het ouderlijke huis in de provincie verlaat om in het Parijs van 1913 zichzelf te zoeken. Hij denkt dat hij een dichter is, maar is dat wel zo? En indien hij talent heeft, kan je daar dan wel van leven? De personages, vrij geïnspireerd op het leven van Rainer Maria Rilke, zijn zoals in “Combien…” nog erg jong. Nog in volle ontplooiing dus. Vandaar een taalgebruik dat tegelijk fris, vrolijk en nostalgisch-romantisch is als scherp en cynisch. “Ze ontvluchten de banaliteit in een pseudo-poëtisch gedrag,” zegt de persmap. “Hoe voller ze hun leven dromen, hoe leger het wordt.” Deze Frank Dierens was, denk ik, een debutant die niet bij machte was deze centrale rol te dragen.
Griet Debacker was juffrouw Punt, een bediende van zijn vader, die er, in tegenstelling tot de andere personages, niet in slaagt los te komen van haar ouders. Zij zal het ouderlijke huis pas verlaten als haar gehandicapte vader een tweede huwelijk aangaat. Ook haar vertolking was zeer mat.
Elke Dom speelde Anna, een Duitse vrijgevochten jonge vrouw (geïnspireerd op Lou Andreas Salomé), die rondzwerft en ook een beetje literatuur bedrijft. Haar onvermogen om correct te formuleren, mag dan nog een middel zijn om bepaalde ideeën te verduidelijken, in de Nederlandse vertaling klinkt het indianentaaltje dat ze spreekt toch erg kunstmatig. Ook de vertolking van Elke Dom, nochtans een talent om te koesteren lijdt daaronder.
Antje De Boeck speelde Louisette, de dochter van de huisbazin van Gérard in Parijs. Zij is hopeloos verliefd op hem en zelfs bereid hem met Anna te delen, als het erop aankomen zou. De oorlog zou in haar voordeel kunnen spelen (Anna mag Frankrijk niet meer binnen), maar aangezien Gérard naar het front moet, is de afloop nog onzeker. Antje speelt met glans een hyperkinetisch ding dat zich voortdurend loopt te krabben.
En tenslotte is er Jan Steen, “l’acteur fétiche” van Mia Grijp (denk aan de clown, Schaduwduikers enz.). Hij speelt Dupré, een sociaal geslaagd maar artistiek gerateerd schrijver die een slechte invloed uitoefent op Gérard. Waarom dat ook nog eens per sé als een homofiele “dreiging” moest worden weergegeven, is me een raadsel. Anderzijds maakt Jan Steen hier een schitterende show van, al kan men even goed stellen dat het niet gepast is dat een klein rolletje dermate de aandacht trekt.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.