Onlangs overleed, op 81-jarige leeftijd, countryzanger-gitarist Glen Campbell in Nashville. Luc De Ryck, burgemeester van Temse, was/is “een (zachte) fan” en schreef dan ook volgend in memoriam (met dank ook aan Raymond Thielens).

Ik ben altijd een (zachte) fan geweest. In de USA in het algemeen en de wereld van de countrymusic in het bijzonder was hij een icoon, vooral dankzij een waaier aan hits zoals Gentle on my mind, By the time I get to Phoenix, Wichita lineman, Galveston, It’s only make believe, Rhinestone Cowboy en Southern nights.
Wat al te weinig bekend is, is dat hij ook een uitzonderlijk gitarist was. Muziek zat hem in het bloed gebakken en al van op zijn 4de betokkelde hij de gitaar. Hij werd – als selfmade man – een player uit de duizend. ‘Eén van de 5 beste in de muziekindustrie’ verklaarde Alice Cooper na Campbells dood.
Glen was een natuurtalent. Hij leerde nooit muziek lezen, maar speelde naast gitaar ook banjo, mandoline en contrabas.
Vanaf het begin van de jaren ‘60 verwierf hij faam als studiomuzikant. Hij maakte deel uit van de legendarische Wrecking Crew, topinstrumentisten, die – in de regel naamloos – songs begeleidden en mee optilden tot wereldhits. Naast Campbell behoorden ook pianist Leon Russell (1942-2016) en drummer Hal Blaine (°1929) tot deze groep.
The Wrecking Crew was de feitelijke house band van Phil Spector, speelde op vele van zijn hits en droeg bij tot de spraakmakende Wall of Sound. In het zog daarvan werden zij als begeerde bruiden gevraagd door talrijke topartiesten en zijn zij te horen op albums van Ricky Nelson, The Monkees (o.a. I’m a believer), Elvis Presley, Frank en Nancy Sinatra, Nat King Cole, Dean Martin, The Righteous Brothers (o.a. You’ve lost that lovin’ feelin’), The Byrds (o.a. Mr.Tambourine man), Sonny and Cher, The Mamas and the Papas e.a. Zij vervingen The Beach Boys meermaals instrumentaal, zelfs op de single Good Vibrations. Campbell maakte als zanger deel uit van The Beach Boys, toen Brian Wilson zich van het podium had teruggetrokken tijdens de tournee van 1964 en de opnames van Pet Sounds.
Referenties die boekdelen spreken. De verdienste en betekenis van de groep werden pas echt bekend in 1990 met de publicatie van Blaines memoires. In 2007 werd het gezelschap opgenomen in The Musicians Hall of Fame, in 2008 werd een documentaire over hen gemaakt.
Campbells doorbraak als zanger volgde in 1967. Hij kreeg toen 4 Grammy Awards: 2 voor Gentle on my mind en 2 voor By the time I get to Phoenix. Zijn laatste 2 Grammies ontving hij in… 2014 voor zijn allerlaatste song: I’m not gonna miss you.
Gentle on my mind
Ik heb altijd een bijzondere voorliefde gehad voor Gentle on my mind, geschreven en origineel uitgevoerd door John Hartford (1937-2001). Het nummer werd bekend door Glen Campbell en na hem is het door ontelbaren opgenomen. Een spetterende versie is te zien/beluisteren via internet: Glen Campbell – Gentle On My Mind (Live), met vol orkest en een geweldige pianosolo.
De tekst van Gentle on my mind overstijgt de banaliteit en is in meerdere of mindere mate van toepassing op ieder van ons. In dit verband vermeld ik graag de versie van Dean Martin: zijn luchtige interpretatie (big hit in 1969) stemt meest overeen met de inhoud.
Goeie vraag: je voelt natuurlijk wat bedoeld wordt met gentle on my mind, maar… hoe zou je het vertalen, zonder in banale zinnetjes te vervallen? Ik zie graag reacties tegemoet.
Documentaire Glen Campbell: I’ll be me
Eind 2010 werd bij Glen Alzheimer vastgesteld. Met zijn instemming werd rond zijn ziekte en zijn afscheidstournee doorheen de USA (2011-2012) een documentaire gemaakt, voltooid in 2014.
De documentaire toont duidelijk wat hij beoogt: de tragische, onvermijdelijke, onomkeerbaar voortschrijdende aftakeling, de verwijdering van de realiteit, het verzeilen in een eigen mistige wereld, die steeds vager en onbereikbaarder wordt. Merkwaardig: Campbell herkende op den duur bij vlagen zijn echtgenote en kinderen niet meer, maar zijn muziek kon hij blijven spelen, zelfs ingewikkelde gitaarsolo’s. Voor de teksten had hij een autocue nodig.
De film is even boeiend als intriest. Het begrijpende gedrag van Campbells (bijna 23 jaar jongere) echtgenote en kinderen bij de opvang van de zieke man is bewonderenswaardig, net als de kalmte die zij bewaren als Glen tijdens zijn optredens het Noorden kwijtraakt (zijn 3 kinderen uit zijn 4de en laatste huwelijk vormden mede het orkest).
Naarmate ik de zanger-gitarist – ook componist, acteur en TV-host (eigen show) – leerde kennen, is mijn waardering gestegen.
In mijn platencollectie zit het album Galveston. Ik vind the title song een heel mooi nummer en ben er mede aan gehecht, omdat ik in 1973 met vakantie ben geweest naar Texas en ook Galveston heb bezocht. Tussen haakjes: By the time I get to Phoenix, Wichita lineman en Galveston zijn composities van Jimmy Webb (°1946), de man die ook Up up and away, The worst that could happen, All I know en MacArthur Park schreef.
Ik heb mij intussen Campbells cd The best of besteld.
Dear Glen, … that keeps you in the backroads by the rivers of my memory, that keeps you ever GENTLE ON MY MIND.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s