Het is vandaag ook dertig jaar geleden dat Rudolf Hess dood werd aangetroffen, hangend aan een elektriciteitskabel in een tuinhuisje binnen de Spandau-gevangenis in Berlijn.

Op dat moment beheerden de Britten de gevangenis. De officiële lezing was zelfmoord door ophanging. Vanuit diverse hoeken wordt wel gezegd dat hij door de Britse Secret Intelligence Service zou zijn vermoord. De fysieke conditie van Hess, 93 jaar oud, zou immers te slecht zijn geweest voor ophanging op eigen kracht. Erg waarschijnlijk is dit nochtans niet omdat de Britten geen motief hadden van Hess een martelaar te maken. De familie van Hess behield echter haar twijfels en liet enkele dagen na Hess’ dood een tweede, eigen autopsie uitvoeren door de Duitse arts prof.dr.Wolfgang Spann. Spanns conclusie ging tegen de officiële uitkomst in. Hij beweerde dat de striemen op Hess’ nek een dusdanige vreemde vorm hadden dat een onbekende, derde hand in het spel moest zijn geweest.
Hess werd, naar zijn eigen wens, begraven in Wunsiedel in Beieren, waar zijn familie ooit een vakantiewoning had. Het graf werd een bedevaartsoord voor neonazi’s. Ondanks een gerechtelijk verbod in 2005 bleven jaarlijks op 17 augustus, de sterfdag van Hess, duizenden neonazi’s naar het graf komen. Op 5 oktober 2011 liep het grafrecht af. Op verzoek van het gemeentebestuur zag de kleindochter van Hess af van een verlenging. Op 20 juli 2011 werd het graf geruimd. De botten werden verbrand en de as werd op zee uitgestrooid.
De Spandaugevangenis werd na de dood van Hess gesloopt. Op de plaats van de gevangenis kwam een winkelcentrum. Het spreekt vanzelf dat ik aan de dood van Hess zelf geen aandacht zou besteden, mocht er geen achterliggende reden zijn. En die is dan te vinden in een monoloog die ik in 1983 heb besproken voor De Rode Vaan en waarbij ik achteraf gezien toch een aantal bedenkingen bij heb…
« Hess » is een uit het Engels vertaalde monoloog gebracht door Piet Balfoort, die de bekende nazi incarneert terwijl hij een toespraak houdt tot een groep Britse medepatiënten in het militaire hospitaal. Laten we vooraf dit duidelijk stellen : Piet Balfoort levert onder regie van Jacky Tummers een glansprestatie af. Tevens wordt de voorstelling begeleid door een interessante brochure. Toch hebben we onze bedenkingen bij dit procédé. Een toneelstuk moet men namelijk op zichzelf beschouwen en niet in relatie tot een brochure (die overigens dient gekocht en die dus niet in handen komt van alle toeschouwers). En dan hebben wij toch onze bedenkingen bij het loslaten van fascistische praat zonder tegenspraak op een publiek. Je hoeft b.v. heus geen « sovjetofiel » te zijn om je te storen aan de gretigheid waarmee anti-Sovjet-grappen bij de toehoorders worden onthaald. Trouwens na vijf minuten ben je al vergeten dat je eigenlijk een « Brit » bent en werkt het wel erg troublerend als Hess het over « jullie koningin » heeft, e.d.

Referentie
Ronny De Schepper in De Rode Vaan nr.11 van 1983

Was het omwille van de verontwaardiging of gewoon omwille van de beperkte ruimte die mij werd toegestaan? Hoe dan ook, dit korte stukje vertoont een aantal duidelijke mankementen. Door wie werd het stuk geschreven bijvoorbeeld? En door welk “gezelschap” (het mag dan nog een monoloog zijn, het is toch altijd het product van een of ander gezelschap) werd het gebracht? Omdat ik het heb gezien in het Arcatheater, heb ik het daar ondergebracht, maar het komt niet voor op de speellijst van Arca en dat is niet uit “vergetelheid” volgens mij!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s